پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی رفتار حرکتی 2538-273X 8 25 2016 10 22 The Effect of the Second Task Complexity in Difference Time Interval on the First Task Reaction Time Based on Psychology Refractory Period Paradigm تأثیر پیچیدگی تکلیف دوم با فاصلههای زمانی مختلف بر زمان عکس‌العمل تکلیف اول بر پایۀ الگوی دورۀ بی‌پاسخی روان‌شناختی 103 120 805 10.22089/mbj.2016.805 FA مریم کاویانی دکتری تخصصی رفتار حرکتی دانشگاه شهید بهشتی علیرضا فارسی دانشیار دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه شهید بهشتی 0000-0002-2086-6632 بهروز عبدلی دانشیار دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه شهید بهشتی Journal Article 2015 10 31 The purpose of this study was to compare the effect of different types of second stimulus (simple, discrimination, choice) at different time intervals on the first stimulus reaction time in the psychological refractory period paradigm. Thirty-six female students, aged 18–24 (mean=21) years, were randomly assigned to three experimental groups of 12 each: simple, discrimination and choice. For each group, there were five measurement phases based on the time interval between two stimuli (50, 100, 200, 400, and 1000 ms).  Data was analyzed with repeated measures and mixed factorial analysis of variance including factors of time intervals and groups. Results showed that in the first stimulus reaction time, the main effect of group (F2,33 =15.40, P=0.001), the main effect of different time interval (F3,93=16.79, P=0.001), and the interaction between group and time interval (F5,93=2.42, P=0.03) was significant. In the second stimuli reaction time, the main effect of group (F2,33=12.04, P=0.001) was significant; the main effect of different time interval (F3, 100 = 2.57, P=0.05) and the interaction between group and time interval (F3,100=1.63, P=0.05) was not significant. Findings showed that the second stimulus type and the interval between two stimuli significantly affect the second stimulus reaction time delay as well as the first stimulus reaction time. هدف از پژوهش حاضر، مقایسۀ تأثیرارائۀ انواع محرک دومساده، افتراقی و انتخابی در فاصله‌های زمانی مختلف بر زمان واکنش محرک اول در الگوی دورۀ بی‌پاسخی روان‌شناختی می­باشد. بدین­منظور، 36 دانشجوی دختر با دامنۀ سنی 24ـ18 سال (­با میانگین سنی 3±21 سال) به­صورت در­دسترس انتخاب شدند و به‌­شکل تصادفی به سه گروه 12نفرۀ ساده، افتراقی وانتخابی تقسیم گردیدند. شایان­ذکر است که­ برای هر­یک از گروه‌ها، پنج حالت اندازه‌گیری برحسب فاصلۀ ارائۀ بین دو محرک (50،100،200،400 و1000 هزارم ثانیه) وجود داشت. علاوه­براین، داده‌ها با استفاده از آزمون‌های آماری تحلیل واریانس عاملی مرکب سه در پنج (فاصلۀ زمانی×گروه)و تحلیل واریانس با اندازه‌های تکراری تحلیل شدند. نتایج آزمون تحلیل واریانس عاملی مرکب نشان می­دهد که در زمان واکنش محرک اول، اثر اصلی گروه (F2,33=15.40, P=0.001)، اثر اصلی فاصلۀ زمانی(F2,33=19.79, P=0.001) و اثر تعاملی فاصلۀ زمانی در گروه (F5,93=2.42, P=0.03)معنا‌دار می­باشد. در زمان واکنش محرک دوم نیز اثر اصلی گروه (F2,33=12.04, P=0.001) معنا‌دار است، اما اثر اصلی فاصلۀ زمانی(F2,33=2.57, P=0.05) و اثر تعاملی فاصلۀ زمانی در گروه(F3,100=1.63, P=0.14)معنا‌دار نمی­باشد. به­طورکلی، یافته‌ها­ بیانگر این است که نوع محرک در تکلیف دوم و نیز فاصلۀ ارائۀ بین دو محرک، نه‌تنها بر میزان تأخیر زمان پاسخ محرک دوم تأثیر می­گذارد، بلکه بر زمان پاسخ محرک اول نیز اثرگذار می­باشد. https://mbj.ssrc.ac.ir/article_805_846c260d715e5b854ffad5f70a516c88.pdf