پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی رفتار حرکتی 2538-273X 7 21 2015 11 22 The effect of observing relative and absolute information on learning a novel skill تأثیر مشاهدۀ اطلاعات نسبی و مطلق بر یادگیری یک مهارت جدید 15 32 538 FA داود فاضلی دانشجوی دکتری دانشگاه فردوسی مشهد 0000-0001-6716-8156 علیرضا فارسی دانشیار دانشگاه شهید بهشتی تهران 0000-0002-2086-6632 بهروز عبدلی دانشیار دانشگاه شهید بهشتی تهران 0000-0001-6772-2428 Journal Article 2013 08 06 The main aim of this study was to investigate the effect of observing relative and absolute information on learning a novel skill. The population for this research was male students of Shahid Beheshti University. 14 participants were selected by available sampling; they were right handed and did not have any physical problem. In this study information were provided in Point Light Displays. The first group observed the information of all body parts (RELATIVE group) and the other one just observed the information of throwing wrist (ABSOLUTE group).In acquisition they performed 20 trials and 24 hours later they performed 5 trials as retention test. After retention, all groups observed the full body film (relative information), this period was called as re-acquisition. The results showed that ABSOLUTE group performed more like the model in relation to RELATIVE group. This effect was observed in all periods. There was no difference between two groups in control related parameters (all p>.05). Also observing the relative information in re-acquisition had no effect on intra limb coordination and accuracy, but it had a meaningful effect on control related parameter made it more like the model. Relative motion information were not always the most important information for acquisition of coordination, in some cases like this the end point information play a more important role. هدف از انجام این پژوهش، بررسی تأثیر مشاهدۀ اطلاعات نسبی و مطلق بر یادگیری یک مهارت جدید بود. جامعۀ آماری این پژوهش را دانشجویان پسر دانشگاه شهید بهشتی تشکیل می‌دادند که از بین آن‌ها به‌صورت نمونۀ دردسترس، 14 نفر از دانشجویان دانشگاه شهید بهشتی که همگی راست‌دست بودند و از‌نظر جسمانی وضعیت سالمی داشتند انتخاب و به دو گروه 7 نفری تقسیم شدند. اطلاعات در این پژوهش به‌صورت نمایش نقاط نورانی ارائه شدند. یک گروه اطلاعات همۀ اندام‌های بدن را مشاهده می‌کرد (گروه اطلاعات نسبی) و گروه دیگر فقط اطلاعات مچ دست پرتاب را مشاهده می-کرد (گروه اطلاعات مطلق). افراد در اکتساب، 20 کوشش را اجرا نمودند و 24 ساعت بعد 5 کوشش را به‌عنوان آزمون یادداری انجام دادند و بعد از آزمون یادداری همۀ گروه‌ها فیلم اطلاعات همۀ اندام‌های بدن (اطلاعات نسبی) را مشاهده کردند. این مرحله به‌عنوان بازاکتساب نام‌گذاری شد. نتایج نشان داد که گروه اطلاعات مطلق در هماهنگی درون اندام‌ها نسبت به گروه اطلاعات نسبی بیشتر شبیه به الگو عمل کرده است. این اثر در تمام مراحل پژوهش مشاهده شد. در متغیرهای کنترل‌کنندۀ حرکت، تفاوتی بین دو گروه وجود نداشت (05/p>0). همچنین، دیدن اطلاعات نسبی در مرحلۀ بازاکتساب تأثیری بر هماهنگی اندام‌ها و دقت حرکت نداشت؛ اما بر متغیر کنترل حرکت تأثیر معناداری داشت و آن را بهبود بخشید. در‌کل، نتایج نشان‌دهندۀ این امر است که اطلاعات نسبی همیشه برای کسب الگوی هماهنگی مهم‌ترین اطلاعات نیستند. در بعضی موارد مانند آنچه که در این پژوهش مشاهده شد، اطلاعات نقطۀ انتهایی حرکت نقش مهم‌تری را بازی می‌کنند.

https://mbj.ssrc.ac.ir/article_538_7bcdf75ad237b8e02e301f4091fb6bc8.pdf

پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی رفتار حرکتی 2538-273X 7 21 2015 11 22 The Effect of instructional horseback riding on social interaction of children with autism spectrum disorders تاثیر آموزش مهارت های اسب سواری بر تعاملات اجتماعی کودکان دارای اختلالات طیف اتیسم 33 46 539 FA محمد صارمیان کارشناس ارشد دانشگاه اصفهان احمد رضا موحدی هیأت علمی دانشگاه اصفهان 0000-0002-2313-4752 مهدی رافعی بروجنی هیأت علمی دانشگاه اصفهان 0000-0001-8139-6139 مصطفی نجفی هیأت علمی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان Journal Article 2014 05 27 Abstract: The main purpose of the present study was to investigate the effects of 8 weeks of horseback riding on social interaction of children with autism spectrum disorders (ASD). The study included 25 eligible (diagnosed ASD, school age) children with ages ranging from 5 to 16 years whom they assigned to an exercise (n=11) or a no-exercise control group (n=14). Participants of the experimental group received horseback riding skills four times per week for 8 weeks (32 sessions). Social interaction was assessed at baseline and two days post-intervention in both groups. Results showed that horseback riding significantly improves social interaction in the exercise group. The participants of the control group did not show significant changes in their social interaction scores. The findings of the present study indicate that instructing horseback riding to children with ASD improves social interaction of children with ASD. Keywords: autism spectrum disorders, social interaction, horseback riding چکیده: هدف اصلی از پژوهش حاضر تعیین تأثیر آموزش مهارت های سب سواری بر تعاملات اجتماعی کودکان مبتلا به اختلال طیف اتیسم بود. شرکت کنندگان شامل 25 نفر از کودکان مبتلا به اختلال طیف اتیسم در رده سنی 5 – 16سال بودند که پس از یکسان سازی با توجه به متغیرهای سن، جنسیت و میزان اختلال در نشانگان اتیسم در دو گروه تجربی (n= 11) و کنترل (n= 14) قرارگرفتند. هر شرکت کننده در گروه تجربی توسط یک مربی به طور انفرادی به مدت هشت هفته (چهار روز در هفته) تحت تمرین اسب سواری قرار گرفت. تغییرات در شدت اختلال در تعاملات اجتماعی از طریق مقیاس رتبه بندی اتیسم گیلیام- ویرایش دوم در پیش آزمون و دو روز پس از اتمام مرحله ی آموزشی در پس آزمون مورد اندازه گیری قرارگرفت. برای تحلیل داده ها از آزمون های آماری تحلیل واریانس مختلط دو عاملی و آزمون های تعقیبی مربوطه استفاده شد. نتایج نشان داد که آموزش مهارت های اسب سواری منجر به کاهش معنی دار در شدت بروز اختلالات در تعاملات اجتماعی در گروه تجربی شد. با این حال، افراد شرکت کننده در گروه کنترل تغییر معنی داری در این نشانگان اتیسم در طول دوره آزمایشی نشان ندادند. یافته ی پژوهش حاضر مشخص ساخت که مداخله آموزش مهارت های اسب سواری منجر بهبود تعاملات اجتماعی کودکان مبتلا به اختلال طیف اتیسم می شود. کلید واژه ها: اختلال طیف اتیسم، تعاملات اجتماعی، اسب سواری

https://mbj.ssrc.ac.ir/article_539_5737034557ef5b8c02c0e46513b98f90.pdf

پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی رفتار حرکتی 2538-273X 7 21 2015 11 22 Effects of a selected rhythmic exercise program on the balance control in hearing-impaired children with vestibular dysfunction تاثیر یک برنامه تمرینات ریتمیک منتخب بر کنترل تعادل کودکان کم شنوای دچار کم کاری سیستم دهلیزی 47 64 540 FA آرزو احمدپور دکترای دانشگاه شهید بهشتی 0000-0003-4882-0596 محمدعلی اصلانخانی عضو هیات علمی دانشگاه شهید بهشتی 0000-0001-6487-8056 حسن عشایری عضو هیات علمی دانشکده توانبخشی دانشگاه ایران زهرا جعفری عضو هیات علمی دانشکده توانبخشی دانشگاه ایران Journal Article 2014 09 28 Abstract Sensorineural hearing impaired children who have vestibular hypofunction suffer from posture control problems. The purpose of the present study was to determine the effect of a selected rhythmic exercise program on the balance control of these children. 24 sensorineural hearing impaired children who hypofunction of their vestibular system were detected by videonystagmaography, randomly assigned in to either the intervention (n=12) or control group (n=12). Intervention group participated in six weeks rhythmic exercise program and control group continued their regular activities at home and school. Their balance control was assessed by balance subtest of Bruininks-Oseretsky test2 in the pre test and post test. ANOVA with repeated measures showed the total score of BOT2 balance subtest (p=0.003), items with eyes open (p=0.000), eyes close (p=0.000), on a line (p=0.000) and on a balance beam (p=0.000), of the intervention group was significantly better than control group. A six weeks period of rhythmic physical activity with emphasize on sensory stimulation could decrease visual dependency and increase vestibular sensitivity. Key words: Balance, Hearing impaired children, vestibular system, rhythmic exercise, Bruininks-Oseretsky test کودکان کم شنوای دچار کم کاری دستگاه دهلیزی نسبت به همتایان سالم خود در کنترل تعادل دچار مشکل هستند. هدف تحقیق حاضر بررسی تاثیر یک دوره تمرین ریتمیک بر کنترل تعادل این کودکان بود. 24 کودک کم شنوای حسی عصبی که با آزمایشهای اکولوموتور و کالریک، کم کاری دستگاه دهلیزی آنان مسجل شده بود به طور تصادفی در دو گروه مداخله (12 نفر) و شاهد (12 نفر) قرار گرفتند. گروه مداخله در یک دوره 6 هفته ای تمرینات ریتمیک شرکت کرد، در حالیکه گروه شاهد به فعالیتهای روزمره خود در خانه و مدرسه ادامه داد. کنترل تعادل آنان از طریق خرده مقیاس تعادل آزمون برونینکس – اوزرتسکی2 در دو مرحله پیش آزمون و پس آزمون سنجیده شد. نتایج آزمون تحلیل واریانس بین گروهی با اندازه های تکراری نشان داد که نمره کل خرده مقیاس تعادلی برونینکس اوزرتسکی2 (P=0.003)، موارد با چشمان باز (P=0.000)، بسته(P=0.000) ، بر روی زمین (P=0.000) و بر روی تخته تعادل (P=0.000) در گروه تمرینی به طور معناداری بهتر از گروه شاهد بود. یک دوره فعالیت بدنی سازمان یافته با تاکید بر تحریکات حسی توانست وابستگی به دروندادهای بینایی را در کودکان کم شنوای دچار کم کاری دستگاه دهلیزی کاهش داده و حساسیت دستگاه دهلیزی را افزایش دهد. واژگان کلیدی: تعادل، کودک کم شنوا، دستگاه وستیبولار، تمرینات ریتمیک، آزمون برونینکس – اوزرتسکی

https://mbj.ssrc.ac.ir/article_540_9b72e31dac81715466cd580a448cf823.pdf

پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی رفتار حرکتی 2538-273X 7 21 2015 11 22 Visual Search and Decision making accuracy of expert and novice Basketball referees جستجوی بینایی و دقت تصمیم گیری داوران ماهر و مبتدی بسکتبال 65 76 541 FA صالح رفیعی عضو هیات علمی پژوهشگاه تربیت بدنی 0000-0003-1230-1102 سید محمد کاظم واعظ موسوی استاد دانشگاه امام حسین (ع) عبدالله قاسمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات تهران 0000-0001-7113-6894 ابراهیم جعفرزاده پور دانشکده توانبخشی دانشگاه علوم پزشکی ایران Journal Article 2014 10 06 This study aims to draw a comparison of Visual Search Behavior and Decision Making accuracy among expert and novice Basketball referees. 38 male referees took part in the research and were divided into two groups of experts and novices (Each group consisting of 18 people). Participants took part in a video test ( 50 clips in 2 section) in which the number of fixation, average fixation duration and their decision making accuracy was registered through a Visual Search device. t- Test and effect size was used to compare results. results showed that there is a significant difference between the two groups in their decision making accuracy, but there is no significant difference in their number of fixation and average fixation duration. Expert referees may be able to extract more relevant decision making information from the same visual field as compared to the novice referees that will help to make more accurate decisions. هدف تحقیق حاضر مقایسه رفتار جستجوی بینایی و دقت تصمیم گیری داوران ماهر و مبتدی بسکتبال بود. شرکت کنندگان در تحقیق 38 داور مرد بسکتبال بودند که در دو گروه ماهر و مبتدی تقسیم شدند (هر گروه 18 نفر). شرکت کنندگان در آزمون کلیپ ویدئویی (50 کلیپ در دو قسمت 25 تایی) شرکت کردند و تعداد و مدت تثبیت ها از طریق دستگاه ردیاب بینایی به همراه دقت تصمیم گیری برای هر شرکت کننده ثبت شد. برای مقایسه داده ها از آزمون تی مستقل و اندازه اثر استفاده شد. نتایج نشان داد که اختلاف معنی داری بین دو گروه در دقت تصمیم گیری و جود دارد اما بین تعداد و مدت تثبیت های دو گروه هیچ اختلاف معنی داری و جود ندارد. این نتایج نشان داد که احتمالا داوران ماهر نسبت به داوران مبتدی توانایی بیشتری برای استخراج اطلاعات مرتبط با تصمیم گیری مناسب از زمینه بینایی مشابه را دارند، که به آنها کمک می کند تا تصمیمات دقیق تری بگیرند.

https://mbj.ssrc.ac.ir/article_541_16c222aa19898e5058938167c8ab6c57.pdf

پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی رفتار حرکتی 2538-273X 7 21 2015 11 22 The effect of different dosages of nicotine on psychomotor performance in athletes and non-athletes اثر مقادیر مختلف مصرف نیکوتین بر عملکرد روانی حرکتی ورزشکاران و غیر ورزشکاران 77 94 542 FA فاطمه کشوری کارشناس ارشد دانشگاه خوارزمی سعید ارشم استادیار دانشگاه خوارزمی Journal Article 2014 10 14 The purpose of this study was to determine the effect of different doses of nicotine on psychomotor performance in athletes and non-athletes. Seventy-two male college students (36 athlete, 36 non-athlete; range age=18 to 24) were recruited from Kharazmi university to participate in the study. Their level of physical activity participation determined via a General Information Questionnaire. Each group of 36 male was randomly divided into three subgroups of 12 (4 mg nicotine gum, 2 mg nicotine gum, and 0 mg nicotine gum). In order to ensure the health and no history of drug use, particularly smoking cigarette, a general health screening form was used. This study was an experimental and applied. The data were collected using a choice reaction time (CRT) apparatus and Vienna Two-Hand Coordination (2HAND) test. In addition to descriptive statistics, between groups repeated measures ANOVA was used (α=0.05). The results show that there was no significant differences between choice reaction time means in terms of groups (P=0.353) or type of intervention (P=0.646). Therefore, the effects of different dosages of nicotine on CRT in both athletes and non-athletes was not significant (P=0.0501). There was significant differences between the difficulty of two-hand coordination means in terms of groups (P=0.001), but overall effects of different dosages of nicotine on 2HAND in both athletes and non-athletes was no significant (P=0.544). هدف از این تحقیق، تعیین اثر مقادیر مختلف مصرف نیکوتین بر عملکرد روانی حرکتی ورزشکاران و غیرورزشکاران بود. دو گروه مساوی ورزشکار و غیرورزشکار )36= n1= (n2 با استفاده از یک پرسشنامه اطلاعات عمومی که میزان مشارکت و سابقه فعالیت ورزشیآ نها را مشخص می‌کرد از بین دانشجویان پسر دانشگاه خوارزمی با دامنه سنی (24-18) به صورت در دسترس انتخاب شدند. هر گروه 36 نفری به صورت تصادفی در سه زیر گروه 12 نفری (مصرف 4 میلی گرم آدامس نیکوتین، مصرف 2 میلی گرم آدامس نیکوتین و مصرف صفر میلی گرم آدامس نیکوتین) جای گرفتند. از فرم غربالگری سلامت عمومی به منظور اطمینان از سلامت آزمودنی‌ها و عدم سابقه مصرف دارو به ویژه سیگار استفاده شد. طرح این تحقیق، نیمه تجربی و از نوع کاربردی بود. داده‌ها با استفاده از ابزار زمان واکنش انتخابی و هماهنگی دودستی وینا جمع آوری گردید. علاوه بر آمار توصیفی، از آزمون تحلیل واریانس بین گروهی با اندازه گیری مکرر استفاده شد (α=0.05). نتایج نشان داد که در رابطه با زمان واکنش انتخابی، تفاوت‌های میانگین چه در رابطه با گروه (0.353=P) و چه در رابطه با مداخله (0.464=P) معنادار نبود. همچنین، به طور کلی اثر مقادیر مختلف نیکوتین بر زمان واکنش انتخابی در دو گروه ورزشکار و غیرورزشکار معنادار نبود (0.0501=P). در آزمون هماهنگی دو دستی، تفاوت بین میانگین‌های دشواری هماهنگی دودستی در رابطه با گروه (0.001=P) معنادار بود، اما به طور کلی اثر مقادیر مختلف نیکوتین تفاوت معنی داری در دو گروه ورزشکار و غیرورزشکار نشان نداد (0.544=P).

https://mbj.ssrc.ac.ir/article_542_7dcd340d84f762eba80aa538b0c527f7.pdf

پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی رفتار حرکتی 2538-273X 7 21 2015 11 22 Effect of physical training and neurofeedback on balance in patients with stroke تاثیر تمرینات جسمانی و نوروفیدبک بر تعادل بیماران مبتلا به سکته مغزی 95 110 543 FA حدیث صفری کارشناس ارشد/ دانشگاه تبریز مهتا اسکندرنژاد استادیار دانشگاه تبریز 0000-0002-2136-0465 Journal Article 2014 10 20 The aim of this study was to investigate the effects of neurofeedback and physical training on balance in stroke patients. Methods the study was a RCT, the study group was articipants studied six patients who were randomly assigned to 12 sessions of 40 minutes in control physical training and neurofeedback training (group 2) were studied. SMR neurofeedback training was carried out to amplify the wave. The Cawthorne and Cooksey exercises were selected as physical exercises for these patients. In this study, descriptive statistics to preliminary data, the mean and standard deviation of the two-way mixed design ANOVA statistical method and Cohen's d was used for data analysis. The effect size in this study, using a method based on the mean and standard deviation (d Cohen) was calculated. Results showed that neurofeedback and physical training group showed significant improvements in balance, but there was little change in the conventional therapy group. We concluded that neurofeedback and physical therapy as an adjunct to regular physical exercise can speed healing and help improve balance in patients with stroke هدف از مطالعه حاضر بررسی تاثیر نوروفیدبک و تمرینات جسمانی بر تعادل بیماران دچار سکته مغزی بود. روش پژوهش حاضر از نوع RCT و مطالعه بین گروهی بود، جامعه مورد مطالعه بیماران سکته مغزی در بازه سنی 35 – 70 سال بودند که از بین آنها 6 نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند، و به طور تصادفی در سه گروه کنترل، تمرین جسمانی و نوروفیدبک (هر گروه 2 نفر) قرار گرفتند. دوره درمان 12 جلسه 40 دقیقه‌ای (3روز در هفته) به طول انجامید. تمرین نوروفیدبک با هدف تقویت موج SMR انجام شد. همچنین به منظور تمرینات جسمانی از تمرینات کاوتورن و کوکسی استفاده شد. در این تحقیق از آمار توصیفی به منظور دسته‌بندی اطلاعات، میانگین و انحراف استاندارد و از روش آماریd کوهن و تحلیل واریانس دوطرفه آمیخته برای تجزیه و تحلیل یافته‌های تحقیق استفاده شد. همچنین اندازه اثر در این پژوهش با استفاده از روشی مبتنی بر میانگین و انحراف استاندارد داده‌ها (dکوهن) محاسبه شد. یافته‌ها نشان داد که در گروه نوروفیدبک و تمرین جسمانی بهبود معنی‌داری در تعادل نشان دادند اما در گروه فیزیوتراپی مرسوم تغییر چندانی حاصل نشد. در مجموع می‌توان گفت نوروفیدبک و تمرینات جسمانی می‌‌توانند به عنوان مکمل فیزیوتراپی معمول به تسریع درمان و بهبود تعادل بیماران دچار سکته مغزی کمک کنند.

https://mbj.ssrc.ac.ir/article_543_81448138f5f163ccdba4acc69819f280.pdf

پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی رفتار حرکتی 2538-273X 7 21 2015 11 22 The effect of errorless and errorfull practice on learning and transfer of dart throwing skill in adolescents with intellectual disabilities تأثیر تمرین پر خطا و کم خطا بر یادگیری و انتقال مهارت پرتاب دارت نوجوانان دختر کم توان ذهنی 111 126 544 FA امین قمری دانشجوی دکترا دانشگاه فردوسی مشهد جعفر محمدی دانشجوی دکترا دانشگاه فردوسی مشهد مرضیه محمدی آموزش و پرورش استثنایی خراسان رضوی Journal Article 2014 10 26 To create appropriate conditions and specific programs to develop and improve motor skills in people with disabilities of motor and cognitive is among the purposes of scientific research in the field of motor behavior. The aim of this study was to examine the effect of errorless and errorfull practice programs on dart throwing skill in girl adolescents with intellectual disabilities. 24 subjects with a convenience sampling selected and randomly divided into two groups based on the pre-test. One week prior to the acquisition phase of the experiment, average of ten pretest trials at a distance of 3.5 m was taken. Four different intervals during the acquisition phase was practiced that errorless group performed from the least to the greatest distance and errorfull group in reverse order. The retention and Dual transfer tests were completed 48 h after the acquisition. Performance was scored by absolute error and variable error. Data was analyzed with ANOVA with repeated measures and independent t-test. According to the error variable, significant differences were found between the two groups in the acquisition (P=0.001) and retention stage (P=0.002). In dual transfer test, both the absolute error (P=0.025) and the variable error (P=0.001) in errorless group were lower than errorfull group significantly. Overall, based on the results, especially the dual transfer test as a measure of more valid, practice programs in which errors are restricted are useful and this approach to improve the accuracy, stability and consistency of performance in individuals with intellectual disabilities is suggested. ایجاد شرایط مناسب و برنامه های خاص برای توسعه و بهبود مهارت‌های حرکتی در افراد دارای ناتوانی‌های حرکتی و شناختی از جمله اهداف تحقیقات علمی در حوزه رفتار حرکتی است. بنابراین، هدف از انجام این پژوهش بررسی تأثیر دو برنامه تمرینی کم خطا و پر خطا بر مهارت پرتاب دارت در نوجوانان دختر دارای ناتوانی های ذهنی بوده است. 24 آزمودنی به صورت نمونه گیری در دسترس انتخاب و بر اساس نمرات پیش آزمون به دو گروه تقسیم شدند. میانگین ده اجرا به عنوان پیش آزمون یک هفته قبل از مرحله اکتساب از تمام آزمودنی‌ها در فاصله 5/3 متر گرفته شد. گروه کم‌خطا، مرحله اکتساب را در چهار فاصله مختلف، از کمترین به سمت بیشترین فاصله و گروه پرخطا بصورت معکوس تمرین کردند. آزمون یادداری و انتقال دوگانه 48 ساعت بعد از مرحله اکتساب انجام شد. نتایج مربوط به خطای متغیر و مطلق با استفاده از تحلیل واریانس با اندازه گیری تکراری و آزمون تی مستقل محاسبه شد. یافته‌ها‌ نشان داد که در خطای متغیر بین دو گروه در مرحله اکتساب (P=0.001) و یادداری (P=0.002) تفاوت معنی‌داری وجود داشت. در آزمون انتقال دو گانه، هم خطای مطلق (P=0.025) و هم خطای متغیر (P=0.001) در گروه کم خطا بطور معنی‌داری کمتر از گروه پر خطا بود. بطور کلی براساس نتایج تحقیق، بویژه آزمون انتقال دوگانه به عنوان یک معیار معتبرتر، برنامه‌های تمرینی که خطاها را محدود می‌کند، سودمند بوده و پیشنهاد می شود از این رویکرد جهت بهبود دقت، ثبات و همسانی اجرا در افراد دارای اختلال ذهنی استفاده شود.

https://mbj.ssrc.ac.ir/article_544_97e8527feaf77a97fc38f34216141515.pdf

پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی رفتار حرکتی 2538-273X 7 21 2015 11 22 Effect of off-line time different periods on stabilization and enhancement-based consolidation process in explicit memory تاثیر فواصل زمانی مختلف تمرین آسایی بر تحکیم مبتنی بر ثبات و ارتقاء حافظة آشکار 127 144 545 FA امیر شمس استادیار پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی 0000-0001-9931-9158 Journal Article 2015 02 07 The aim of this research was the effect of off-line time different periods on stabilization and enhancement-based consolidation process in explicit memory. students were randomly divided into 9 groups with distance of 12 h enhancement, immediate interference + retention with distance of 12 h, delay interference with distance of 12 h + immediate retention, delay interference with distance of 12 h + delay retention with distance of 12 h, distance of 48 h enhancement, immediate interference + retention with distance of 48 h, delay interference with distance of 48 h + immediate retention, delay interference with distance of 48 h + delay retention with distance of 48 h. This research consisted of two phases of learning and retention. Alternating serial reaction time and two selection reaction time tasks were used for this research. In retention results showed that group with 48h period occurred consolidation based enhancement. Results showed that in groups with off line period 48 and groups with delay interference with distance of 12 h + delay retention with distance of 12 h occurred stabilization based consolidation. In group with 12h offline period (immediate interference + retention with distance of 12 h) occurred retrograde interference effect. Groups delay interference with distance of 12 h + delay retention with distance of 12 h, and delay interference with distance of 48 h + delay retention with distance of 48 h have better stabilization based consolidation (P<0.05). Finally, results showed that enhancement and stabilization in alternating serial reaction time task cannot be obtained by practice and during session training, but enhancement and stabilization based consolidation obtained after off line stage. هدف از پژوهش حاضر، بررسی تأثیر فواصل زمانی مختلف تمرین‌آسایی بر تحکیم مبتنی بر ثبات و ارتقای حافظة آشکار می‌باشد. نمونۀ آماری پژوهش حاضر ‌در سه گروه حافظة آشکار حرکتی (گروه‌های ارتقای با فاصله2ساعت، تداخل با فاصله2ساعت + آزمون یادداری با فاصلۀh 2 و تداخل بافاصله 2 ساعت + آزمون یادداری فوری)، سه گروه حافظة آشکار (گروه‌های 12 ساعت ارتقا، تداخل تأخیری با فاصلة h12+ اجرای آزمون یادداری فوری و تداخل تأخیری h12+ اجرای آزمون یادداری با فاصلۀh 12)، و سه گروه حافظة آشکار حرکتی (گروه‌های 48ساعت ارتقا، تداخل تأخیری با فاصلة h48+ اجرای آزمون یادداری فوری و تداخل تأخیری h48+ آزمون یادداری با فاصلةh 48) تقسیم شدند. این پژوهش شامل مراحل اکتساب و یادداری بود و تکالیف زمان واکنش زنجیره‌ای متناوب و زمان واکنش دو انتخابی بینایی مورد استفاده قرار گرفت. در فاز اول مطالعه، تحکیم مبتنی بر ارتقا و در فاز دوم، تحکیم مبتنی بر ثبات بررسی شد. نتایج فاز اول برای گروه‌های ارتقای دو ، ارتقای 12 و ارتقای 48 ساعت نشان داد تحکیم مبتنی بر ارتقا برای گروه حافظة آشکار 48 ساعت ارتقا رخ داده است. نتایج فاز دوم نیز نشان داد در هر سه گروه حافظة با فاصله تمرین آسایی 48 ساعت، گروه‌های تداخل تأخیری با فاصلة h12 + اجرای آزمون یادداری فوری و تداخل تاخیریh 12+ آزمون یادداری با فاصلةh 12 اثر تحکیم مبتنی بر ثبات رخ داده و در گروه‌های حافظة با فاصله تمرین آسایی دو ساعت (تداخل بعد از دو ساعت + آزمون یادداری با فاصلة دو ساعت و تداخل بعد از دو ساعت + آزمون یادداری فوری) اثر تداخل پس‌گستر ایجاد شده است. همچنین، یافته‌ها نشان داند حافظة مربوط به تکلیف، بعد از یادگیری مهارت و در مرحلۀ استراحت، ثبات، ارتقا و تحکیم می‌یابد.

https://mbj.ssrc.ac.ir/article_545_647bba344396e7c8170902bcf2e15551.pdf

پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی رفتار حرکتی 2538-273X 7 21 2015 11 22 The effect of tactile kinetic stimulations by mother on physical growth of preterm infants تأثیر تحریکات لمسی حرکتی توسط مادر بر رشد جسمی نوزاد نارس 145 160 546 FA منصوره مکبریان دکترای دانشگاه تهران محمود شیخ دانشیار دانشگاه تهران شمس اله نوری پور استادیار دانشگاه علوم پزشکی سمنان-رئیس بیمارستان امیرالمونین سمنان مهدی نمازی زاده دانشیار دانشگاه آزاد خوراسگان 0000-0002-1503-468x Journal Article 2015 05 04 More than half a century, studies reported about strong association between preterm birth and development disorders. According to necessity of attention to development of preterm infants, the aim of this study was investigating the effect of tactile kinetic stimulations by mother on physical growth of preterm infants such as: weight, height, head circumference, chest, abdominal, arm and hip circumferences. For this purpose, among all infants of Amiralmomenin hospital neonatal unit of Semnan city during one to two months, 40 infants and mother’s selected purposefully and divided to experimental and control groups. Then, mothers of experimental group conducted tactile kinetic stimulations on infants to Completion of fetal period (40 weeks gestation) for 20 minutes and three times a day whereas, control group received only usual care. Measures of weight, height, head circumference, chest, abdominal, arm and hip circumferences of preterm infants were taken before intervention and at the end of 40 weeks gestation from both groups. The results of Multivariate Analysis of Covariance (MANCOVA) showed that weight gain and circumference of arm and hip in experimental group infant’s increased significantly (p≤0.0071).Although, revealed increase in measures of height, head, chest and abdominal circumference in experimental group infant’s but this increase wasn’t significant. Considering on our results we can say that tactile kinetic stimulation can be an effective and non-drug way to increase physical growth of preterm infants. بیش از نیم قرن است که مطالعات از ارتباط قوی بین تولد زودرس و اختلالات رشد و تکامل خبر می‌دهند. بنا بر ضرورت توجه به رشد نوزادان نارس، هدف از پژوهش حاضر، بررسی تأثیر تحریکات لمسی حرکتی توسط مادر بر وزن، قد، اندازۀ محیط اندامهایی چون دور سر، سینه، شکم، بازو و ران نوزادان نارس بود. به همین منظور از میان نوزادان نارس بستری در بخش نوزادان بیمارستان امیرالمومنین(ع) شهرستان سمنان در بازۀ زمانی یک الی دو ماهه، 40 نوزاد و مادر به صورت هدفمند انتخاب و به طور تصادفی به دو گروه تجربی و کنترل تقسیم شدند. سپس، مادران گروه تجربی تا تکمیل دورۀ جنینی(40 هفتۀ بارداری)، تحریکات لمسی حرکتی را روزی سه بار و هر بار به مدت 20 دقیقه بر روی نوزادان نارس‌شان اعمال نمودند در حالیکه گروه کنترل، تنها مراقبت های معمول را دریافت می‌کردند. اندازه گیری‎های وزن، قد، دور سر، سینه، شکم، بازو و ران نوزادان، قبل از شروع مداخله و سپس در انتهای 40 هفتۀ بارداری از هر دو گروه بعمل آمد.نتایج حاصل از تحلیل کواریانس چند متغیره (MANCOVA) در سطح معناداری 0071/0 P≤نشان داد که میزان وزن گیری، اندازۀ دور بازو و دور ران نوزادان گروه تجربی نسبت به گروه کنترل بطور معناداری بیشتر بود در حالیکه علیرغم افزایش در اندازه های قد، دور سر، سینه و شکم نوزادان گروه تجربی، این افزایش معنادار نبود. با توجه به نتایج پژوهش حاضر می توان گفت تحریکات لمسی حرکتی می تواند روشی موثر و در عین حال غیردارویی جهت افزایش رشد جسمی نوزادان نارس باشد.

https://mbj.ssrc.ac.ir/article_546_ed265bc903a5a097f61d3ec064d96d2e.pdf

پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی رفتار حرکتی 2538-273X 7 21 2015 11 22 Effect of a period of selected training program on planning and problem solving of children with Attention Deficit Hyperactivity Disorder تأثیر یک دوره برنامه تمرینات منتخب بر برنامه‌ریزی و حل مسئله کودکان مبتلابه اختلال نارسایی توجه / فزون کنشی 161 176 547 FA مژگان معمارمقدم مربی دانشگاه مازندران 0000-0002-8655-1481 حمیدرضا طاهری دانشیار دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه فردوسی مشهد 0000-0002-0878-604X مهدی سهرابی هیات علمی دانشگاه فردوسی مشهد علی مشهدی هیات علمی دانشگاه فردوسی مشهد 0000-0002-6212-1372 علی کاشی هیات علمی پزوهشگاه تربیت بدنی 0000-0003-1125-9125 Journal Article 2015 08 22 The aim of the current study was to examine effectiveness of period of selected exercise program on planning and problem solving of children with ADHD. To do so, 40 male students aged 7-11 years were selected from area 6 in Mashhad’s primary schools and voluntary sampling. SNAP–IV, CBCL and clinical interviews were employed to diagnose ADHD. The participants were randomly assigned to the two groups (experimental and control group). experimental group received selected exercise program for 24 sessions, 90 minutes per session. The control group didn’t receive any intervention. Before and after training all participants were assessed with Tower of London Task. The data were analyzed using MANCOVA. The results demonstrated that The performance of the children of experimental group regarding planning and problem solving showed significant difference compared with the control group (p<0.05). So, selected exercise program helps to improve planning and problem solving in children with ADHD. پژوهش حاضر باهدف بررسی اثربخشی یک دوره برنامه تمرینی منتخب بر برنامه‌ریزی و حل مسئله کودکان مبتلابه اختلال نارسایی توجه/ فزون کنشی انجام شد. بدین منظور، 40 دانش‌آموز پسر 7 تا 11 سال از مدارس ابتدای ناحیه 6 شهر مشهد و به صورت نمونه گیری داوطلبانه انتخاب شدند. تشخیص اختلال با استفاده از فرم‌های SNAP-IV و CBCL و مصاحبه بالینی صورت گرفت. شرکت‌کنندگان به‌طور تصادفی به دو گروه (تجربی و کنترل) تقسیم شدند. گروه تجربی برنامه تمرین منتخب را به مدت 24 جلسه و هر جلسه 90 دقیقه، دریافت کردند. گروه کنترل هیچ‌گونه مداخله‌ای دریافت نکرد. آزمودنی‌ها قبل و بعد از تمرین به‌وسیله تکلیف برج لندن، ارزیابی شدند. تحلیل داده‌ها با استفاده از تحلیل کوواریانس چند متغیری صورت گرفت. نتایج نشان داده عملکرد کودکان گروه تجربی در برنامه‌ریزی و حل مسئله، تفاوت معنی‌داری با گروه کنترل داشت (p<0.05)؛ بنابراین، برنامه تمرینی با شیوه ارائه‌شده در این تحقیق بر برنامه‌ریزی و حل مسئله کودکان مبتلابه اختلال نارسایی توجه/ فزون کنشی تأثیر داشته است.

https://mbj.ssrc.ac.ir/article_547_c75b6f114c23a4d7ea11331e7c00e73c.pdf