پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی رفتار حرکتی 2538-273X 8 23 2016 05 21 Consideration to different view of abilities: The effect of generic versus non-generic feedback on motor learning of mentally disabled children توجه به دیدگاه‌های مختلف توانایی‌ها: تأثیر بازخورد عمومی و غیر-عمومی در یادگیری مهارت‌های حرکتی کودکان کم‌توان ذهنی 15 32 655 10.22089/mbj.2016.655 FA علی کاشی استادیار پژوهشگاه تربیت بدنی 0000-0003-1125-9125 زهره شیروانی ها دانشجوی دکتری دانشگاه تهران Journal Article 2015 06 09 The aim of this study was to examine the effect of generic and non-generic feedback on motor performance and learning in mentally retarded children based on two approaches about abilities. 30 mentally retarded children were selected and divided into two generic and non-generic feedback groups and performed two experiments. In the first experiment, subjects were asked to kick a soccer ball into a specific target. During the acquisition period there was no difference between the two groups (P=0.918). However, after receiving negative feedback, providing generic feedback resulted in worse performance than non-generic feedback (P=0.003). In retention test, providing generic feedback during practice caused worse performance (P=0.001). In second experiment we examined more permanent consequences. Results of retention test, performed one day after practicing a throwing task, showed that participants who received non-generic feedback during practice outperformed the generic feedback group, after receiving a negative feedback statement (P<0.05). The findings demonstrated the importance of the wording of feedback (type and manner of expression) and showed that non-generic feedback is more effective in performance and learning process than generic feedback and in providing feedback coaches should emphasis on some aspects of ability that is learnable. هدف از اجرای این پژوهش، بررسی تأثیر بازخورد عمومی و غیرعمومی بر اجرا و یادگیری حرکتی کودکان کمتوان ذهنی آموزشپذیر براساس دو دیدگاه متفاوت به تواناییها میباشد. گروه نمونۀ پژوهش شامل 30 کودک کمتوان ذهنی آموزشپذیر بود که به دو گروه بازخورد عمومی و غیرعمومی تقسیم شدند و دو آزمایش را اجرا نمودند. در آزمایش اول از افراد خواسته شد تا توسط یک توپ فوتبال، به هدفی مشخص با پا شوت بزنند. در این تکلیف، تفاوتی بین دو گروه در دورۀ تمرینی مشاهده نگردید (P=0.918). زمانی که هر دو گروه بازخورد منفی دریافت نمودند، ارائۀ بازخورد عمومی منجر به نامطلوببودن اجرا نسبت به بازخورد غیرعمومی گشت (P=0.003). در آزمون یادداری نیز گروه تمرین عمومی عملکرد پایینتر و معناداری را نسبت به گروه بازخورد غیرعمومی داشتند (P=0.001). علاوهبراین، آزمایش دوم تأثیرات پایدار بیشتری را مورد بررسی قرار داد. نتایج آزمونهای یادداری که یک روز پس از تمرین تکلیف پرتابی انجام گردید نشان داد زمانی که بازخورد منفی ارائه گشت، آزمودنیهایی که بازخورد غیرعمومی را در زمان اجرای تکلیف دریافت کرده بودند، عملکرد بهتری نسبت به گروه بازخورد عمومی داشتند (P<0.05). این یافتهها اهمیت جملهبندی (نوع کلمات و شیوۀ بیان) بازخورد را اثبات نموده و نشان میدهد بازخورد غیرعمومی در اجرا و در یادگیری حرکتی مؤثرتر از بازخورد عمومی میباشد و مربیان هنگام ارائۀ بازخورد باید بر جنبههایی از تواناییها که قابلیادگیری است تأکید داشته باشند.

https://mbj.ssrc.ac.ir/article_655_3d2d8ccb37df977cb6d9da15b76c3f3a.pdf

پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی رفتار حرکتی 2538-273X 8 23 2016 05 21 The effect of balance & strength exercise training on static balance and isometric strength in girl students with mental retardation تأثیر یک دوره تمرین قدرتی ـ تعادلی بر تعادل ایستا و قدرت ایزومتریک دختران کم‌توان ذهنی آموزش‌پذیر 33 48 656 10.22089/mbj.2016.656 FA ملیحه عباسپورآنی کارشناسی ارشد دانشگاه تربیت ‌دبیر شهید رجایی محمد شریعت زاده جنیدی استادیار پژوهشگاه تربیت بدنی 0000-0002-8492-2875 غلامرضا لطفی استادیار دانشگاه شهید رجایی 0000-0002-4506-5313 سید جلال نقوی الحسینی استادیار دانشگاه شهید رجایی Journal Article 2015 08 01 For problems with balance and strength in mentally retarded student, the aim of this study was to investigate the effect of a selective training program on static balance & isometric strength in female educable mental students with mental retardation. 26 females’ educable mental retardation, between 10 and 15 years of age participated in this research and they were divided into two different groups, experimental group (Age: 13.72±1.82 Years, Height: 146±8.46 cm, weight: 43.15±15.94 kg, IQ: 61.38±7.17 mental age: 7.16±1.22 years) and controls group (age: 14.06±1.88 years, height: 148.92±10.75 cm, weight: 46.48±11.07 kg, IQ: 61.30±5.03, mental age: 7.18 ±1.07). Experimental group performed a selective training program for 8-week, three times a week, and each section lasted for 50 minutes performs strength and balance exercise training. One leg Balance with opened and closed eyes were evaluated using one leg stance test, and isometric strength test for trucks extensors were assessed using an isometric dynamometer before& after training program. Repeated measured between subject analysis revealed that experimental group, improved significantly (P≤0.05) on Balance with eyes opened and closed in addition improved significantly on leg strength. Therefore, this training program had affirmative effect on static balance & isometric trunks strength and can be applied to educable mentally retarded children. با توجه به مشکلات تعادل و قدرت در دانشآموزان کمتوان ذهنی، این پژوهش با هدف بررسی تأثیر یک دوره تمرین قدرتی ـ تعادلی بر تعادل ایستا و قدرت ایزومتریک دختران کمتوانذهنی آموزشپذیر انجام گردید. 26 نفر از دختران کمتوانذهنی آموزشپذیر 10 تا 15 سال در این پژوهش شرکت کردند که به دو گروه تجربی) با میانگین سنی 82/1±72/13 سال،قد 46/±8 146 سانتیمتر، وزن 94/15±15/43 کیلوگرم، ضریب هوشی 17/7±38/61 و سن عقلی 22/1±16/7 سال) و گروه کنترل (با میانگین سنی 88/1±06/14 سال، قد 75/92±10/148 سانتیمتر، وزن 07/11±48/46 کیلوگرم، ضریب هوشی 03/5±30/61، سن عقلی 07/1 ±18/7 سال و حدود عقبماندگی 44/82±1/5 سال) تقسیم شدند. گروه تجربی بهمدت هشت هفته و هر هفته سه جلسۀ 50 دقیقهای تمرینات تعادلی و قدرتی را انجام دادند. پیش و پس از اتمام دورۀ تمرین از شرکتکنندگان آزمون ایستادن روی یک پا برای سنجش تعادل ایستا با چشم باز و بسته و نیز آزمون قدرت ایزومتریک عضلات بازکنندۀ کمر بهعمل آمد. نتایج آزمون تحلیل واریانس بین گروهی با اندازههای تکراری نشان میدهد که نمرات تعادل ایستا با چشم باز و چشم بسته و نیز قدرت عضلات بازکنندۀ کمر در سطح 05.0≥P معنادار میباشد و گروه تجربی در هر سه متغیر بهبود معناداری را تجربه کرده است؛ بنابرین، تأثیر تمرین بر تعادل ایستا با چشمان باز و بسته و نیز قدرت عضلات تنه، معنا دار میباشد و میتوان از این شیوۀ تمرینی برای بهبود تعادل ایستا و قدرت ایزومتریک دختران کمتوان ذهنی آموزشپذیر استفاده نمود

https://mbj.ssrc.ac.ir/article_656_26408ffa703a72e8ac0117e74ad46f33.pdf

پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی رفتار حرکتی 2538-273X 8 23 2016 05 21 Learning and generalization of the errorless and error full practice in girls 10 to 12 years یادگیری و تعمیم‌پذیری تمرین کم‌خطا و پرخطا در دختران 10 تا 12 سال 49 64 657 10.22089/mbj.2016.657 FA جعفر محمدی دانشجوی دکتری دانشگاه فردوسی مشهد امین قمری دانشجوی دکتری دانشگاه فردوسی مشهد سیده اختر حصاری کارشناس ارشد دانشگاه فردوسی مشهد Journal Article 2015 02 01 The present study was aimed at investigating the number of errors made during learning a motor skill, putting the soccer ball, to create different type of learning (implicit learning vs. explicit learning). For this purpose, 10-12 year-old female children trained in three groups of 12 of errorless, error full and variable practice that performed 8 blocks of 25 trials for 8 different distances. Then, the subjects were asked to report each technique that they have used to perform the task successfully. Their performance was evaluated a week later in retention, dual transfer and novel distance transfer tests using absolute and variable error. There was a statistically significant improvement in the acquisition phase for each group (P=0.001); however, errorless group had lower error (P=0.001), also the number of rules reported after training was significantly lower than the two other groups (P=0.001). The results of retention and dual transfer test showed better performance (namely less absolute and variable error) for the errorless group than the other groups (P=0.001); however, the variable practice group in the novel distance transfer test had less absolute and variable error (P=0.001) and therefore better performance. Findings concluded that the reduction of errors during practice leads to implicit learning of putting soccer in female young children, and this type of learning compared with explicit learning under conditions of disorder (dual task) remains stable, but the generalization and skill transfer to novel conditions is better in explicit learning. هدف از پژوهش حاضر، بررسی تعداد خطاهای ایجادشده برای یادگیری یک مهارت حرکتی شامل ضربه به توپ فوتبال جهت ایجاد نوع متفاوتی از یادگیری (یادگیری ضمنی دربرابر یادگیری آشکار) بود. بدینمنظور، 36 آزمودنی از دانشآموزان دختر 12ـ10 سال در سه گروه 12 نفری کمخطا، پرخطا و تمرین متغیر، هشت بلوک 25 تایی را در مرحلۀ اکتساب برای هر هشت فاصلۀ متفاوت اجرا کردند. سپس، از آزمودنیها خواسته شد تا هرگونه تکنیکی که برای انجام موفقیتآمیز تکلیف استفاده کردهاند را گزارش کنند و عملکرد آنها یک هفته بعد در یادداری، تکلیف دوگانه و انتقال در فاصلۀ جدید با استفاده از خطای مطلق و متغیر ارزیابی شد. نتایج در مرحلۀ اکتساب، پیشرفت معناداری را برای سه گروه نشان داد (P=0.001). بااینوجود، گروه کمخطا دارای خطای کمتری بودند (P=0.001). همچنین، تعداد قوانین گزارششده در گروه کمخطا پس از تمرین، بهطور معناداری کمتر از دو گروه دیگر بود (P=0.001). نتایج آزمون یادداری و تکلیف دوگانه نیز عملکرد بهتر؛ یعنی خطای مطلق و متغیر کمتری را برای گروه کمخطا نسبت به دو گروه دیگر نشان میدهد (P=0.001). در انتقال فاصلۀ جدید نیز گروه تمرین متغیر، خطای مطلق، متغیر کمتر (P=0.001) و عملکرد بهتری داشتند. از یافتهها استنباط میشود که کاهش خطا در طول تمرین منجر به یادگیری ضمنی مهارت ضربۀ فوتبال در کودکان کمسن میشود و این نوع یادگیری در شرایط اختلال (تکلیف دوگانه) در مقایسه با یادگیری آشکار، باثبات باقی میماند، اما تعمیمپذیری و انتقال مهارت در شرایط جدید در یادگیری آشکار بهتر است.

https://mbj.ssrc.ac.ir/article_657_b4288d9c0ec0a1841b3b3728321e7088.pdf

پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی رفتار حرکتی 2538-273X 8 23 2016 05 21 Effect of increasing the distance of an external focus of attention on performance and kinematic of horizontal jump in skilled athletes تأثیر افزایش فاصلۀ کانون توجه بیرونی بر عملکرد و کینماتیک پرش افقی ورزشکاران ماهر 65 78 658 10.22089/mbj.2016.658 FA ایوب اسدی کارشناسی ارشد دانشگاه شهید بهشتی علیرضا فارسی دانشیار دانشگاه شهید بهشتی 0000-0002-2086-6632 بهروز عبدلی دانشیار دانشگاه شهید بهشتی Journal Article 2015 04 26 The purpose of the present study was to investigate the effect of near external and far external focus of attention on performance and kinematic of horizontal jump in skilled athletes. Participants were 15 males’ students’ member of volleyball and basketball team with an average age (23±4) that purposefully selected. The task was the horizontal jumping test which was executed under three condition (3 trials in per conditions; CON, EXN and EXF). Participants in the control condition did not receive any instruction, in EXF condition, participants were instructed to focus on a cone 5m far from the jumping lines, in EXN condition, participants were instructed to focus on the jumping lines on the floor. Kinematic data of knee joint was recorded by 3 markers in knee joint and 8 camera motion analysis. The results indicated that participant in EXN and EXF condition had significantly higher performance and also less maximum knee flexion than CON condition (P≤0.05). However, there was no significant difference between EXF and EXN condition (P>0.05). The result of the present study support “constrained action hypothesis” and show that focusing on the movement effect on the environment improve motor performance like jumping. هدف از این پژوهش، بررسی دستورالعملهای توجه بیرونی نزدیک و توجه بیرونی دور بر عملکرد و کینماتیک پرش افقی ورزشکاران ماهر می‌باشد. آزمودنیها شامل 15 نفر از دانشجویان عضو تیم بسکتبال و والیبال دانشگاه با میانگین سنی 4±23 سال بودند که به‌صورت هدفمند و در‌دسترس انتخاب شدند. تکلیف آزمون، پرش افقی بود که نه پرش در سه شرایط مختلف توجه بیرونی نزدیک، توجه بیرونی دور و کنترل انجام شد (در هر شرایط سه پرش). شرکت‌کنندگان هیچ دستورالعمل توجهی را در شرایط کنترل دریافت نکردند. در شرایط توجه بیرونی نزدیک، تمرکز روی مقیاس خط‌کشی‌شده روی کف‌پوش پرش و در شرایط توجه بیرونی دور، روی مخروطی در فاصلۀ پنج متری خط پرش بود. دادههای کینماتیک با استفاده از سه مارکر در مفصل زانو و هشت دوربین موشن آنالیز مورد ارزیابی قرار گرفت. نتایج تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر نشان داد که شرکتکنندگان در دو شرایط توجه بیرونی دور و نزدیک، به‌طور معناداری نسبت به شرایط کنترل، طول پرش بیشتر و حداکثر فلکشن کمتری دارند. نتایج پژوهش حاضر از فرضیۀ عمل محدود‌شده حمایت کرده و نشان می‌دهد که تمرکز روی اثرات حرکات در محیط عملکرد حرکتی نظیر پرش افقی را بهبود میبخشد.

https://mbj.ssrc.ac.ir/article_658_2f37d10131f2a483a8dd005b3d14b0d9.pdf

پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی رفتار حرکتی 2538-273X 8 23 2016 05 21 The effect of visual stimuli training on choice reaction time in male taekwondo players تأثیر تمرین با محرک های بینایی بر زمان واکنش انتخابی تکواندوکاران مرد 79 96 659 10.22089/mbj.2016.659 FA سمیه ابوطالبیان الیادرانی کارشناس‌ارشد دانشگاه آزاد اسلامی اصفهان، واحد خوراسگان مریم نزاکت الحسینی استادیار دانشگاه اصفهان 0000-0002-4603-7947 رخساره بادامی استادیار دانشگاه آزاد اسلامی اصفهان، واحد خوراسگان 0000-0002-4507-0382 Journal Article 2015 04 29 The purpose of the present study was to investigate the effect of visual stimuli training on choice reaction time in male taekwondo players. This study was a quasi-experimental research with a pretest/protest design and a control group. The participants were 10 to 16 year-old male taekwondo players who practiced in three different gyms in Isfahan (first half of 1392) and had a red belt. From among these players, a number of 30 players (mean age of 16.2 ± 2.13) were selected through convenience sampling and were randomly divided into experimental (n=15) and control (n=15) groups. The experimental group participated in 8 weeks of visual stimuli training (3 sessions per week, each session 45 minutes); however, the control group did their common taekwondo training during the practice. In order to measure choice reaction time, the psychological refractory period apparatus and reaction time model 9010 were used for both the pre- and post-tests. Analysis of covariance was used to analyze the collected data (α=0.05). The results showed that 8 weeks of visual stimuli training had a significant effect on reducing choice reaction time on right and left foot in Ap Dollyo Chagi, Dollyo Chagi, Bahndall Chagi kicks (p=0.001). Therefore, it can be concluded that visual stimuli training can be an effective training method to help improve choice reaction time in taekwondo players. هدف از پژوهش حاضر، تعیین اثر یک دوره تمرین با محرکهای بینایی بر زمان واکنش انتخابی تکواندوکاران مرد میباشد. این پژوهش از نوع مطالعات نیمهتجربی با طرح پیشآزمون ـ پسآزمون و گروه کنترل بود و جامعۀ آماری آن را تکواندوکاران مرد 10 تا 16 سال که در نیمۀ اول سال (1392) به سه باشگاه در شهر اصفهان مراجعه کرده و دارای کمربند قرمز بودند تشکیل دادند که از این تعداد، 30 نفر (16/2 ± 2/13) بهصورت دردسترس انتخاب شدند و بهشکل تصادفی به دو گروه تجربی (15 نفر) و کنترل (15 نفر) تقسیم گردیدند. گروه تجربی، تمرین با محرکهای بینایی و گروه کنترل، تمرینات رایج تکواندو را بهمدت هشت هفته، هر هفته سه جلسه و هر جلسه 45 دقیقه انجام دادند. ابزار مورداستفاده در این پژوهش، دستگاه دورۀ بی‏پاسخی روانشناختی و زمان واکنش مدل 9010 بود که بهمنظور سنجش زمان واکنش انتخابی در مراحل پیش‎آزمون و پس‏آزمون استفاده گردید. همچنین، پس از جمع‏آوری داده‏ها از روش آماری تحلیل کوواریانس (0.05=α) استفاده شد. یافتهها نشان میدهد که هشت هفته تمرین با محرکهای بینایی، تأثیر معناداری بر کاهش زمان واکنش انتخابی پای راست و چپ در ضربات دولیوچاگی، آپدولیوچاگی و باندالچاگی گروه تجربی (P=0.001) دارد؛ بنابراین، این احتمال وجود دارد که تمرین با محرکهای بینایی، روش تمرینی سودمندی برای بهبود زمان واکنش انتخابی در تکواندوکاران باشد.

https://mbj.ssrc.ac.ir/article_659_0ff8033cf9437c213ee13937b1c4c455.pdf

پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی رفتار حرکتی 2538-273X 8 23 2016 05 21 A comparison between effects of game and pharmacotherapy upon the improvement of the attention span and gross motor skills in children with attention deficit hyperactivity disorder (ADHD) مقایسۀ تأثیر بازی درمانی و دارو درمانی بر رشد مهارت های حرکتی و دامنۀ توجه کودکان مبتلا به اختلال بیش فعالی/ نقص توجه 97 110 660 10.22089/mbj.2016.660 FA فرشته عموزاده کارشناس ارشد دانشگاه شهیدچمران اهواز سبا حسنوند کارشناس ارشد دانشگاه الزهرا تهران کیانوش هاشمیان استاد دانشگاه الزهرا تهران رسول حمایت طلب دانشیار دانشگاه تهران Journal Article 2015 05 03 The prime objective of the current study was to comparative the impact of game and pharmacotherpay upon the development of the attention span and gross motor skills in children suffering from ADHD. Amongst the 65 children diagnosed with ADHD, 45 were randomly selected and divided in 4 groups on the basis of their age and the results of given pretests conducted via Ulrich’s test and KLT ticking mini-test. These four groups included the control group, the game therapy group, the pharmacotherpay group, and the combined game and pharmacotherpay group. The game therapy group was then subjected to eighteen 45-minute-long sessions of games selected from "sport for all program" designed by American Institution of Human Kinetics. The pharmacotherpay group was subjected to a six-week-long medication-based treatment prescribed by a specialist, and the combined game and pharmacotherpay group were simoltunuously subjected to both therapeutic strategies. Multivariate analysis of variance (MANOVA) was used to analyze the data. The findings indicated that both combined game and pharmacotherapy and game therapy strategies could significantly improve the attention span and motor skills of children with ADHD, whereas pharmacotherpay alone could solely develop the attention span of these children. Based on the findings oft he present research, it is strongly recommended that a combined game and pharmacotherapeutical strategy be applied to ensure the efficient improvement of attention span and motor skills in children with ADHD. هدف از پژوهش حاضر، مقایسۀ تأثیر بازیدرمانی و دارودرمانی بر رشد مهارتهای حرکتی درشت و دامنۀ توجه دانشآموزان مبتلا به اختلال بیشفعالی/ نقص توجه میباشد. بدینمنظور، از بین 65 دانشآموز مبتلا به اختلال بیشفعالی، تعداد 40 نفر انتخاب گردیدند و براساس سن و نتایج پیشآزمون که بهوسیلۀ آزمون اولریخ و خردهآزمون تیکزنی آزمون کیتلر ـ لارنت ـ تیریو انجام شد به چهار گروه کنترل، بازیدرمانی، دارودرمانی و ترکیبی (10=N) تقسیم شدند. سپس، کودکان در گروه بازیدرمانی بهمدت 18 جلسۀ 45 دقیقهای تحتتأثیر بازیهای برگرفته از برنامۀ "ورزش برای همه" مؤسسۀ هیومن کنتیک آمریکا قرار گرفتند. افراد گروه دارودرمانی نیز دورۀ دارویی خود را براساس تشخیص پزشک معالج و بهمدت شش هفته آغاز کردند. همچنین، کودکان گروه ترکیبی تحتتأثیر عامل مداخلهگر (بازی و دارو) قرار گرفتند و درپایان، توسط ابزار اندازهگیری اولریخ، مهارتهای حرکتیدرشت و دامنۀ توجه توسط ابزار اندازهگیری کیتلر ـ لارنت ـ تیریو ارزیابی گردید. علاوهبراین، بهمنظور تحلیل دادهها از آزمون تحلیل واریانس چندمتغیرۀ مانوا استفاده شد. یافتهها حاکی از آن است که بازیدرمانی و درمان ترکیبی باعث بهبود مهارتهای حرکتی درشت و دامنۀ توجه دانشآموزان بیشفعال/ نقصتوجه گردیده است. همچنین، دارودرمانی تنها باعث بهبود دامنۀ توجه این کودکان گردیده و بر رشد مهارتهای حرکتی بیتأثیر بوده است. با توجه به یافتههای این پژوهش پیشنهاد میشود برای کودکانی که مبتلا به این اختلال هستند از درمان ترکیبی استفاده شود.

https://mbj.ssrc.ac.ir/article_660_68264bdb65b97eeae6788aa3348e553c.pdf

پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی رفتار حرکتی 2538-273X 8 23 2016 05 21 Psychometric properties and normalization of Persian version of the young experience survey in sport ویژگی‌های روان‌سنجی و هنجاریابی نسخۀ فارسی پرسش‌نامۀ تجربۀ نوجوانان در ورزش 111 142 661 10.22089/mbj.2016.661 FA ولی اله کاشانی استادیار دانشگاه سمنان 0000-0002-0570-7764 منصوره آذری دانشجوی کارشناسی ارشد دانشگاه سمنان Journal Article 2015 05 04 The purpose of this study was determining validity and reliability and normalization of the Persian version of the young experience questionnaire in sport. For this purpose, 400 boys and girls with different levels of skills and in different fields, were chosen by random sampling and completed the Persian version of the young experience questionnaire in sport. At first it was confirmed by using translation-back translation method and face validity and translation accuracy. For determining questionnaire constructive validity of confirmatory factor analysis based on structural equations model was used for determining questionnaire Internal consistency of Cronbach alpha coefficient was used for temporal reliability of items intra-class correlation coefficient under test-retest method was used to study temporal reliability of items and percentile points was used for normalization. The results showed that the first model of Persian Version of the Young Experience Survey in Sport (37 questions) was not favorable fit indexes. After eliminating the ten questions of the Negative Experiences factor, the second model with 27 questions had acceptable fit index. In addition, Cronbach alpha coefficient and intra-class correlation coefficient showed that Persian version of the young experience questionnaire in sport with 27 questions has an acceptable and temporal and internal reliability among young athletes. So Persian version of the young experience questionnaire in sport has the usability by researchers in order to identify the effects of sports participation on various aspects of young's life. هدفازپژوهشحاضر،تعیینرواییوپایایینسخۀفارسی پرسش‌نامۀ تجربۀ نوجوانان در ورزش میباشد. بدینمنظور، 400 ورزشکار دختر و پسر در سطوح مختلف ورزشی از بین ورزشکاران رشته‌های مختلف بهشکلنمونه‌گیریتصادفی انتخاب گردیدندو نسخۀفارسی پرسش‌نامۀ تجربۀ نوجوانان در ورزش را تکمیل کردند. ابتدا، با استفادهاز روش ترجمه ـبازترجمه،رواییصوری و صحتترجمۀ پرسشنامه تأیید گردید. درادامه،بهمنظورتعیینرواییسازةپرسش‌نامه‌ ازتحلیلعاملیتأییدیمبتنیبر مدل معادلاتساختاری استفاده شد وبرایتعیینهمسانیدرونی آن، ضریبآلفایکرونباخ بهکار رفت. پایاییزمانیسؤال‌ها نیز توسط ضریبهمبستگی درونطبقه‌ایدرروش آزمون ـآزمونمجددبررسی گردید وبرایتعیینهنجار،نقاطدرصدیمورداستفاده قرار گرفت. یافتههای پژوهش حاکی از عدم برازش مطلوب مدل اولیۀ پرسش‎نامۀ تجربۀ نوجوانان در ورزش (37 سؤالی) میباشد. پس از حذف 10 سؤال (عامل تجربیات منفی)، مدل مرتبۀ اول و دوم از شاخص‎های برازندگی قابلقبولی برخوردار شدند. علاوهبراین، ضرایبآلفایکرونباخوهمبستگیدرونطبقه‌اینشان داد کهنسخۀفارسی پرسش‌نامۀ تجربۀ نوجوانان در ورزش با 27 سؤال ازهمسانی درونی و پایایی زمانیقابلقبولیدربیننوجوانان ورزشکاربرخورداراست؛ لذا، نسخۀ فارسی پرسش‌نامۀ تجربۀ نوجوانان در ورزش بهعنوان ابزاری روا و پایا قابلیت استفادهشدن توسطپژوهشگراندرجهت شناسایی اثرات مشارکت ورزشی بر جنبه‌های مختلف زندگینوجوانان را دارا می‏باشد.

https://mbj.ssrc.ac.ir/article_661_3a066bda8c96b9478bb0512f0a43028c.pdf

پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی رفتار حرکتی 2538-273X 8 23 2016 05 21 The effect of a period balance training and cognitive combination on postural sway women with multiple sclerosis بررسی اثر یک دوره تمرینات تعادلی و ترکیبی شناختی بر نوسانات قامتی زنان مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس 143 156 662 10.22089/mbj.2016.662 FA اعظم انفرادی دوغ ابادی کارشناس‌ ارشد دانشگاه فردوسی مشهد حمید رضا طاهری تربتی دانشیار دانشگاه فردوسی مشهد 0000-0002-0878-604X علیرضا صابری کاخکی استادیار دانشگاه فردوسی مشهد 0000-0002-3066-4858 کریم نیکخواه دانشیار دانشگاه علوم پزشکی مشهد Journal Article 2015 06 13 Multiple sclerosis is the most widespread inflammatory disease. One of the main problems of individuals afflicted with MS is postural control. According to the significant needs for postural control, the present study aims to examine the effect of a course of balancing and combinational exercises on postural fluctuations of women with MS. In this study, 30 women, aged 25-45, who were members of MS Society of Khorasan Razavi and had a physical disability score of (1-4), were randomly assigned to three equal groups (two experimental groups and a control group). Experimental groups did center balancing exercises for eight weeks, three sessions each week. Combinational exercises group also did a cognitive task during the center balancing exercises. Fluctuations in patients’ posture were measured by standing on a power platform pre and post balancing exercises and the average fluctuation of the center of pressure was measured. Leaven and Covariate Analysis were used for comparison of means. The results showed that there is a significant difference between the average fluctuations of two groups in anterior-posterior and medial-lateral. The results of Tukey test showed that there is a significant difference between the average fluctuations of experimental groups in anterior-posterior and medial-lateral (P<0.05). The results showed that generally the center balancing and combinational cognitive exercises lead to a decrease in postural fluctuations of women with MS. هدف از پژوهش حاضر، بررسی اثر یک دوره تمرینات تعادلی و ترکیبی شناختی بر نوسانات قامتی زنان مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس میباشد. در این پژوهش، 30 نفر از زنان 25 تا 45 سالۀ عضو انجمن ام. اس خراسان رضوی با نمرۀ ناتوانی جسمانی (یک تا چهار) شرکت داشتند که بهصورت تصادفی به سه گروه مساوی (دو گروه تجربی و یک گروه کنترل) تقسیم شدند. گروه‌های تجربی بهمدت هشت هفته و هر هفته سه جلسه تمرینات تعادلی مرکز ثقل را انجام دادند و گروه تمرینات ترکیبی نیز علاوهبر تمرینات مرکز ثقل، یک تکلیف شناختی را حین انجام حرکات اجرا نمود. ارزیابی نوسانات قامتی بیماران به‌وسیلۀ تست ایستادن روی صفحۀ نیرو، قبل و بعد از دورۀ تمرینات انجام شد و میانگین نوسانات مرکز فشار اندازه‌گیری گردید. همچنین، جهت تجزیهوتحلیل دادهها از آزمون لون و تحلیل کوواریانس استفاده شد. یافتهها نشان میدهد که تفاوت معناداری بین میانگین نوسانات گروه‌ها در دو سطح قدامی ـ خلفی و میانی ـ جانبی وجود دارد. آزمون توکی نیز بیانگر آن است که بین میانگین نوسانات گروه‌های تجربی با گروه کنترل در هر دو سطح قدامی ـ خلفی و میانی ـ جانبی تفاوت معناداری وجود دارد (P<0.05). بهطورکلی، نتایج پژوهش نشان میدهد که تمرینات تعادلی مرکز ثقل و ترکیبی شناختی، موجب کاهش نوسانات قامتی زنان مبتلا به ام. ‌اس می‌شود.

https://mbj.ssrc.ac.ir/article_662_be3159ad04564bfb90db9e32851ebf9c.pdf

پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی رفتار حرکتی 2538-273X 8 23 2016 05 21 The effect of fatigue due to different intensities of exercise on coincidence-anticipation timing performance with intra trial variation تأثیر خستگی ناشی از شدت‌های متفاوت تمرین بر زمان‌بندی پیش‌‌بین انطباقی همراه با تغییرات درون‌کوششی 157 170 663 10.22089/mbj.2016.663 FA ماهر رشیدی کارشناس‌ ارشد دانشگاه علامه‌‌طباطبایی زهرا پورآقایی اردکانی استادیار دانشگاه علامه‌‌طباطبایی 0000-0001-8633-4017 احسان زارعیان استادیار دانشگاه علامه‌‌طباطبایی Journal Article 2015 06 13 The aim of this study was to examine impact of different intensities of exercise fatigue on increasing and decreasing intra trial stimulus speed on coincidence-anticipation timing. Subjects were 15 volunteer students (20.33±0.97) years of Allameh Tabataba’i University. After sampling and choose proper software (coincidence-anticipation timing software) anticipation all subjects performed 1 block consist of 10 trial with intra trial variation under three fatigue conditions: rest, moderate-intensity and high-intensity exercise on treadmill until the participants reached a steady state of 50% and 80% of heart rate reserve (HRR), respectively. Data was analyzed with Kalmogorov- Smiranov Test normality and homogeneity of variance tests Levine test, repeated measure (ANOVA) and Bonferroni post hoc test frequently in significant level of (0.05). Results showed in increasing rate moderate intensity exercise-related fatigue (50%), variable error was not significant (P>0.05), but absolute error was significant (P<0.05), but in due to high-intensity exercise related fatigue (80%) Variable error and absolute error was significant (P<0.05). Also in decreasing rate in moderate intensity exercise related fatigue (50%), variable error and absolute error was not significant(P>0.05), but in high-intensity exercise related fatigue (80%) variable error and absolute error was significant(P<0.05). However, stimulus speeds and fatigue due intensities of exercise were associated with a more decrease in coincidence anticipation performance. هدف از پژوهش حاضر، بررسی تأثیر خستگی ناشی از شدتهای متفاوت تمرین بر زمانبندی پیشبین انطباقی همراه با تغییرات درونکوششی است. آزمودنیها یک گروه 15 نفری با دامنۀ سنی 97/0±33/20 سال بودند که بهصورت داوطلبانۀ دردسترس از میان دانشجویان پسر کارشناسی دانشگاه علامهطباطبایی انتخاب شدند. پس از انتخاب آزمودنیها و نرمافزار (نرمافزار زمانبندی پیشبین انطباقی)، کلیۀ آزمودنیها در سه سطح مختلف خستگی (استراحت، شدت متوسط و شدت بالا)، یک بلوک 10 کوششی از تکلیف پیشبینی را با سرعتهای درونکوششی افزایشی و کاهشی بر روی تردمیل انجام دادند. پس از بررسی طبیعیبودن دادهها با استفاده از آزمون کلموگروف ـ اسمیرونوف و نیز بررسی تجانس واریانس‌هاتوسط آمارۀ لوین، داده‌ها با استفاده از تحلیل واریانس مکرر و آزمون تعقیبی بونفرونی در سطح معناداری (05/0) تجزیه و تحلیل شدند. یافتهها نشان میدهد که در سرعت افزایشی، خطای متغیر خستگی ناشی از شدت متوسط تمرین (50 درصد) معنادار نمیباشد (05.P>0)، اما خطای مطلق معنادار است (05.P<0). همچنین، خطای متغیر، خطای مطلق و نیز خستگی ناشی از شدت بالای تمرین (80 درصد) معنادار میباشد (05.P<0). براساس یافتهها، در سرعت کاهشی، تأثیر خستگی ناشی از شدت متوسط تمرین (50 درصد) خطای متغیر و خطای مطلق در اجرای زمانبندی پیشبین انطباقی معنادار نمیباشد (05.P>0)، اما خستگی ناشی از شدت بالای تمرین (80 درصد) در اجرای زمانبندی پیشبین انطباقی در خطای مطلق و متغیر معنادار است (05.P<0). بهطورکلی، نتایج نشان داد که محرکهای سریعتر و خستگی ناشی از شدت بالای تمرین، با افت بیشتری در عملکرد زمانبندی پیشبین انطباقی همراه هستند.

https://mbj.ssrc.ac.ir/article_663_8757150decbd89b0f5442ca3db4d0e0e.pdf

پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی رفتار حرکتی 2538-273X 8 23 2016 05 21 The effect of training in water with and without Dolphin on gross motor skills of 8 years old children with autism spectrum disorder اثر تمرین در آب به همراه دلفین و بدون دلفین بر مهارت های حرکتی درشت کودکان هشت سالۀ مبتلا به اختلالات طیف اوتیسم 171 184 664 10.22089/mbj.2016.664 FA محمدرضا اشتری دانشجوی دکتر‌ی پردیس بین‌الملل کیش، دانشگاه تهران احمد فرخی دانشیار دانشگاه تهران محمود شیخ دانشیار دانشگاه تهران مهدی نمازی زاده دانشیار دانشگاه تهران 0000-0002-1503-468x ناصر نقدی دانشیار دانشگاه تهران Journal Article 2015 06 24 The aim of present study was survey the effect of training in water with and without Dolphin on gross motor skills of 8 years old children with Autism disorder spectrum. The subjects included 10 children (8 years old) who suffered with Autism spectrum disorder in Kish Island; who, assigned randomly to training in water with dolphin and training in water without dolphin groups. Bruininks-Oseretsky test was used for data collection. After pre-test according to Bruininks-Oseretsky test, subjects of both groups, practiced SPARK motor program for 16 sessions. The first group swam with dolphins after doing correct SPARK motor program; while, in the same time, other group training in water without dolphin. After training period, subjects participated in Bruininks-Oseretsky test. The analysis of data by ANCOVA showed that, there was significant difference in balance, strength and coordination of upper limbs factors (P<0.05) between two groups; while, there was no significant difference in sprint and agility and mutual coordination (P>0.05). The comparison of total score on gross motor skills according to total point of every subtest showed significant difference in training in water with dolphin with training in water without dolphin groups (P<0.05). This finding confirm that training in water with dolphins improve gross motor skills of children with autism spectrum disorders. هدف از پژوهش حاضر، مطالعۀ اثر تمرین در آب بههمراه دلفین و بدون دلفین بر مهارتهای حرکتی درشت کودکان هشت سالۀ مبتلا به اختلالات طیف اوتیسم میباشد. آزمودنیها، 10 کودک هشت سالۀ مبتلا به اختلالات طیف اوتیسم در جزیرۀ کیش بودند که بهصورت تصادفی در دو گروه تمرین در آب بههمراه دلفین و تمرین در آب بدون دلفین قرار گرفتند. جمعآوری دادهها از طریق آزمون برونینکس ـ اوزرتسکی انجام گرفت و آزمودنیهای هر دو گروه پس از پیشآزمون که اجرای آزمون برونینکس ـ اوزرتسکی بود، بهمدت 16 جلسه برنامۀ اسپارک را در خشکی انجام دادند. علاوهبراین، گروه تمرین در آب بههمراه دلفین پس از اجرای برنامۀ اسپارک، به تمرین در آب بههمراه دلفین پرداخت؛ درحالیکه گروه دیگر به اندازه گروه تمرین در آب به فعالیت در آب بدون حضور دلفین مشغول بود. در پایان جلسۀ شانزدهم، از آزمودنیهای هر دو گروه آزمون برونینکس ـ اوزرتسکی بهعمل آمد. تجزیهوتحلیل دادهها از طریق آزمون تحلیل کوواریانس نشان میدهد که پس از دورۀ تمرین، تفاوت معناداری در مهارتهای تعادل، قدرت و هماهنگی اندام فوقانی دو گروه مشاهده میشود (P<0.05)؛ درحالیکه در فاکتورهای سرعت دویدن، چابکی و هماهنگی دوسویه تفاوتی مشاهده نمیشود (P>0.05). همچنین، مقایسۀ نمرۀ کلی مهارت حرکتی درشت براساس مجموع نمرات هریک از خردهآزمونها بیانگر تفاوت معنادار گروه تمرین در آب بههمراه دلفین با گروه تمرین در آب بدون دلفین میباشد (P<0.05). این یافتهها تأیید مجددی است بر این نکته که تمرین در آب بههمراه دلفین موجب بهبود مهارتهای حرکتی درشت کودکان دارای اختلالات طیف اوتیسم میگردد

https://mbj.ssrc.ac.ir/article_664_2291d2ec3b3048d1a6f86c2c4591b7e0.pdf