پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشیرفتار حرکتی2538-273X82520161022Comparing of Two Methods of Practice for Emerging Motor Flexibility in Basketball Free Throw Skillمقایسۀ دو روش مختلف تمرینی برای کمک به انعطافپذیری حرکتی در مهارت پرتاب آزاد بسکتبال172880110.22089/mbj.2016.801FAسوگندپوراقبالیدانشجوی کارشناسی ارشد رفتار حرکتی، دانشگاه فردوسی مشهد، واحد بینالمللحمیدرضاطاهریاستاد گروه رفتار حرکتی، دانشگاه فردوسی مشهد0000-0002-0878-604Xعلیرضاصابری کاخکیاستادیار گروه رفتار حرکتی، دانشگاه فردوسی مشهد0000-0002-3066-4858داودفاضلیدانشجوی دکتری رفتار حرکتی دانشگاه فردوسی مشهد0000-0001-6716-8156Journal Article20141123The purpose of this study was to compare the effect of two methods of practice for developing motor flexibility in basketball free throw. For this purpose, 12 students of Ferdowsi University of Mashhad were selected and randomly divided into two groups (constant and variable). After a pre-test, participants practiced the aforementioned skill. At each trial, the variable group would randomly throw the ball over an obstacle with different height, but the obstacle height was fixed for constant group. After seven consecutive days of practice, participants performed two transfer tests that one of them was similar to the conditions of constant group and the other one was similar to the conditions of variable group. Also, these tests were repeated after a week. The results showed that participants’ performance had a significance improvement during acquisition period. But the results did not show a significant difference between groups in immediate and late transfer tests. It seems that practice with different kinds of a skill does not benefit the development of flexibility in movement. هدف از این پژوهش، مقایسۀ دو روش تمرینی برای ایجاد انعطافپذیری حرکتی در مهارت پرتاب آزاد بسکتبال میباشد. بدینمنظور، 12 نفر از دانشجویان دانشگاه فردوسی مشهد انتخاب شدند و بهصورت تصادفی به دو گروه متغیر و ثابت تقسیم گردیدند. شایانذکر است که افراد پس از پیشآزمون به تمرین مهارت مربوطه پرداختند؛ بدینشکل که گروه متغیر در طول تمرین میبایست هر بار بهصورت تصادفی توپ را از بالای مانعی با ارتفاع متفاوت پرتاب میکرد، اما برای گروه ثابت، ارتفاع مانع همواره ثابت بود. علاوهبراین، پس از هفت روز تمرین متوالی، آزمودنیها دو آزمون انتقال و یادداری را انجام دادند که یکی مشابه با شرایط گروه ثابت و دیگری مشابه با شرایط گروه متغیر بود. این آزمونها یک هفته بعد نیز تکرار شدند. نتایج نشان میدهد که عملکرد آزمودنیها در طول مرحلۀ اکتساب پیشرفت معناداری داشته است، اما بین گروهها در آزمونهای انتقال و یادداری فوری و تأخیری، تفاوت معناداری مشاهده نمیشود. بهنظر میرسد که تمرین گونههای مختلفی از یک تکلیف، فایدهای برای ایجاد انعطافپذیری در حرکت ندارد.https://mbj.ssrc.ac.ir/article_801_1905aedab9bf2477edc068a355bba31a.pdfپژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشیرفتار حرکتی2538-273X82520161022Comparison of the Effectiveness of Aaerobic Versus Pilates Training on Cognitive Function of Elderly Femalesمقایسۀ اثر تمرینات ایروبیک و پیلاتس بر عملکرد شناختی زنان سالمند294680210.22089/mbj.2016.802FAاحمدرضاموحدیاستاد گروه رفتار حرکتی، دانشگاه اصفهان0000-0002-2313-4752حمیدرجبیدانشیار گروه فیزیولوژی ورزشی دانشگاه خوارزمیالهامرضوانی بروجنیکارشناس ارشد رفتار حرکتی دانشگاه خوارزمیJournal Article20150823The purpose of the present study was to compare the effectiveness of aerobic versus Pilates training on cognitive function of elderly females. A total of 54 elderly females were randomly divided into aerobic (mean age=67.78 ± 4.85 years), Pilates (mean age=66.50 ± 5.49 years) and control (mean age=68.58 ± 6.27 years) groups. The experimental groups exercised for 12 weeks, three sessions per week, 60 minutes per session. The participants of the control group were required not to participate in any organized physical activity and just were asked to do their normal and regular daily activities. To assess cognitive function, we used Wisconsin Card Sorting Test (WCST). We performed one-way ANOVA for data analysis using SPSS software version 16. Results showed that both Pilates and aerobic training resulted in improved preservative errors (a cognitive item which forms concepts and helps to create cognitive flexibility) of elderly females (P<0.001), but it was found that the Pilates training was more helpful for improving preservative errors of elderly females than aerobic training (P<0.05). No significant difference was found among groups in the cognitive item categories achievement (P=0.052). It seems that the repetitive mental concentration, as it is the nature of Pilates, could account for the superiority of the Pilates over aerobics in improving cognitive function.هدف از پژوهش حاضر، مقایسۀ اثر دو نوع تمرین ایروبیک و پیلاتس بر عملکرد شناختی زنان سالمند میباشد. بدینمنظور، 54 سالمند بهصورت دردسترس انتخاب گردیدند و بهشکل تصادفی به سه گروه تمرین ایروبیک (با میانگین سنی85/4±78/67 سال)، تمرین پیلاتس (با میانگین سنی 49/5±50/66 سال) و بدون تمرین (کنترل) (با میانگین سنی 27/6±58/68 سال) تقسیم شدند. گروه‌های تجربی بهمدت 12 هفته، سه جلسه در هفته و 60 دقیقه در هر جلسه در تمرینات مربوطه شرکت کردند و شرکتکنندگان گروه کنترل نیز ملزم شدند که در هیچگونه تمرینات سازمان‌یافته‌ای شرکت نکنند و تنها به فعالیت‌های روزانۀ خود مشغول باشند. شایانذکر است که عملکرد شناختی، قبل و بعد از دورۀ مداخله اندازه‌گیری شد. همچنین، بهمنظور سنجش عملکرد شناختی از آزمون دسته‌بندی کارت ویسکانسین استفاده شد و جهت تحلیل دادهها، تحلیل واریانس یک‌راهه با کمک نرم‌افزار اس. پی. اس. اس (نسخۀ 16) به‌کار رفت. یافتهها نشان میدهد که هم تمرینات ایروبیک و هم تمرینات پیلاتس باعث بهبود عملکرد شناختی در مؤلفۀ خطای درجاماندگی (شکل‌گیری مفاهیم، سودبردن از تصحیح و انعطافپذیری شناختی) میشود (P<0.001). همچنین، برمبنای یافتهها، اختلاف معناداری به‌لحاظ آماری بین گروه‌های تحت‌مطالعه از منظر مؤلفۀ تعداد طبقات تکمیل‌شده (نگهداری مفاهیم) مشاهده نمیشود (P=0.052). علاوهبراین، نتایج بیانگر این است که تمرینات پیلاتس نسبت به تمرینات ایروبیک، به‌لحاظ اثر‌گذاری بر عملکرد شناختی در مؤلفۀ خطای درجاماندگی مفیدتر میباشد (P<0.05). بهطورکلی، می‌توان گفت که استفاده از تمرکزهای ذهنی مکرر که ماهیت ورزش پیلاتس میباشد ممکن است عامل برتری این ورزش نسبت به ایروبیک در بهبود بیشتر عملکرد شناختی باشد.https://mbj.ssrc.ac.ir/article_802_1141938ba2c2b13f5505d7c424ebae5f.pdfپژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشیرفتار حرکتی2538-273X82520161022The Effect of Skill level and Conditions’ Predictability on Taekwondo Players’ Timingاثر سطح مهارت و پیشبینیپذیری موقعیت بر زمانبندی تکواندوکاران476080310.22089/mbj.2016.803FAسیمینجعفریدانشجوی دکتری روان‌شناسی ورزشی، دانشگاه بین‌المللی امام‌رضا (ع)محمد علینظریدانشیار دانشکده روان شناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تبریزحمیدرضاطاهریاستاد گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه فردوسی مشهد0000-0002-0878-604Xسید محمد کاظمواعظ موسویاستاد گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه جامع امام‌حسینJournal Article20150606The purpose of this study was to investigate the effect of skill level and predictability of conditionson taekwondo players’ timing. Twenty-three elite taekwondo players attending the camp of the national team and twenty-three none-elite taekwondo players from the clubs of Tehran were recruited through convenience and random sampling methods, respectively. Practitioners were examined in psychology laboratory of Tarbiat Modarres University. They were asked to perform a computerized version of timing task in predictable and non-predictable conditions. Data were analyzed using MANOVA test. Results indicated significant differences between elite and non-elite taekwondo players’ timing, not only in predictable and non-predictable conditions, but also in different intervals of predictable condition (P values for predictable conditions interval and non-predictable condition were 0.0001, 0.019, and 0.005, respectively). Thus, we can say that taekwondo players with better timing have better performance in motor skills and better react to stimuli that need time prediction. So, timing can be considered one of the perceptual-motor skills involved in selecting elite taekwondo players.هدفازپژوهشحاضر، بررسی اثر سطح مهارت و موقعیت‌های قابلپیشبینی و غیرقابلپیشبینی بر زمانبندی تکواندوکاران میباشد. بدینمنظور، 23 نفر از تکواندوکاران نخبۀ حاضر در اردوی تیم ملی و 23 نفر از تکواندوکاران غیرنخبه از سطح باشگاههای موجود در سطح شهر تهران بهترتیب به شیوۀ نمونه‌گیری دردسترس و تصادفی انتخاب گردیدند و در آزمایشگاه روان‌شناسی دانشگاه تربیتمدرس تهران آزمون شدند. بهمنظور سنجش دقت زمانبندی، از تکلیف رایانه‌ای زمانبندی در موقعیت‌های قابلپیشبینی و غیرقابلپیشبینی استفاده شد. جهت تحلیل دادهها نیز آزمون مانووا مورداستفاده قرار گرفت. یافتهها نشان میدهد که بین دقت زمانبندی تکواندوکاران نخبهوغیرنخبه، نهتنها در موقعیت‌های مذکور، بلکه در بازههای زمانی موقعیت قابلپیشبینی نیز تفاوت معناداری وجود دارد(سطح معناداری بازههای موقعیت قابلپیشبینی و غیرقابلپیشبینی بهترتیب عبارت هستند از: P=0.00001، P=0.019، P=0.005؛ لذا، می‌توان نتیجه گرفت چناچه تکواندوکاران از دقت پردازش زمانی دقیقی برخوردار باشند، در اجرای مهارتهای حرکتی و پاسخ به محرک‌هایی که نیازمند پیشبینی زمانی هستند موفق‌تر عمل خواهند نمود؛ بنابر‌این، می‌توان زمانبندی را بهعنوان یکی از توانایی‌های ادراکی ـ حرکتی دخیل در نخبگی و گزینش تکواندوکاران برتر لحاظ نمود.https://mbj.ssrc.ac.ir/article_803_1aa48fc4880bb0c9b8a3bf979d3b917e.pdfپژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشیرفتار حرکتی2538-273X82520161022The Effect of Dual Task, Single Task, and Combined Task on Older Adults’ Gait, with or without the Experience of Fallingتأثیر تکلیف دوگانه، مجرد و ترکیبی بر راهرفتن زنان سالمند با تجربۀ افتادن و بدون تجربۀ افتادن618281610.22089/mbj.2016.816FAآزادهزنگانهدانشجوی دکتری رفتار حرکتی، پردیس بین‌الملل دانشگاه تهران واحد کیشمحمودشیخدانشیار گروه رفتار حرکتی، دانشگاه تهراناحمدفرخیدانشیار گروه رفتار حرکتی، دانشگاه تهرانرضانوریاستادیار گروه فیزیولوژی ورزش، پردیس بین‌الملل دانشگاه تهران واحد کیشJournal Article20150825The main aim of this study was to determine the effect of dual-task, single-task, and combined-task training on older adults’ gait, with or without the experience of falling. For this purpose, we recruited 120 volunteers in Babol in the 60–80 age range. The participants were randomly divided into different groups, including: two control groups, two experimental groups assigned with single task, two experimental groups assigned with dual task, and two groups assigned with combined task. To evaluate the quality of gait in older adults, we applied the ‘Timed up and go test (TUG).’ After pre-examining the participants according to the task their groups were assigned, they participated in single-task, dual-task, and combined-task exercises. After about two months, the subjects participated in TUG again. All groups were assessed in both single-task and dual-task conditions. The results of mixed ANOVA test showed that the effect of intervention, and the interactive effect of intervention and group under both test conditions were meaningful, but the post-test difference between these two conditions was not significant. Probably, the increase in cognitive and physical ability is the key reason for a better quality of gait.هدف از پژوهش حاضر، تعیین تأثیر تکلیف دوگانه، مجرد و ترکیبی بر راهرفتن زنان سالمند با تجربۀ افتادن و بدون تجربۀ افتادن میباشد. بدینمنظور، 120 زن سالمند شهرستان بابل که در دامنۀ سنی 80ـ60 سال قرار داشتند به صورت داوطلبانه انتخاب شدند و بهشکل تصادفی در گروه‌های کنترل و تمرینی دوگانه، مجرد و ترکیبی جای گرفتند. جهت سنجش کیفیت راهرفتن سالمندان از آزمون برخاستن و حرکتکردن زماندار استفاده شد. پس از مرحلۀ پیشآزمون، گروه‌های مختلف تمرینی براساس برنامۀ مشخص با توجه به گروه خود، به تمرین راهرفتن با شرایط تکلیف مجرد، دوگانه و ترکیبی پرداختند و پس از دوماه، مجدداً در آزمون برخاستن و حرکتکردن زماندار حضور یافتند. شایانذکر است که آزمون در دو شرایط تکلیف مجرد و تکلیف دوگانه برای تمام گروهها انجام پذیرفت. نتایج آزمون تحلیل واریانس مختلط نشان میدهد که اثر مداخله و اثر تعاملی مداخله در گروه در دو شرایط آزمون با اجرای تکلیف مجرد و تکلیف دوگانه معنادار میباشد (0.05≥P)، اما تفاوت بین این دو شرایط در پسآزمون معنادار نیست. این احتمال وجود دارد که افزایش قابلیت شناختی و جسمانی زنان سالمند، زمینهساز بهبود امتیازات کیفیت راهرفتن آنها بوده است.https://mbj.ssrc.ac.ir/article_816_43fa7f58b7eac7ac872209342e62e8f1.pdfپژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشیرفتار حرکتی2538-273X82520161022Psychometric Properties of Persian Shortened Version of the Falls Efficacy Scale-International in People with Multiple Sclerosisویژگیهای روان‌سنجی نسخۀ فارسی مقیاس کوتاه "کارآمدی افتادن" فرم بین المللی در بیماران تصلب چندگانه8310280410.22089/mbj.2016.804FAولی الهکاشانیاستادیار گروه رفتار حرکتی دانشکدۀ علوم انسانی دانشگاه سراسری سمنان0000-0002-0570-7764بهروزگل محمدیاستادیار گروه رفتار حرکتی دانشکدۀ علوم انسانی دانشگاه سراسری سمنانسمانهعطارزاده فدکیکارشناسی ارشد رفتار حرکتی دانشگاه سمنانJournal Article20151004The purpose of this study was to determine validity and reliability of the Persian shortened version of the Falls Efficacy Scale-International (FES-I) in people with multiple sclerosis. In this regard, and to confirm the construct validity of the Persian shortened version of FES-I, 170 (95 male and 75 female) people with multiple sclerosis were recruited by convenience sampling and completed the Persian shortened version of FES-I. First, the face validity and translation accuracy of the Persian version of the questionnaire were confirmed through translation-back translation method. Then, confirmatory factor analysis based on structural equations was used for validation of the structure of questionnaire, Cronbach’s alpha coefficient was used for internal consistency of questionnaire, and intra-class correlation coefficient under test-retest method was used to study temporal reliability of items, and percentile points were used for normalization. Fit indices (RMSEA=0.067, CFI=1.00, TLI=0.99), internal consistency (0.94) and temporal reliability (0.83),all are indicative of good validity and reliability of the Persian shortened version of FES-I. Therefore, the Persian shortened version of FES-I can be characterized as an applicable tool to study and evaluate the fear of falling of Iranian people with multiple sclerosis.هدف از پژوهش حاضر،تعیین ویژگیهای روانسنجینسخۀ فارسی "مقیاس کوتاه کارآمدی افتادن، فرم بین‌المللی" در بیماران تصلب چندگانه میباشد. بدینمنظور و جهت تأیید روایی سازه، 170 نفر از افراد مبتلا به تصلب چندگانه (95 مرد و 75 زن) شهرستان مشهد (با میانگین سنی 02/46 سال) بهشکل نمونۀ دردسترس انتخاب شدند و نسخۀ فارسی "مقیاس کوتاه کارآمدی افتادن" فرم بین‌المللی را تکمیلکردند.ابتدابااستفادهازروش ترجمه ـبازترجمه،رواییصوریوصحتترجمۀ نسخۀ فارسی مقیاس کوتاه کارآمدی افتادن فرم بینالمللیتأییدشد.درادامه،برایتعیینرواییسازةمقیاس ازتحلیلعاملی تأییدیمبتنیبرمدلیابی معادلاتساختاری استفاده شد. همچنین،جهتتعیینهمسانی درونیمقیاس،ضریبآلفای کرونباخ مورداستفاده قرار گرفتوبهمنظور تعیین پایایی زمانی گویه‌ها نیزضریبهمبستگیدرونطبقهایدرروشآزمون ـ آزمونمجددبهکار رفت. یافتهها نشان میدهند که شاخصهای برازندگی(TLI=0.99, CFI=1, RMSEA=0.067)، همسانی درونی (94/0) و پایایی زمانی (83/0) از مقدار قابلقبولی برخوردار هستند که بیانگر روایی و پایایی مطلوب نسخۀ فارسی مقیاس کوتاه کارآمدی افتادن فرم بین‌المللی میباشد. با توجه به این نتایج، نسخۀ فارسی مقیاس کوتاه کارآمدی افتادن فرم بین‌المللی می‌تواند بهعنوان ابزاری روا و پایا جهت مطالعه و ارزیابی خودکارآمدی افتادن در افراد مبتلا به تصلب چندگانۀ ایرانی استفاده شود.https://mbj.ssrc.ac.ir/article_804_dc5689792e08eb2e219dce49e64c885b.pdfپژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشیرفتار حرکتی2538-273X82520161022The Effect of the Second Task Complexity in Difference Time Interval on the First Task Reaction Time Based on Psychology Refractory Period Paradigmتأثیر پیچیدگی تکلیف دوم با فاصلههای زمانی مختلف بر زمان عکس‌العمل تکلیف اول بر پایۀ الگوی دورۀ بی‌پاسخی روان‌شناختی10312080510.22089/mbj.2016.805FAمریمکاویانیدکتری تخصصی رفتار حرکتی دانشگاه شهید بهشتیعلیرضافارسیدانشیار دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه شهید بهشتی0000-0002-2086-6632بهروزعبدلیدانشیار دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه شهید بهشتیJournal Article20151031The purpose of this study was to compare the effect of different types of second stimulus (simple, discrimination, choice) at different time intervals on the first stimulus reaction time in the psychological refractory period paradigm. Thirty-six female students, aged 18–24 (mean=21) years, were randomly assigned to three experimental groups of 12 each: simple, discrimination and choice. For each group, there were five measurement phases based on the time interval between two stimuli (50, 100, 200, 400, and 1000 ms). Data was analyzed with repeated measures and mixed factorial analysis of variance including factors of time intervals and groups. Results showed that in the first stimulus reaction time, the main effect of group (F2,33 =15.40, P=0.001), the main effect of different time interval (F3,93=16.79, P=0.001), and the interaction between group and time interval (F5,93=2.42, P=0.03) was significant. In the second stimuli reaction time, the main effect of group (F2,33=12.04, P=0.001) was significant; the main effect of different time interval (F3, 100 = 2.57, P=0.05) and the interaction between group and time interval (F3,100=1.63, P=0.05) was not significant. Findings showed that the second stimulus type and the interval between two stimuli significantly affect the second stimulus reaction time delay as well as the first stimulus reaction time.هدف از پژوهش حاضر، مقایسۀ تأثیرارائۀ انواع محرک دومساده، افتراقی و انتخابی در فاصلههای زمانی مختلف بر زمان واکنش محرک اول در الگوی دورۀ بی‌پاسخی روان‌شناختی میباشد. بدینمنظور، 36 دانشجوی دختر با دامنۀ سنی 24ـ18 سال (با میانگین سنی 3±21 سال) بهصورت دردسترس انتخاب شدند و بهشکل تصادفی به سه گروه 12نفرۀ ساده، افتراقی وانتخابی تقسیم گردیدند. شایانذکر است که برای هریک از گروهها، پنج حالت اندازه‌گیری برحسب فاصلۀ ارائۀ بین دو محرک (50،100،200،400 و1000 هزارم ثانیه) وجود داشت. علاوهبراین، دادهها با استفاده از آزمونهای آماری تحلیل واریانس عاملی مرکب سه در پنج (فاصلۀ زمانی×گروه)و تحلیل واریانس با اندازه‌های تکراری تحلیل شدند. نتایج آزمون تحلیل واریانس عاملی مرکب نشان میدهد که در زمان واکنش محرک اول، اثر اصلی گروه (F2,33=15.40, P=0.001)، اثر اصلی فاصلۀ زمانی(F2,33=19.79, P=0.001) و اثر تعاملی فاصلۀ زمانی در گروه (F5,93=2.42, P=0.03)معنادار میباشد. در زمان واکنش محرک دوم نیز اثر اصلی گروه (F2,33=12.04, P=0.001) معنادار است، اما اثر اصلی فاصلۀ زمانی(F2,33=2.57, P=0.05) و اثر تعاملی فاصلۀ زمانی در گروه(F3,100=1.63, P=0.14)معنادار نمیباشد. بهطورکلی، یافتهها بیانگر این است که نوع محرک در تکلیف دوم و نیز فاصلۀ ارائۀ بین دو محرک، نهتنها بر میزان تأخیر زمان پاسخ محرک دوم تأثیر میگذارد، بلکه بر زمان پاسخ محرک اول نیز اثرگذار میباشد.https://mbj.ssrc.ac.ir/article_805_846c260d715e5b854ffad5f70a516c88.pdfپژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشیرفتار حرکتی2538-273X82520161022The Effect of Spectator – induced Arousal on Depth Perception and Spatial Memory in Female Student Athletesتأثیر انگیختگی ناشی از حضور تماشاگر بر ادراک عمق و حافظۀ فضایی دانشجویان دختر ورزشکار12113884210.22089/mbj.2016.842FAاحسانزارعیاناستادیار گروه رفتار حرکتی دانشگاه علامه طباطباییسعیدهرازدانکارشناس ارشد رفتار حرکتی دانشگاه علامه طباطباییشهزادطهماسبی بروجنیاستادیار گروه رفتار حرکتی دانشگاه تهران0000-0002-0875-3993Journal Article20151114The purpose of the present research was to investigate the effect of spectator-induced arousal on depth perception and spatial memory in female student athletes. The population of the present study included all female students of physical education faculty of Tehran University. Thirty university students (Mean age=20.47 ± 1.38 y) volunteered to participate in the experiment. The method of the present study was semi experimental. First, depth perception (Pulsimeter, Electric Depth Perception Tester) and spatial memory (linear movement apparatus) were evaluated; then, they were divided randomly into two groups, including a control group without spectator presence (n=15) and an experimental group with spectator presence (15 people). The heart rate was used for measurement of arousal. The post-test was done for all participants after intervention. The results of covariance analysis in depth perception showed that spectator-induced arousal had significant effect on DP (P=0.001). In conclusion, the results indicated that high motivation (spectator presence) negatively affects DP, resulting in overestimation. Covariance analysis in spatial memory showed that although motivational climate (spectator) increased errors of spatial memory, there was no significant difference between spectator-induced arousal and spatial memory in the experimental and control groups (P=0.1). Thus, given the compromising effect of increased arousal level on depth perception, athletes are encouraged to use effective strategies for appropriate control of arousal levelsهدف از پژوهش حاضر، بررسی تأثیر انگیختگی ناشی از حضور تماشاگر بر ادراک عمق و حافظۀ فضایی دانشجویان دختر ورزشکار میباشد. جامعۀ آماری این پژوهش را تمامی دانشجویان دختر دانشکدۀ تربیت‌بدنی دانشگاه تهران تشکیل دادند که از‌این‌میان، 30 نفر (با میانگین سنی 38/1±47/20 سال) بهصورت داوطلبانه در پژوهش شرکت نمودند. شایانذکر است که پژوهش حاضر به روش نیمه‌تجربی انجام شد. ابتدا از تمامی آزمودنیها پیشآزمون ادراک عمق (آزمون‌گر الکتریکی ادراک عمق) و حافظۀ فضایی (با استفاده از دستگاه حرکت خطی) به عمل آمد. سپس، آزمودنیها بهصورت تصادفی به دو گروه کنترل (بدون حضور تماشاگر) (15 نفر) و تجربی (با حضور تماشاگر هم‌جنس) (15 نفر) تقسیم شدند. قابل‌ذکر است که شاخص ضربان قلب برای سنجش سطح انگیختگی آزمودنیها مورداستفاده قرار گرفت. همچنین، پس از اعمال مداخلۀ مربوط به گروه تجربی، از شرکت‌کننده‌ها پسآزمون به عمل آمد. نتایج تحلیل کوواریانس در ادراک عمق نشان میدهد که بین ادراک عمق دو گروه تجربی و کنترل تفاوت معناداری وجود دارد (P=0.001). به‌عبارت‌دیگر، افزایش سطح انگیختگی (حضور تماشاگر هم‌جنس) موجب افزایش خطای ادراک عمق آزمودنیها شده است. تحلیل کوواریانس در حافظۀ فضایی نیز بیانگر این است که گرچه محیط انگیزشی سبب افزایش خطای حافظۀ فضایی شده است، اما بین انگیختگی ناشی از حضور تماشاگر و حافظۀ فضایی دانشجویان دختر ورزشکار در گروه تجربی و کنترل تفاوت معناداری وجود ندارد (p=0.1)؛ لذا، پیشنهاد میشود با توجه به تضعیف ادراک عمق از طریق افزایش میزان انگیختگی، ورزشکاران از راهبردهای مؤثر و مناسب کنترل میزان انگیختگی بهره‌مند گردند. https://mbj.ssrc.ac.ir/article_842_fc3cf452d3da8402bebb765225ce8c0e.pdfپژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشیرفتار حرکتی2538-273X82520161022Effect of a Course of Basketball Training Program on ADHD Children’s Sustained Attentionتأثیر یک دوره برنامۀ تمرینی بسکتبال بر توجه پایدار کودکان مبتلا به کمبود توجه/ بیش‌فعالی13915284010.22089/mbj.2016.840FAمهتااسکندرنژاددانشیار/دانشگاه تبریز0000-0002-2136-0465فهیمهرضائیدانشجوی کارشناسی ارشد رفتار حرکتی دانشگاه تبریزفرزینمبینکارشناس ارشد دانشگاه تبریزJournal Article20151121The purpose of present study was to investigate the effect of a course of basketball training program on ADHD children's sustained attention. Nineteen ADHD children, aged 9–12 years, were selected from a clinical center in Tabriz by available sampling and were randomly divided to two groups (10 individuals for experimental group and 9 individuals for control group). Experimental group was under basketball training for 12 sessions, but the control group didn’t receive any intervention. Participants were assessment by Conners’ continuous performance test before and after of intervention. Covariate Analysis was used to analyze the data. The results showed that basketball training can decrease commission error and increase correct response on non-goal stimuli; but in omission error, correct response on goal stimuli, and reaction time there was no significant difference between experimental group and control group. Results suggest that basketball training may improve some of ADHD children’s cognitive disorders in long time. هدف از پژوهش حاضر، بررسی اثربخشی یک دوره برنامۀ تمرینی بسکتبال بر توجه پایدار کودکان مبتلا به کمبود توجه/ بیش‌فعالی میباشد. بدینمنظور، 19 کودک پسر 9 تا 12 سالۀ مبتلا به اختلال کاستی توجه و بیش‌فعالی، بهصورت نمونه‌گیری دردسترس از بین مراجعه‌کنندگان به یکی از کلینیک‌های واقع در شهر تبریز انتخاب شدند و بهصورت تصادفی در دو گروه(گروه تجربی 10 نفر و گروه کنترل نه نفر) جای گرفتند. گروه تجربی بهمدت 12 جلسه تحت یک دوره برنامۀ تمرینی بسکتبال قرار گرفت، اما گروه کنترل هیچ مداخله‌ای را دریافت نکرد. شایانذکر است که آزمودنیها قبل و بعد از مداخله به‌وسیلۀ آزمون رایانه‌ای عملکرد پیوستۀ کانرز ارزیابی شدند. جهت تجزیهوتحلیل آماری نیز از آزمون تحلیل کواریانس استفاده شد. نتایج پژوهش نشان میدهد که مداخلۀ صورت‌گرفته بهشکل معناداری باعث کاهش خطای ارتکاب و افزایش پاسخ صحیح بر محرک‌های غیرهدف شده است، اما در خطای حذف، در پاسخ صحیح بر محرک‌های هدف و زمان واکنش، تفاوت معناداری در گروه تجربی در مقایسه با گروه کنترل یافت نشد. در‌نهایت، با توجه به نتایج می‌توان اظهار کرد که تمرینات بسکتبال می‌تواند شرایط بهبود برخی اختلالات شناختی در کودکان مبتلا به کمبود توجه/ بیش‌فعالی را در درازمدت فراهم سازد. https://mbj.ssrc.ac.ir/article_840_fa83a11a198d5a7f0bf77a1987bcd006.pdfپژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشیرفتار حرکتی2538-273X82520161022Comparing Exercise Effects Regarding Learning In-Phase and Anti-Phase Movement Coordination in Arm and Legsمقایسۀ اثر تمرین در یادگیری حرکات هماهنگ درون‌مرحله و برون‌مرحله در دست و پا15317280710.22089/mbj.2016.807FAنگارآرازشیدانشجوی مقطع دکتری، دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات، تهران.0000-0003-3817-2417عبداللهقاسمیاستادیار دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات تهران.0000-0001-7113-6894مهدینمازی زادهدانشیار دانشگاه آزاد اسلامی واحد خوراسگان (اصفهان).0000-0002-1503-468xابراهیمصادقی دمنهاستادیار گروه ارتوپد فنی دانشکدۀ علوم توانبخشی دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی اصفهانJournal Article20151226 The purpose of the following research was to compare the training effects on in-phase and anti-phase coordinated movements with arms and legs. Twelve female students of the Farhangian University of Isfahan (aged 22 ± 5 y) were randomly selected without any background in rhythmic sports and underwent a six-month training under supervision of a hip-hop instructor to learn and practice hip hop along with the specific tasks of the research. The participants reported to lab at first, third, and sixth months, each considered as a level of skill. Using motion analyzer, performance of four chosen exercises of in-phase and anti-phase were filmed by seven cameras. All the data were processed by programming, using MATLAB and the variable error of the participants were calculated. Afterwards, ANOVA with repeated measures was used for data analysis at significance level of P=0.05. The results indicated significant difference in variable error of performance between different levels of skills, with coordinated moves at each level being executed more firmly compared with lower levels. Study of interactive effect of the pattern, levels, and limbs showed that the variable error of anti-phase movement was more significant than that of in-phase movement in each level and both limbs. Overall, the results proved that training improves the in-phase and anti-phase movement model performance in hands and legs at the same level. هدف از پژوهش حاضر، مقایسۀ تمرین در یادگیری حرکات هماهنگ درون‌مرحلهو برون‌مرحلۀدست و پا میباشد. بدینمنظور، 12 دانشجوی دختر از دانشگاه فرهنگیان اصفهان (با میانگین سنی 5±22 سال) که هیچگونه سابقۀ فعالیت در رشتههای ورزشی ریتمیک نداشتند، بهصورت تصادفی طبقه‌ای انتخاب شدند و بهمدت شش ماه تحتنظر مربی هیپ‌هاپ آموزش دیدند و مهارتهای مختلف هیپ‌هاپ و درخلال آن، تکالیف مدنظر پژوهش را آموخته و تمرین کردند. شرکتکنندگان در طول این شش ماه، سه بار به فاصلههای یک، سه و شش ماه، در آزمایشگاه حضور یافتند که هر حضور بهمنزلۀ یک سطح مهارتی در نظر گرفته شد و هر مرتبه با استفاده از دستگاه تجزیهوتحلیل حرکت، از اجرای چهار تکلیف ورزشی درون‌مرحله و برون‌مرحلۀ منتخب با هفت دوربین با فرکانس 60 هرتز بهصورت سهبعدی فیلمبرداری شد. شایانذکر است که داده‌های حاصل به کمک برنامهنویسی در نرم‌افزار مت‌لب، پردازش شده و خطای متغیر اجرای شرکتکنندگان محاسبه گشت. سپس، با استفاده از آزمون تحلیل واریانس، اندازهگیریهای مکرر در سطح (P=0/005) تجزیهوتحلیل گردید. نتایج نشان میدهد که تفاوت معناداری بین خطای متغیر اجرا در سطوح مهارتی وجود دارد و حرکات هماهنگ در هر سطح، استوارتر از سطح قبل اجرا میشود. بررسی اثر تعاملی الگو، سطح و اندام نیز بیانگر آن است که در تمام سطوح و هر دو اندام، خطای متغیر الگوی برون‌مرحله بهصورت معناداری بیشتر از خطای متغیر الگوی درون‌مرحله میباشد. درمجموع، یافتهها حاکی از آن است که تمرین، اجرای الگوهای حرکت درون‌مرحله و برون‌مرحله را در دستها و پاها به یک نسبت بهبود میبخشد.https://mbj.ssrc.ac.ir/article_807_6e7b33fdea3adc80ebd648fffb665bb8.pdfپژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشیرفتار حرکتی2538-273X82520161022The Effects of Observational and Physical Practices on Electromyography Characteristics of Main Active Muscles in Badminton High Serveتأثیر تمرین بدنی و مشاهدهای بر ویژگیهای الکترومیوگرافی عضلات اصلی درگیر در مهارت سرویس بلند بدمینتون17318780610.22089/mbj.2016.806FAمهدیرافعی بروجنیاستادیار گروه رفتار حرکتی دانشکده علوم ورزشی دانشگاه اصفهان0000-0001-8139-6139سمیههاشمیکارشناس ارشد رفتار حرکتی- دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه تهرانفروغرادفرکارشناس ارشد رفتار حرکتی، دانشکده علوم ورزشی دانشگاه اصفهانمهسازمانیکارشناس ارشد فیزیولوژی ورزش- دانشکده علوم ورزشی دانشگاه اصفهاننکیساسلطانیدانشجوی دکتری فیزیولوژی ورزش- دانشکده علوم ورزشی دانشگاه اصفهانJournal Article20151227The purpose of the present study was to determine the effects of physical and observational practices on electromyography features of active muscles in high badminton serve. Thirty non-athletic female students (aged 18–24 years) were randomly assigned to three physical, observational, and combined training groups after pre-test. Surface electromyography was done for biceps, triceps and middle part of the deltoid, during the pre-test badminton high serve. All participants underwent an electromyography assessment after 4 sessions of practice. A mixed analysis of variance was used to analyze data. There was significant decrease between pre- and post-test in activity time, mean, and peak normalized activity of biceps and deltoid muscles. From a neurophysiological point of view, observation will activate a mirror mechanism that leads to facilitation of movement for imitating act. هدف از پژوهش حاضر، تعیین تأثیر تمرین بدنی و مشاهدهای بر ویژگیهای الکترومیوگرافیک عضلات فعال منتخب در اجرای سرویس بلند بدمینتون میباشد. بدینمنظور، 30 نفر از دانشجویان دختر در رشتههای غیرتربیتبدنی (با میانگین سنی 93/0±80/20 سال) پس از پیشآزمون و بهصورت تصادفی در سه گروه ده نفری تمرین بدنی، مشاهدهای و ترکیبی جای گرفتند. شایانذکر است که حین انجام سرویس بلند بدمینتون در پیشآزمون، از عضلات دوسر، سهسربازویی و قسمت میانی دلتوئید، الکترومیوگرافی سطحی انجام شد. همچنین، هنگام مشاهده در گروه تمرین مشاهدهای و پس از چهار جلسه تمرین، از آزمودنیهای تمام گروهها(مشابه با پیشآزمون) تست الکترومیوگرافی بهعمل آمد. از آزمون آماری تحلیل واریانس مختلط سه در دونیز جهت تحلیل دادهها استفاده شد.یافتهها نشان میدهد که زمان فعالیت، میانگین و اوج فعالیت نرمالسازیشده در عضلات دوسربازویی و دلتوئید در پسآزمون نسبت به پیشآزمون تغییر معناداری داشته است. همچنین، از دیدگاه عصب فیزیولوژیک، مشاهدۀ فعالیت فرد دیگر، مکانیسمی آینهای را فعال میکند و تحریک زیربیشینۀ عمل ادراکشده، منجر به تسهیل حرکتی برای رفتار تقلیدی میشود.https://mbj.ssrc.ac.ir/article_806_d58072be2820e8682c0a27c0518e805e.pdf