پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی رفتار حرکتی 2538-273X 10 33 2018 09 23 Comparing the Effect of Task-Oriented Approach Intervention with Ordinary Activity on Gross Motor Development of Children with Developmental Coordination Disorder مقایسة تاثیر تمرین تکلیف‌مداربا فعالیت‌های معمول در کلاس تربیت‌بدنی بر رشد مهارت‌های درشت کودکان دچار اختلال هماهنگی رشدی 17 34 1370 10.22089/mbj.2018.1370 FA حسن کردی دکتری رفتار حرکتی، دانشگاه فردوسی مشهد 0000-0003-4446-2533 مهدی سهرابی استاد رفتار حرکتی، دانشگاه فردوسی مشهد علیرضا صابری کاخکی دانشیار رفتار حرکتی، دانشگاه فردوسی مشهد 0000-0002-3066-4858 سیدرضا عطارزاده حسینی استاد فیزیولوژی ورزشی، دانشگاه فردوسی مشهد Journal Article 2015 12 11 This study carried out for observing the effect of 8-week exercise program runs during the school PE class based on task-oriented approach to develop the skills of locomotors and manipulation of 30 girls and boys between 7 to 9 years old with DCD in city of Tehran. This semi-experimental study was conducted through pretest-posttest design and two groups of school-based intervention (n=15) and ordinary training (n=15) during PE class. Data were collected with developmental coordination disorder diagnostic questionnaire (DCDQ’7) and test of gross motor development-2 (Ulrich, 2000). the Data were analyzed by independent and paired t-test, along with repeated measures analysis of variance. The results showed that an ordinary training in PE class would lead to significant improvement only in manipulative skills (P<0.05). but the performance score of task-oriented training group improved significantly both locomotors (except hop) and manipulation skills (P<0.01). The results of this study showed that intervention by specialized training and skills-based approach according to ecological perspectives will take precedence to the general training and emphasis on the overall ability. Therefore, it is recommended that task-based design should be considered by coaches and PE teachers for training schedule of DCD children. هدف پژوهش حاضر، مشاهدة تأثیر هشت هفته مداخلة تمرینی قابل‌اجرا بر رشد مهارت‌های جابه‌جایی و دستکاری،در ساعات درس تربیت‌بدنی مدارسو براساس رویکرد تکلیف‌مدار بود. این پژوهش روی30 کودک دختر و پسر هفت تا نُه سالةدچار اختلال هماهنگی رشدی شهر تهران انجام شد. مطالعة حاضر به‌شکل نیمه‌تجربی با طرح پیش‌آزمون- پس‌آزمون و با دو گروه مداخلةتکلیف‌محور (15 نفر) و فعالیت معمول (15 نفر) در جریان کلاس تربیت‌بدنیاجرا شد. ابزارهای جمع‌آوری اطلاعات، پرسش‌نامة تشخیصی اختلال هماهنگی رشدی و آزمون مهارت‌های حرکتی درشت- دو بودند. اطلاعات ازطریق آزمون‌ تحلیل واریانس بین‌گروهی با اندازه‌گیری‌های تکراری تجزیه‌‌وتحلیل شد. نتایج نشان داد کهتمرین در کلاس تربیت‌بدنی به روش تکلیف‌مدار به‌صورت معناداری نسبت به تمرین به روش معمول، باعث افزایش عملکرد در خرده‌مقیاس‌های دستکاری (P<0.05) به‌جز مهارت ضربه به توپ با دست (F=2.226, P=0.147) و خرده‌مقیاس‌های جابه‌جایی (P<0.01) به‌جز مهارت لی‌لی‌کردن (F=2.869, P=0.101) می‌شود. همچنین، نتایج نشان داد که برای کودکان دچار اختلال هماهنگی رشدی، مداخلة تمرینی به روش تمرین اختصاصی مهارت و براساس رویکرد بوم‌شناختی تکلیف‌مدار، بر تمرین به‌شکل عمومی با تأکید بر توانایی­های عمومی ارجحیت دارد؛ بنابراین، توصیه می‌شود در برنامه‌ریزی تمرینی این کودکان، معلمان تربیت‌بدنی به طراحی تکلیف‌مدار توجه کنند. https://mbj.ssrc.ac.ir/article_1370_d1ee59e20ad01cedc15f5118a7626099.pdf

پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی رفتار حرکتی 2538-273X 10 33 2018 09 23 Effect of Novice, Expert and Mixed Observational Models on Cognitive- Motor Task Learning بررسی اثر مشاهدة مدل‌های مبتدی، ماهر و ترکیبی در یادگیری یک تکلیف شناختی- حرکتی 35 50 1463 10.22089/mbj.2018.2476.1297 FA مهتاب عربی استادیار رفتار حرکتی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران شرق عبدالله قاسمی استادیار رفتار حرکتی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات، تهران 0000-0001-7113-6894 سید محمدکاظم واعظ موسوی استاد روان‌شناسی ورزشی- فیزیولوژی روانی، دانشگاه امام حسین Journal Article 2016 06 08 The aim of this study was compared the effect of observation of novice, expert, and mixed models, in motor- cognitive task learning for 3-ball cascade juggle. The participants were 40 female students aged 19 to 25 who had never juggling. They were divided in to four matched groups after pre-test: novice model observation group, expert, mixed and physical practice group. Expert model observation group watched a video executing the skill by a skilled person. Novice model observation group watched a video executing the skill by a novice and mixed model watched both videos. The research was done in six weeks. Three phases were down, pree test, acquisition, retention and transfer. Data were analyzed with repeated measures ANOVA (P<0.05). There was used of mauchly's test of sphericity, Scheffe post hoc test, tukey test and greenhouse geisser test too. The result was show that novice model observation was better than other groups during the acquisition, retention and transfer phase but in the transfer test it was not significant. Finally, this research is show that the use of novice model is Beneficial for motor-cognitive skills learning. هدف پژوهش حاضر، مقایسة اثر مشاهدة مدل‌های مبتدی، ماهر و ترکیبی در یادگیری مهارت شناختی- حرکتی تردستی با سه توپ بود. آزمودنی‌ها 40 نفر از دانشجویان دختر 25-19 ساله بودند که هیچ آشنایی با تردستی نداشتند. شرکت‌کننده‌ها بعد از انجام پیش‌آزمون، به چهار گروه مشاهدة مدل مبتدی، ماهر، ترکیبی و گروه فعالیت بدنی تقسیم شدند. گروه مشاهدة مدل ماهر اجرایمهارت را توسط یک فرد ماهر ازطریق فیلم ویدئویی تماشا کردند. گروه مشاهدة مدل مبتدی اجرای مهارت را توسط یک فرد مبتدی ازطریق فیلم ویدئویی تماشا کردند و مدل ماهر- مبتدی، هر دو نمایش مدل ماهر و مبتدی را مشاهده کردند. پژوهش طی ششهفته انجام شد. سه مرحلة پیش‌آزمون؛ یعنی اکتساب، یادداری و انتقال انجام شد.تجزیه‌و‌تحلیل داده‌ها ازطریق تحلیل واریانس یک‌راهه با اندازه‌گیری مکرر انجام شد (P <0.05). از آزمونکرویتموچلی، آزمونتعقیبیشفه وتوکی وروش گرین هاوس-گیزر نیز استفاده شد. نتایج پژوهش نشان داد که در آزمون اکتساب، یادداری مشاهدة مدل مبتدی به‌طور معناداری نسبت به گروه‌های دیگر بهبود بیشتری را به‌همراه دارد؛ اما درآزمون انتقال معنادار نبود.درمجموع،این پژوهش نشان می‌دهد که مدل مبتدی برای یادگیری یک تکلیف شناختی- حرکتی سودمندی بیشتری دارد. https://mbj.ssrc.ac.ir/article_1463_fe70c36866add1572a8e2b96bfede7bf.pdf

پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی رفتار حرکتی 2538-273X 10 33 2018 09 23 Determine the Timing of the Circadian Rhythm in Physical Training and Motor Imagery on Learning Tennis on Table Forehand in Individuals with Different Circadian اثر زمان‌بندی تمرین و ریتم شبانه‌روزی بر یادگیری مهارت فورهند تنیس روی میز 51 70 1371 10.22089/mbj.2018.1371 FA مرضیه انتظاری دانشجوی دکترای رفتار حرکتی، دانشگاه خوارزمی بهروز عبدلی دانشیار رفتار حرکتی، دانشگاه شهید بهشتی پروانه شمسی پور دهکردی استادیار رفتار حرکتی، دانشگاه الزهرا (س) 0000-0001-9442-2535 Journal Article 2016 09 03 Circadian rhythm and motor imagery according to the rhythm are one of the factors that appears in learning motor skills. The aim of present study is determining the timing of the circadian rhythm in physical training and motor imagery on learning tennis on table forehand in individuals with different circadian. This study was of type semi-experimental and done by pretest and posttest. For this purpose, selected 40 novice participants, right –handed, their average age was 22±3/21. Individuals selected in order to standard scales this study and circadian types. They randomly assigned for four groups. The first group (morningness) performed just physical training and group second (morningness) had combination practice (motor imagery and physical training). Both of them practiced in the morning. The third group (eveningness) performed just physical training and the fourth group had combination practice (motor imagery + physical training). Both of them practiced in the afternoon. The groups had five sessions for training on skill after pretest. The final they evaluated with retention test in the morning and afternoon. The data in acquisition phase analyzed of variance with repeated measures 4 (experimental group) × 5 (number of training sessions) and the retention of tow-way variance 2 (circadian rhythm: practice in the morning and afternoon) ×2 (type of exercise: combination and just physical training). The results showed that individual ‘s performance was better during the acquisition phase than the other session in the fourth and fifth sessions. Examination of averages showed the weakest performance in physical training group (morningness) and the best performance in combination group (eveningness) (p<0.001). Morningness individual better than the eveningness individual in the first retention test (retention test in the morning) (P<0.001). Results in the second retention test (retention in the afternoon) showed better performance for eveningness individual, also combination group (eveningness) had better performance in the second retention and combination group (morningness) had weakest performance (P<0.001). The results showed the motor imagery and physical training on learning motor skill is influenced by individual’s circadian rhythm and their practice timing in the morning or afternoon, so we can use of suitable timing according circadian rhythm as important factor in improving the performance of motor skills. هدف پژوهش حاضر، تعیین اثر زمان‌بندی تمرین و ریتم شبانه‌روزی بر یادگیری مهارت فورهند تنیس روی میزبود. پژوهش حاضر ازنوع نیمه‌تجربی بود. بدین‌منظور، 40 آزمودنی مبتدی، راست‌دست و با میانگین سنی 21/3± 22، براساس معیارهای ورود به مطالعه انتخاب شدند و براساس انواع مختلف شبانه‏روزی، افراد به‌صورت تصادفی در چهار گروه قرار داده شدند. گروه اول (افراد صبحگاهی) تمرین بدنی، گروه دوم (افراد صبحگاهی) تمرین ترکیبی (تصویرسازی حرکتی+ تمرین بدنی)، گروه سوم (افراد عصرگاهی) تمرین بدنی و گروه چهارم (افراد عصرگاهی) تمرین ترکیبی (تصویرسازی حرکتی+ تمرین بدنی) بودند. گروه‏ها به‌مدت پنج جلسه مهارت فورهند تنیس روی میز را تمرین کردند و در دو آزمون یادداری در صبح و عصر شرکت کردند. نتایج تحلیل واریانس مرکب با اندازه‏های تکراری در مرحلة اکتساب نشان داد عملکرد آزمودنی‏ها در جلسات چهارم و پنجم بهتر از سایر جلسات است. بررسی میانگین‏ها نشان داد که گروه تمرین بدنی صرف صبح‌فعال ضعیف‏ترین عملکرد و گروه تمرین ترکیبی عصرفعال بهترین عملکرد را دارند (P<0.001). در آزمون یادداری اول، عملکرد آزمودنی‏های صبح‌فعال بهتر از عملکرد آزمودنی‏های عصرفعال است (P<0.001). نتایج آزمون یادداری دوم نشان داد که عملکرد آزمودنی‏های عصرفعال بهتر از عملکرد آزمودنی‏های صبح‌فعال است. بررسی میانگین‏ها نشان داد که در آزمون یادداری دوم، گروه تمرین ترکیبی عصرفعال بهترین عملکرد و گروه تمرین ترکیبی صبح‌فعال ضعیف‏ترین عملکرد را دارند (P<0.001). یافته‏ ها نشان داد که میزان تأثیرگذاری تصویرسازی و تمرین بدنی بر یادگیری مهارت حرکتی تحت‌تأثیر گروه‏های مختلف شبانه‏ روزی فرد و زمان تمرین فراگیر در صبح یا عصر است. https://mbj.ssrc.ac.ir/article_1371_81ca0262c82e712e50c580c032d99b60.pdf

پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی رفتار حرکتی 2538-273X 10 33 2018 09 23 Validity and Reliability of Persian Version of the Bodybuilding Dependence Scale تعیین روایی وپایایی نسخة فارسی مقیاس وابستگی به پرورش اندام 71 88 1372 10.22089/mbj.2017.3726.1462 FA ولی اله کاشانی استادیار گرایش رفتار حرکتی، دانشگاه سمنان 0000-0002-0570-7764 لیلا بهرامی کارشناسی‌ارشد رفتار حرکتی، دانشگاه سمنان محمدرضا سلمان زاده کارشناسی‌ارشد رفتار حرکتی، دانشگاه سمنان Journal Article 2017 04 03 Exercise dependence, a process in which a person feels compelled to exercise and suffers physical and psychological symptoms when exercise is withdrawn, appears to be commonplace among bodybuilders. The purpose of this study was determining the validity and reliability of the Persian version of the bodybuilding dependence. In this regard 196 male and female bodybuilders selected by random cluster sampling and then completed the questionnaire. This scale at the first, with use of translation-back translation methods, face validity and translate accuracy of the Persian version of the questionnaire was confirmed. Then Confirmatory factor analysis (CFA) based on structural equations was used for validation of structure of the questionnaire, Cronbach alpha coefficient was used for validation of internal consistency of the questionnaire. The results for Confirmatory factor analysis showed that the first model bodybuilding dependence scale was not supported the favorable fit. But after eliminating the one question, the second model with 8 questions, had an acceptable fit index (Root Mean Square Error of Approximation=0.06, Comparative fit index=0.91, Tucker Lewis index=0.86) and internal consistency (Internal consistency for whole of scale 0.74 and subscales mastery dependence, training dependence and social dependence were equal to, 0.80, 0.70 and 0.73 respectively). Therefore, The Persian version of the modified bodybuilding dependence scale can be characterized as a valid and reliable tool to evaluate and study the bodybuilding dependence of Iranian athletes will benefit.   وابستگی به تمرین فرایندی است که معمولأ بین ورزشکاران پرورش اندام بعد از رهاکردن تمرین، شخص را به تحمل علائم جسمانی و روانی وادار می‌کند.هدف پژوهش حاضر، تعیین روایی و پایایی نسخة فارسی مقیاس وابستگی به پرورش اندام بود. بدین‌منظور، 196 ورزشکار پرورش اندام زن و مرد به‌طور تصادفی خوشه‎ای انتخاب شدند و نسخۀ فارسی مقیاس وابستگی به پرورش‏ انداماسمیت و هال (2004) را تکمیل کردند. با استفاده از روش ترجمه- بازترجمه، درستی ترجمة نسخة فارسی مقیاس تأیید شد. سپس، برای تعیین روایی سازة پرسش‏نامه از تحلیل عامل‎تأییدی مبتنی بر مدل معادلات ساختاری و برای تعیین همسانی ‏درونی از ضریب آلفای کرونباخ استفاده شد. نتایج تحلیل عامل تأییدی نشان داد که مدل اول (نُه سؤالی) برازش مطلوبی ندارد؛ اما بعد از حذف یک سؤال، مدل دوم با هشت سؤال از شاخص‏های برازندگی (06/0 = شاخص ریشة میانگین مجذور برآورد تقریب، 91/0= شاخص برازش مقایسه‏ای بنتلر؛ 86/0=شاخص برازش تاکر- لویس) و همسانی درونی قابل‌قبولی (همسانی درونی برای کل مقیاس 74/0 و برای خرده‏مقیاس‏‏های وابستگی خبرگی، وابستگی تمرینی و وابستگی اجتماعیبه‌ترتیب 80/0، 70/0 و 73/0) برخوردار است؛ بنابراین، می‏توان از نسخة فارسی تعدیل‌یافتة مقیاس وابستگی به پرورش ‏اندام به‏عنوان ابزاری روا و پایا برای ارزیابی و مطالعة وابستگی به پرورش ‏اندام در ورزشکاران ایرانی بهره گرفت. https://mbj.ssrc.ac.ir/article_1372_f3bd5ad57c8389a8a1a541a76be463bf.pdf

پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی رفتار حرکتی 2538-273X 10 33 2018 09 23 Comparing of Motor Proficiency, Behavior and Educational Progress Preterm Children 8-10 Years with Term Children مقایسة تبحر حرکتی، رفتار و پیشرفت تحصیلی کودکان هشت تا 10 سالة دارای تولد زودرس با همتایان طبیعی 89 104 1293 10.22089/mbj.2018.5195.1605 FA رزا رهاوی عزآبادی استادیار رفتار حرکتی، دانشگاه الزهرا، تهران 0000-0003-4478-5674 پریسا حجازی دینان استادیار رفتار حرکتی، دانشگاه الزهرا، تهران 0000-0001-5743-2566 ندا حمیدی کارشناسی‌ارشد رفتارحرکتی، دانشگاه الزهرا، تهران Journal Article 2017 12 07 The purpose of this study was to comparing of motor proficiency, internal behavior (anxiety), external behavior (aggression) and educational progress preterm children 8-10 years with term children.The subjects were consist of 50 female students from primary elementary schools of Kermanshah province with an average age of 8.84 ± 0.9 years and average birth weight of 2.31 ± 0.15 preterm children and 3.44 ± 0.41 in term children, that, were selected convenience from ten schools according to the vaccine card and the individual information. They were divided into 2 groups, which one of them was preterm children group and one of them was term children. The Linklon Oseretsky Motor proficiency Scale test, Spence Anxiety Questionnaire and Nelson's Anger Questionnaire were investigated by motor proficiency, the internal behavior and external behavior, respectively. Educational progress was also evaluated based on math, science and literature marks in report card of the academic year 2016-2017. The data were analyzed by one-way ANOVA. The results showed a significant difference between preterm and term children groups in motor proficiency, internal behavior, external behavior and educational progress. The findings show that early birth is an indicator factor that can negatively influence educational progress, motor proficiency, and child behavior. Due to preterm children’s need to special learning in educationally and behavioral areas, suggested to more support from school and family for these children, such as supervision, guidance and educational interventions. هدف پژوهش حاضر، مقایسة تبحر حرکتی، رفتار درونی (اضطراب) و بیرونی (پرخاشگری) و پیشرفت تحصیلی کودکان هشت تا 10 سالة دارای تولد زودرس با همتایان طبیعی بود.شرکت‌کنندگان در پژوهش 50دانش‌آموز دختر از مدارس ابتدایی دولتی استان کرمانشاه با میانگین سنی 9/0±84/8 سال بودند. میانگین وزن تولد کودکان زودرس 15/0±31/2 و میانگین وزن تولد کودکان طبیعی 16/0±44/3 بودکه شرکت‌کنندگان به‌صورت دردسترس با توجه به کارت واکسن و فرم اطلاعات فردی از 10 مدرسه انتخاب شدند و براساس شرایط تولد، به دو گروه (کودکان زودرس و کودکان طبیعی) تقسیم شدند. ازآزمون تبحر حرکتی لینکلن- اوزرتسکی برای ارزیابی تبحر حرکتی، از پرسش‌نامة اضطراب اسپنس برای ارزیابی رفتار درونی، از پرسش‌نامة خشم نلسون برای ارزیابی رفتار بیرونی و برای سنجش پیشرفت تحصیلی از نمرات دروس ریاضی، علوم، فارسی در کارنامة مدرسة سال تحصیلی 96-1395 استفاده شد.داده‌ها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس یک‌راهه تحلیل شدند.نتایج نشان داد که بین گروه کودکان طبیعی و گروه کودکان زودرس در تبحر حرکتی، رفتار درونی، رفتار بیرونی و پیشرفت تحصیلی تفاوت معنا­داری وجود دارد. یافته‌ها نشان داد که تولد زودرس دارای عواقب بلند‌مدت منفی در سه حوزة تبحر حرکتی، رفتار کودکان و پیشرفت تحصیلی است. با توجه به نیاز کودکان با تولد زودرس به آموزش در حیطه‌های رفتاری و تحصیلی، توصیه می‌شود مدرسه و خانواده از این کودکان حمایت بیشتری ازقبیل نظارت، راهنمایی و مداخلات آموزشی کنند. https://mbj.ssrc.ac.ir/article_1293_7c82fab8c8f89124e2ce92984e04fb40.pdf

پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی رفتار حرکتی 2538-273X 10 33 2018 09 23 The Effect of Inclusive Education System in Elementary Schools on Motor, Social and Emotional Development of Students with Intellectual Disability تأثیر برنامه‌های آموزش فراگیر در مدارس ابتدایی بر رشد حرکتی، اجتماعی و عاطفی دانش‌آموزان کم‌توان ذهنی 105 124 1315 10.22089/mbj.2018.5424.1631 FA علی کاشی استادیار یادگیری و کنترل حرکتی، پژوهشگاه تربیت‌بدنی و علوم ورزشی، تهران، ایران 0000-0003-1125-9125 بهروز قربان زاده استادیار رفتار حرکتی، دانشگاه شهید مدنی آذربایجان، تبریز، ایران 0000-0002-9524-0140 زهره شیروانی ها کارشناسی‌ارشد آموزش در تربیت‌بدنی، دانشگاه تهران Journal Article 2018 01 19 The purpose of this study was to evaluate the effect of inclusive educationl system on motor, social and emotional development of elementary students with intellectual disability in ordinary schools and exceptional schools. In this research, the sample consisted of 80 children with intellectual disability with an average age of 10.752 ± 1.607 years old and between the ages of 8-14 years old. These students were educated in ordinary or exceptional schools. In order to measure the motor development, we used Bruininks-Oseretsky Test of Motor Proficiency, to measure the social development we used Vineland social maturity scale and for measure emotional maturity, we used Emotional maturity Scale (EMS) Singh and Bhargava, 1991. The results of this study showed that motor, social and emotional development in mentally disabled students of ordinary elementary schools was significantly better than those of students in extraordinary schools (P <0.05). Further analysis of these results showed that gross motor development was much moreaffected than the fine motor development. In this variable some sub test that get more influence from this educational environment was bilateral coordination, balance, upper limb coordination, strength, speed, and Agility and agility of the upper extremity respectively. In social development, the subscales of General self-help ability, Socialization skills, Self-help eating, Communication skills and Locomotion skills were the most influential, respectively. In emotional development, the disintegration of personality, lack of independence, social incompatibility, emotional return and emotional instability of the greatest change had. These results showed well that if students with intellectual disability are educated in ordinary schools, they will experience better aspects of development and benefit from these environments. هدف از اجرای این پژوهش، بررسی محیط آموزش فراگیر بر رشد حرکتی، اجتماعی و عاطفی دانش‌آموزان ابتدایی مبتلا به کم‌توانی ذهنی در مدارس عادی و استثنائی بود. در این پژوهش، اعضای گروه نمونه 80 کودک با کم‌توانی ذهنی با میانگین سنی607/1± 725/10 سال و در دامنة سنی هشت تا 14 سال بودند. این دانش‌آموزان در دستة کودکان کم‌توان ذهنی آموزش‌پذیر بودند و در مدارس عادی یا مدارس کودکان استثنائی مشغول به تحصیل بودند.در این پژوهش علی مقایسه‌ای، برای سنجش رشد مهارت‌های حرکتی از آزمون تبحر حرکتی برونینکس اوزرتسکی، برای اندازه‌گیری میزان رشد اجتماعی از مقیاس رشد اجتماعی وایلند و برای سنجش بلوغ عاطفی از مقیاس بلوغ عاطفی بهارگاوا (1991) استفاده شد. نتایج پژوهش نشان داد که رشد حرکتی، اجتماعی و عاطفی در دانش‌آموزان کم‌توان ذهنی مدارس ابتدایی عادی به‌صورت معناداری بهتر از همتایان این دانش‌آموزان در مدارس استثنائی است (P < 0.05). تحلیل بیشتر نتایج نشان داد که رشد حرکتی درشت خیلی بیشتر از رشد ظریف تحت‌تأثیر این محیط آموزشی قرار دارد و تأثیر این محیط آموزشی بر خرده‌مقیاس‌های رشد حرکتی به‌ترتیب بر هماهنگی دوسویه، تعادل، هماهنگی اندام فوقانی، قدرت، سرعت دویدن و چابکی و سرعت چالاکی اندام فوقانی است. در رشد اجتماعی، خرده‌مقیاس‌های خودیاری عمومی، اجتماعی‌بودن، خودیاری در خوردن، ارتباط و جابه‌جایی و حرکت، به‌ترتیب بیشترین تأثیر را پذیرفته‌اند و در رشد عاطفی نیز فروپاشی شخصیت، فقدان استقلال، ناسازگاری اجتماعی، بازگشت عاطفی و نبود ثبات عاطفی بیشترین تغییر را دارند. این نتایج به‌خوبی نشان داد اگر دانش‌آموزان کم‌توان ذهنی در مدارس عادی آموزش ببینند، جنبه‌های مختلف رشد بهتری را تجربه می‌کنند و از این فواید بهره‌مند خواهند شد. https://mbj.ssrc.ac.ir/article_1315_dfd7468ac613286cdbb40872c8ef3b06.pdf

پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی رفتار حرکتی 2538-273X 10 33 2018 09 23 The Role of Motor-Auditory Kinematics in Reproduction and Learning the Spatial Characteristics of the Motion Pattern نقش کینماتیک‌های شنیداری حرکت در بازتولید و یادگیری مشخصات فضایی الگوی حرکت 125 148 1292 10.22089/mbj.2018.5504.1644 FA حسام رمضان زاده استادیار گروه علوم ورزشی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه دامغان، دامغان، ایران 0000-0002-7643-8899 Journal Article 2018 02 05 This study has investigated the role of movement sonification (conversion of the human kinetic or kinematic characteristics into auditory patterns) along with the visual pattern in reproduction and learning the spatial characteristics of the motion pattern. 30 subjects were randomly divided three groups which are visual, visual-auditory (one channel) and visual-auditory (two channel). Visual groups watched the pattern of skilled basketball player and other groups watched this pattern and simultaneously heard elbow angular velocity (one channel groups) and elbow and wrist angular velocity (two channel groups) as sonification. At the first stage, the pattern was presented to subjects five times and they performed the pattern after watching it (reproduction). Then, the groups participated in the stages of pre-test, acquisition (4 sessions, 160 tries) and retention (after 48 hours). In all stages, the angular velocity pattern and angular distance pattern of the elbow and wrist joints of the individuals coincided to the pattern of the skilled performer. After that, by calculating the root mean square error, the inconsistency was considered as the spatial error of angular distance and spatial error of angular velocity. Furthermore, the maximum range error of flexion was calculated. The results showed that in reproduction stage (in the spatial error of angular velocity) and in both acquisition and retention test (considering all variables) there was significant difference between groups in favor of audio-visual group. These results emphasize the salient role of motor-auditory kinematics on spatial variables of motion patterns and the final performance of the subjects. هدف پژوهش حاضر، بررسی اثر سانیفیکیشن حرکت (تبدیل مشخصات کینماتیک یا کینتیک حرکت به صدا) همراه با الگوی بینایی بر بازتولید و یادگیری مشخصات فضایی الگوی حرکت بود. تعداد 30 آزمودنی به‌صورت دردسترس انتخاب شدند و به‌صورت تصادفی در سه گروه الگودهی بینایی، الگودهی بینایی–شنوایی (تک‌کانالی) و الگودهی بینایی-شنوایی (دوکانالی) قرار گرفتند.افراد در گروه بینایی، الگوی پرتاب آزاد بسکتبال فرد ماهری را تماشا می‌کردند و افراد در گروه‌های بینایی–شنوایی، هم‌زمان با الگوی بینایی، سرعت زاویه‌ای مفصل آرنج (گروه تک‌کانالی) و سرعت زاویه‌ای مفاصل آرنج و مچ (گروه دوکانالی) را به‌صورت سانیفیکیشن دریافت می‌کردند. در مرحلة اول، الگوی موردنظر پنج مرتبه ارائه شد و بلافاصله پس از هر بار، هر سه گروه مشابه با الگو را اجرا کردند (بازتولید). سپس، گروه‌ها در مراحل پیش‌آزمون، اکتساب (چهار جلسه، 160 کوشش) و یادداری (48 ساعت بعد) شرکت کردند. در همة مراحل، الگوی سرعت زاویه‌ای و مسافت زاویه‌ای مفاصل آرنج و مچ افراد بر الگوی فرد ماهر منطبق شد و ریشة میانگین مجذور خطا محاسبه شد. درنهایت، سه خطا شامل خطای فضایی سرعت زاویه‌ای، خطای فضایی مسافت زاویه‌ای و خطای حداکثر دامنۀ حرکتی فلشکن مفاصل آرنج و مچ به‌دست آمد. نتایج نشان داد که در مرحلة بازتولید، در متغیر خطای فضایی سرعت زاویه‌ای (P = 0.042) و در آزمون‌های اکتساب و یادداری، در هر سه خطای ذکرشده بین گروه‌ها تفاوت معناداری به نفع گروه‌های دو حسی وجود دارد (P < 0.05). نتایج این پژوهش بر نقش مهم کینماتیک‌های شنیداری حرکت در متغیرهای فضایی الگوی حرکت و عملکرد نهایی افراد تأکید می‌کند. https://mbj.ssrc.ac.ir/article_1292_459a4ddcb586f24efd9395aa7662bc7c.pdf

پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی رفتار حرکتی 2538-273X 10 33 2018 09 23 The Effect of Rhythmic Auditory Stimulation During Gait Training on Kinematic Parameters of Gait in Patients with Multiple Sclerosis تأثیر تحریک موزون شنیداری حین تمرین راه‌رفتن بر شاخص‌های کینماتیکی گام‌-برداری بیماران مبتلا به مالتیپل اسکلروزیس 149 164 1294 10.22089/mbj.2018.5582.1649 FA مژگان معمارمقدم استادیار رفتار حرکتی، دانشگاه مازندران 0000-0002-8655-1481 منصوره شهرکی استادیار رفتار حرکتی، دانشگاه زابل Journal Article 2018 02 27 The aim of this study was to investigate the effect of rhythmic auditory stimulation during gait training on some kinematics parameters of gait in patients with multiple sclerosis. 18 patients with MS (4 males and 14 females) with Expanded Disability Status Scale scores of 3 to 6 were selected by accessible and purposive sampling method. Patients were randomly assigned to two experimental and control groups. Training was performed for three weeks, three times a week and each session 30 minutes. These Trainings for the experimental group included gait with rhythmic auditory stimulus and for the control group included gait without stimulus. Before and after training, step length, step time, duration of stance and duration of swing were measured by motion analysis device. data were analyzed using covariance analysis model and boot strap non-parametric method in covariance analysis model. Findings showed rhythmic auditory stimulation has significant effect on improvement of step length and duration of stance. Nevertheless gait training with rhythmic auditory stimulus leads to 27% improvement in step time and 10% in duration of swing, but there was no significant difference between the experimental and control groups in improvement of step time and duration of swing. Therefore, gait training with rhythmic auditory stimulation supposed as a complementary rehabilitation method to improve gait function in patients with multiple sclerosis. مطالعة حاضر با هدف بررسی اثربخشی تحریک موزون شنیداری حین تمرین راه‌رفتن بر برخی شاخص‌های کینماتیکی گام‌‌برداری بیماران مبتلابه مالتیپل اسکلروزیس انجام شد. 18 بیمار مبتلا (چهار مرد و 14 زن) با درجة ناتوانی سه تا شش به شیوة نمونه‌گیری دردسترس و هدفمند انتخاب شدند و به‌طور تصادفی در دو گروه تجربی و کنترل قرار گرفتند. تمرینات به‌مدت سه هفته، سه جلسه در هفته و هر جلسه 30 دقیقه انجام شدند. این تمرینات برای گروه تجربی، راه‌رفتن با محرک موزون شنیداری و برای گروه کنترل، راه‌رفتن بدون هرگونه محرک بود. قبل و بعد از تمرینات، طول قدم، زمان قدم، مدت زمان استقرار و مدت زمان نوسان توسط دستگاه تجزیه‌وتحلیل حرکتی اندازه‌گیری شدند. تحلیل داده‌ها با استفاده از مدل آنالیز کوواریانس و روش ناپارامتری بوت استرپ در مدل آنالیز کوواریانس انجام شد. یافته‌ها نشان داد که تحریک موزون شنیداری بر بهبود طول قدم و مدت زمان استقرار اثر معنا­داری دارد (0.05> P).تمرین راه‌رفتن با محرک موزون شنیداری به 27 درصد بهبودی در زمان قدم و 10 درصد در مدت‌ زمان نوسان منجر شد؛ اما بین دو گروه تجربی و کنترل تفاوت معناداری در بهبود زمان قدم و مدت‌ زمان نوسان یافت نشد (0.05<P)؛ بنابراین، تحریک موزون شنیداری حین تمرین راه‌رفتن را می‌توان به‌عنوان یک روش درمان تکمیلی با هدف بهبود عملکرد گام‌‌برداری بیماران مبتلا به مالتیپل اسکلروزیس پیشنهاد کرد. https://mbj.ssrc.ac.ir/article_1294_84438b7aae55a0638073ef798e50b4ef.pdf