پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی رفتار حرکتی 2538-273X 14 47 2022 03 21 The Relationship between Mother's Emotional Intelligence and Motor Development of Children: Structure Modeling with Intermediation of Mother's Physical Activity رابطه بین هوش هیجانی مادر و رشد حرکتی کودک: مدل ساختاری با میانجی‌گری فعالیت بدنی مادر 17 38 1708 10.22089/mbj.2019.7222.1791 FA سونیا اسماعیل زاده آزاد دانشجوی دکتری رفتار حرکتی، رشد حرکتی، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران 0000-0001-8157-891x عبداله قاسمی استادیار رفتار حرکتی، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران 0000-0001-7113-6894 کیوان ملانوروزی استادیار رفتار حرکتی، گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران 0000-0003-1374-460X محمد کاظم واعظ موسوی پرفسور، گروه علوم ورزشی، دانشگاه امام حسین (ع)، تهران، ایران Journal Article 2019 03 16 The purpose of this research was determination of relationship between mothers and children's motor development. Participants were 150 Childs with 4-6 aged and their mothers that lived in Eastern Azerbaijan province, Sarab city, and choice by cluster from kindergarten- pre-school centers. The equipment was Demographic, the short form of International Physical Activity, Bar-on Emotional Intelligence questionnaires, and the short form of second edition of Bruininks-Oseretsky Motor Proficiency test. The results of Smart PLS3 showed that: In the %95 of confidence level, the mothers' emotional intelligence predicted 41% (p =0/000) and the mothers' physical activity predicted %17/3 (p=0/030) of children's motor development variations. Also, the mothers' emotional intelligence predicted % 15/9 of mothers' physical activity (p=0/028). <br />The mothers' emotional intelligence has two-fold roles in facilitating of children's motor development and mothers' physical activity. Also mothers' emotional intelligence is facilitator of mothers' physical activity. It is seems that the improvement of emotional intelligence and doing of physical activity can help to improvement of children's motor development. هدف این تحقیق تعیین رابطه هوش هیجانی مادران با رشد حرکتی کودکان بود. صدو پنجاه مادر به همراه کودکان 4 تا 6 ساله آنها که در استان آذربایجان شرقی، شهرستان سراب، سکونت داشتند، بصورت خوشه‌ای از مراکز پیش‌دبستانی- مهدکودک‌ها به عنوان نمونه آماری انتخاب شدند. پرسشنامه‌های جمعیت شناختی، فرم کوتاه فعالیت بدنی بین المللی، هوش هیجانی بارئون و فرم کوتاه - نسخه دوم آزمون تبحر حرکتی برونینکس- ازرتسکی، ابزار اندازه گیری پژوهش حاضر بودند. بر اساس نتایج حاصل از مدل ساختاری اسمارت پی ال اس سه: در سطح اطمینان 95%، هوش هیجانی مادران 41% (000/0=p)، و فعالیت بدنی مادران 3/17% (030/0=p) از تغییرات رشد حرکتی کودکان را پیش بینی کردند. همچنین هوش هیجانی مادران نیز 9/15% (028/0=p) از فعالیت بدنی مادران را پیش بینی کرد. هوش هیجانی مادران نقش دوگانه ای در تسهیل رشد حرکتی کودکان و فعالیت بدنی مادران دارد، همچنین هوش هیجانی مادران تسهیل‌گر فعالیت بدنی مادران است. بنظر می‌رسد که ارتقاء هوش هیجانی و انجام فعالیت‌های بدنی مادران، می‌توانند به پیشبرد رشد حرکتی کودکان کمک نمایند. https://mbj.ssrc.ac.ir/article_1708_c59b469d724f7919b7d35514184fdc0f.pdf

پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی رفتار حرکتی 2538-273X 14 47 2022 03 21 The Effect of Virtual Reality Training on Motor Imagery Capability of Children with Developmental Coordination Disorder تأثیر واقعیت مجازی بر قابلیت تصویرسازی حرکتی در کودکان با اختلال هماهنگی رشدی 39 64 2007 10.22089/mbj.2020.7955.1830 FA صغری ابراهیمی ثانی دانشجوی دکتری رشد حرکتی، دانشگاه فردوسی مشهد مهدی سهرابی گروه رفتارحرکتی دانشکده علوم ورزشی دانشگاه فردوسی مشهد حمید رضا طاهری تربتی استاد رفتار حرکتی، دانشگاه فردوسی مشهد 0000-0002-0878-604X محمد تقی اقدسی استاد رفتار حرکتی، دانشگاه تبریز 0000-0001-8921-1856 شاهرخ امیری مرکز تحقیقات روانپزشکی و علوم رفتاری، دانشگا علوم پزشکی تبریز، تبریز، ایران Journal Article 2019 10 11 The aim of this study was to investigate the effect of virtual reality training program on motor imagery ability in children with developmental coordination disorder(DCD).The sampling design was purposive and 40 female children with DCD(aged 7-10years) from students of Tabriz, by using DCDQ, PMOQ-T, and BOTMP tests were identified and were randomly replaced in two groups of experimental and control groups. The virtual reality training program consisted of a selection of Xbox 360 Kinect games that were performed for 8 weeks (2 sessions per week and each session lasting 30 minutes). Motor imagery of children was also measured by using a hand rotation task test. The Results of repeated measure ANOVA showed that there was a significant difference between two groups on motor imagery ability (P هدف مطالعه حاضر بررسی تأثیر برنامه تمرین واقعیت مجازی بر توانایی تصویرسازی حرکتی در کودکان با اختلال هماهنگی رشدی بود. تعداد 40 کودک دختر 7 تا 10 سال با اختلال هماهنگی رشدی در شهر تبریز با استفاده از پرسشنامه های اختلال هماهنگی رشدی والدین، سیاهه مشاهده حرکتی معلمان و آزمون برونیکز اوزرتسکی شناسایی شده و به‌صورت نمونه‌گیری هدفمند انتخاب و در دو گروه تجربی و کنترل جایگزین شدند. برنامه تمرین واقعیت مجازی شامل منتخبی از بازی‌های سیستم ایکس باکس 360 کینکت بودند که به مدت 8 هفته(2 جلسه در هفته و هر جلسه 30 دقیقه) انجام گرفت. توانایی تصویرسازی حرکتی کودکان نیز با استفاده از آزمون چرخش دست اندازه‌گیری شد. نتایج حاصل از تحلیل واریانس با اندازه‌گیری مکرر نشان دادند که بین گروه تجربی و کنترل در توانایی تصویرسازی حرکتی تفاوت معناداری وجود داشت(P https://mbj.ssrc.ac.ir/article_2007_a00e5eb0973d24649a4a920fc53d9564.pdf

پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی رفتار حرکتی 2538-273X 14 47 2022 03 21 The Effectiveness of cognitive rehabilitation program On Balance and Gait in Man Schizophrenia patients with Depression Disorder اثربخشی برنامه توانبخشی شناختی آرام بر تعادل و راه رفتن در شرایط تکلیف دوگانه در بیماران اسکیزوفرنی مرد با اختلال افسردگی 65 90 2049 10.22089/mbj.2020.8547.1861 FA راضیه خانمحمدی گروه آموزشی رفتار حرکتی، دانشگاه تهران، تهران، ایران 0000-0003-4941-6085 محمود شیخ عضو هیئت علمی دانشگاه تهران فضل الله باقرزاده عضو هیات علمی دانشکده تربیت بدنی دانشگاه تهران، بخش یادگیری و کنترل حرکتی داوود حومنیان استادیار 0000-0003-3250-832X داریوش خواجوی دانشگاه اراک، عضو هیأت علمی 0000-0001-5778-5089 Journal Article 2020 03 03 . The purpose of this study was to examine whether a cognitive training intervention leads to significant improvements on measures of balance and gait in schizophrenia inpatient with depression disorder. This non-randomized clinical trial with a control group examined the effect of cognitive training over 12 weeks on balance and gait in 20 man schizophrenia inpatients with depression disorder. Patients were homogeneously(based on age, score of MMSE, scor of depression) assigned to groups of intervention and control . Participations enrolled in intervention group attended in cognitive rehabilitation of memory and attention(ARAM( sessions for 45–60 minutes three times weekly for 12 weeks (36 total sessions). Data of Pre-test and post-test resulting from the test of standing on dominant leg with opened and closed eyes ,10-meter gait speed, 10-meter gait speed under gait-visuospatial dual-task condition and 10-meter gait speed under gait-motor dual-task condition were analyzed by using pair- samples t- test and comparing the post-test of the two groups analyzed by using independent t-test. Results showed the cognitive training intervention group had significant increase in static balance with opened and closed eyes and gait speed under single and dual-task condition from pre-test to post-test (p≤0.05). the cognitive training intervention group had significant improve in static balance with opened and closed eyes, gait speed under single and dual-task condition rather than the control group. هدف این مطالعه بررسی این بود که آیا یک مداخله تمرین شناختی منجر به بهبود تعادل و راه رفتن بیماران اسکیزوفرنی مرد با اختلال افسردگی می‌شود. این کارآزمایی بالینی غیر تصادفی با گروه کنترل، تاثیر 12 هفته بسته توانبخشی شناختی آرام را بر تعادل و راه رفتن 20 بیمار اسکیزوفرنی مرد با اختلال افسردگی را بررسی کرد. بیماران به طور همگن(بر اساس سن و نمره MMSE، و نمره افسردگی) در دو گروه مداخله و کنترل قرار گرفتند. بیماران در گروه مداخله در جلسات توانبخشی شناختی حافظه و توجه (آرام) به مدت 45 تا 60 دقیقه، سه بار در هفته در طول 12 هفته(در مجموع 36 جلسه) شرکت کردند. داده‌های پیش‌آزمون و پس‌آزمون به دست‌آمده از طریق آزمون ایستادن روی پای برتر با چشمان باز و بسته، آزمون سرعت راه رفتن 10 متر، اجرای آزمون سرعت راه رفتن در شرایط اجرای تکلیف دوگانه راه رفتن- شناختی دیداری فضایی، اجرای آزمون سرعت راه رفتن 10 متر در شرایط اجرای تکلیف دوگانه حرکتی- راه رفتن با استفاده از آزمون t همبسته و مقایسه پس‌آزمون دو گروه با استفاده از t مستقل تجزیه و تحلیل شد. یافته‌ها نشان داد گروه مداخله شناختی بهبود معناداری در تعادل ایستا با چشم باز و بسته و سرعت راه رفتن در شرایط ساده و دوگانه از پیش آزمون به پس آزمون داشتند. (0.05≥P). گروه مداخله شناختی افزایش معناداری در تعادل ایستا با چشم باز و بسته، سرعت راه رفتن در شرایط ساده و دوگانه نسبت به گروه کنترل داشتند. ا https://mbj.ssrc.ac.ir/article_2049_06b1338ba02add2b5d2da67663b19ebe.pdf

پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی رفتار حرکتی 2538-273X 14 47 2022 03 21 The Effect of a period of selected motor intervention program on improving the performance of motor skills of children carrying ACE and ACTN-3 different genotypes اثر یک دوره برنامۀ مداخله‌ای حرکتی منتخب بر بهبود سطح عملکرد مهارت‌های حرکتی کودکان حامل ژنوتیپ‌های متفاوت ACE و ACTN-3 91 114 2005 10.22089/mbj.2020.6360.1714 FA شهرام نظرپوری گروه تربیت بدنی ، دانشگاه لرستان 0000-0002-6491-8510 عباس بهرام دانشکده تربیت بدنی- دانشگاه خوارزمی تهران 0000-0003-3430-4777 Journal Article 2018 09 07 this study aimed to investigate the effect of a period of selected motor intervention program on improving the performance of motor skills of children carrying ACE and ACTN-3 different genotypes. To this end, children's movement skills (50 boys, 5.8 ± 1.32 years) in tow subscales of locomotors and Object control is evaluated using Ulrich’s gross motor development test before and after eight weeks of the motor training program. In addition, epithelial mouth cells and PCR technique determined ACE and ACTN-3 genotypes. The results of the covariance analysis showed that children carrying ACE-D allele, separately (DD or ID), and combination (DD+ID), compared to those with II homozygotes and children carrying ACTN-3- R allele, Separate (RR or RX) and combination (RR+RX) compared to those with XX homozygotes to response the motor intervention program had higher levels of progression in performance of locomotors motor skills (p پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر یک دوره برنامۀ مداخله‌ای حرکتی منتخب بر سطح عملکرد مهارت‌های حرکتی کودکان حامل ژنوتیپ‌های متفاوت ACE و ACTN-3، انجام شده‌است. بدین منظور، عملکرد مهارت‌های حرکتی کودکان (50 کودک پسر؛ 32/1±8/5 سال)، در دو خرده مقیاس جابجایی و کنترل شیء قبل و بعد از هشت هفته ارائه برنامۀ تمرینی، با استفاده از آزمون اولریخ ویرایش- دوم؛ مورد ارزیابی قرار گرفت. همچنین، ژنوتیپ‌های ACE و ACTN-3 از طریق نمونه‌گیری بزاق و با استفاده از PCR تعیین شدند. نتایج آزمون تحلیل کوواریانس نشان داد، کودکان حامل آلل D ACE، به‌طور مجزا (DD یا ID)، و ترکیبی (DD+ID)، نسبت‌به کودکان دارای هموزیگوت‌های II، و کودکان حامل آلل R ACTN-3، به‌طور مجزا (RR یا RX)، و ترکیبی (RR+RX)، نسبت‌به کودکان دارای هموزیگوت‌های XX؛ درپاسخ به برنامۀ تمرینی از سطح بالاتری در اجرای مهارت‌های حرکتی جابجایی برخوردار می‌باشند (01/0p https://mbj.ssrc.ac.ir/article_2005_d47268e9db2e9aa3827bba3afb7ff94a.pdf

پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی رفتار حرکتی 2538-273X 14 47 2022 03 21 The effect of type and time of emotional induction and night sleep on consolidation and reconsolidation mechanisms of motor memory تاثیر نوع و زمان القای هیجانی و خواب شبانه بر مکانیسم های تحکیم و بازتحکیم حافظه حرکتی 115 138 3711 10.22089/mbj.2022.10566.1973 FA نرگس ارسلان یاسین رفتار حرکتی. دانشکده تربیت بدنی. دانشگاه الزهرا. تهران. ایران پریسا حجازی دینان استادیار دانشگاه الزهرا تهران 0000-0001-5743-2566 پروانه شمسی پور دهکردی عضو گروه رفتار حرکتی دانشکده تربیت بدنی دانشگاه الزهرا 0000-0001-7750-5734 Journal Article 2021 06 15 The purpose of the present study was to investigate the effect of type and time of emotional induction and night sleep on consolidation and reconsolidation mechanisms of motor memory, 60 students were selected according to the inclusion criteria and then randomly divided into control group and experimental groups (unpleasant emotional induction before and after retrieval) and (Unpleasant emotional induction before and after retrieval). The study had one acquisition phase and four phases of retrieval. Acquisition was made on the first day at 9:00 am and immediately after the first retrieval (Train1), the second and third retrieval (Train2 and Train3) at 12:00 pm and 16:00 pm on the second day and the fourth retrieval (Train4) at 12:00 pm on the third day Done. Also Participants in the second and third groups received respectively (before and after T2) three minute film and a few picture containing scenes of fights and injuries at the sports fields, and Participants in the fourth and fifth groups received three minute film and a few picture including scenes of the win at the sports fields. Results showed that in the control group, offline periods from block 6 to T4 caused consolidation and reinforcement of motor memory (p <0.05). emotional induction at different training intervals and after night sleep improves the consolidation and reconsolidation of motor memory and this advantage is in favor of the unpleasant emotional induction group (p <0.05). suggestion the learner benefits while learning from sleep and optimal emotional stimulus. هدف تحقیق حاضر تاثیر زمان ارائه انواع القای هیجانی و خواب شبانه بر مکانیسم‌های تحکیم و بازتحکیم حافظه حرکتی بود. 60 دانشجو بر اساس معیارهای ورود به مطالعه انتخاب و به صورت تصادفی در گروه کنترل، گروه‌های آزمایشی (القای هیجانی ناخوشایند قبل و بعد از یادداری) و (القای هیجانی خوشایند قبل و بعد از یادداری) تقسیم شدند. پژوهش دارای یک مرحله اکتساب و چهار مرحله فراخوانی بود. اکتساب در روز اول در ساعت 9 صبح و بلافاصله بعد از آن اولین فراخوانی (Train1) انجام شد؛ دومین و سومین فراخوانی ( Train3وTrain2 ) به ترتیب در ساعات 12 و 16 روز دوم و چهارمین فراخوانی (Train4) در ساعت 12 روز سوم انجام شد. همچنین به آزمودنی‌های گروه اول و دوم به ترتیب (قبل و بعد از Train2)، قطعه فیلم 3 دقیقه ای و چند قطعه عکس شامل صحنه هایی از دعوا و آسیب در میادین ورزشی و گروه سوم و چهارم، قطعه فیلم سه دقیقه ای و چند قطعه عکس شامل صحنه های از برد در میادین ورزشی ارائه شد. یافته ها نشان داد در گروه کنترل، فواصل تمرین آسایی از بلوک ششم مرحله اکتساب تا Train4 بازتحکیم و بهبود حافظه حرکتی را به دنبال داشت (p<0/05). القای هیجانی در فواصل تمرین آسایی و به ویژه بعد از خواب شبانه باعث بهبود تحکیم و بازتحکیم حافظه حرکتی شد و این بهبود به نفع گروه القای هیجانی ناخوشایند بود (p<0/05). توصیه می شود یادگیرنده در هنگام یادگیری از خواب و محرک های هیجانی مطلوب بهره مند شود. https://mbj.ssrc.ac.ir/article_3711_aba18772fc70c8cbf79a79f413ef102b.pdf

پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی رفتار حرکتی 2538-273X 14 47 2022 03 21 The Compare the effective of action video games and fundamental sports games on the development of motor skills in Fourth grade elementary students مقایسه اثربخشی بازی‌های فعال ویدئویی و بازی‌های پایه ورزشی بر رشد مهارت‌های حرکتی در دانش-آموزان کلاس چهارم ابتدایی 139 170 3468 10.22089/mbj.2021.9856.1938 FA مصطفی طاهری نسب گروه رفتار حرکتی،واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران مرضیه بلالی گروه رفتار حرکتی، واحد تهران مرکزی،دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران 0000-0002-6938-6322 صادق نصری گروه علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی، تهران، ایران Journal Article 2020 12 26 The aim of this study was to compare the effectiveness of active video games and basic sports games on the development of motor skills in fourth grade male students in Ahvaz. The method of the present study was quasi-experimental with pretest-posttest design with control group. The statistical population of this study included all 10-year-old boys in primary schools in Ahvaz, 60 of whom were selected by convenience sampling and randomly divided into three groups of 20 action video game, fundamental sports game and control (inactive video). The instrument used in this study was the Bruininks-Oseretsky motor proficiency test, version 2. Participants performed the pre-test Bruininks-Oseretsky Skills Test 2. Then, the action video games group with the Xbox 360 Kinect; and the basic sports games practiced with skills of locomotion and object control in 5 steps for 8 weeks, 2 a week and 30 minutes per session. The control group also practiced inaction video games under the full supervision of the examiner. At the end of the training sessions, Post-test of Bruininks-Oseretskymotor proficiency test version 2 was performed. The results showed that both groups of action video and basic sports had a significant effect on the development of perceptual motor skills compared to the control group. But no difference was observed between the two experimental groups. Based on the findings of this study, it is possible to use both basic sports and Action video methods, or a combination of both methods in the absence of suitable environmental conditions for motor development. هدف از پژوهش حاضر، مقایسه اثربخشی بازی‌های فعال ویدئویی و بازی‌های پایه ورزشی بر رشد مهارت‌های حرکتی در دانش‌آموزان پسر مقطع چهارم ابتدایی شهر اهواز می‌باشد. روش پژوهش، نیمه تجربی با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه کنترل بود. جامعه آماری این پژوهش شامل کلیه کودکان پسر 10 ساله دبستان های شهر اهواز بودند که 60 نفر از آن ها به‌صورت نمونه‌گیری در دسترس انتخاب و به طور تصادفی در سه گروه 20 نفره ویدئویی فعال، پایه ورزشی و کنترل (ویدیویی غیر فعال) قرار گرفتند. ابزار مورد استفاده در این پژوهش آزمون تبحر حرکتی بروینینکس– اوزرتسکی ویرایش 2 بود. بعد از اجرای پیش‌آزمون مهارت‌های برونینکس و اوزرتسکی، گروه ویدئویی فعال با دستگاه ایکس باکس360 کینکت؛ و گروه پایه ورزشی با مهارت های جابجایی و کنترل شی در پنج مرحله به مدت هشت هفته، دو بار در هفته و هر جلسه 30 دقیقه تمرین کردند. گروه کنترل نیز بازی‌های ویدئویی غیر فعال تحت نظارت کامل آزمون‌گر انجام دادند. در انتهای جلسات تمرینی، پس آزمون مهارت های بروینینکس– اوزرتسکی ویرایش 2، اجرا گردید. نتایج نشان داد که، هر دو گروه بازی‌های ویدئویی فعال و بازی‌های پایه ورزشی بر رشد مهارت‌های ادراکی حرکتی نسبت به گروه کنترل تاثیر معناداری داشتند. اما بین دو گروه تجربی تفاوتی مشاهده نشد. بر اساس یافته‌های این تحقیق، می‌توان از هر دو شیوه پایه ورزشی و ویدئویی فعال، یا ترکیبی از هر دو شیوه در صورت فراهم نبودن شرایط محیطی برای رشد حرکتی بهره برد. https://mbj.ssrc.ac.ir/article_3468_322f62469c5e3c7dc3e58f5a4d1ea399.pdf

پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی رفتار حرکتی 2538-273X 14 47 2022 03 21 Comparing Intra-Limb Coordination of Dart Throwing in Skilled and Novice Throwers: A Kinematic Study مقایسۀ هماهنگی درون‌عضوی مهارت پرتاب دارت در پرتابگران ماهر و مبتدی: یک مطالعۀ سینماتیکی 171 192 3469 10.22089/mbj.2021.11022.1982 FA رضوانه مکی گروه رفتار حرکتی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه الزهرا، تهران، ایران مریم عبدالشاهی گروه رفتار حرکتی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه الزهرا، تهران، ایران سعید قربانی گروه تربیت بدنی و علوم ورزشی، واحد اسلامشهر، دانشگاه آزاد اسلامی، اسلامشهر، ایران Journal Article 2021 07 26 There is a lack of studies on the coordination of the various limbs involved in performing dart-throwing skill in novices and skilled performers. The aim of the present study was to describe and compare the intra-limb coordination of the shoulder-elbow joints in different phases of dart throwing skill in skilled and novice throwers. Participants included 12 novice throwers (mean age of 21.91±2.31 years old) and one skilled thrower (32 years old). Intra-limb coordination consisted of coordination between the shoulder and elbow joints and was demonstrated using angle-angle plots. The start and end points of the throws were standardized using the linear interpolation method and normalized to 100 points. Moreover, the movement pattern error was calculated using the NoRMD formula. The results showed that there was a clear difference between skilled and novice throwers in the intra-limb coordination of the shoulder-elbow joints in both phases of dart throwing. There was also a significant difference between the movement pattern of novice throwers and skilled thrower (NoRMD=50). The findings were discussed according to the spatio-temporal characteristics of dart throwing skills in skilled and novice throwers and its practical considerations in improving skills and preventing movement errors. یکی از موضوعات مهمی که در پژوهش‌های بیومکانیکی مهارت پرتاب دارت به آن پرداخته نشده است بررسی هماهنگی اندام‌های مختلف درگیر در اجرای این مهارت در پرتابگران مبتدی و ماهر است. هدف از پژوهش حاضر توصیف و مقایسۀ هماهنگی درون-عضوی مفاصل شانه-آرنج دست پرتاب‌کننده در فازهای مختلف مهارت پرتاب دارت در پرتابگران ماهر و مبتدی بود. شرکت‌کنندگان پژوهش شامل 12 پرتابگر مبتدی (میانگین سنی 91/21±31/2 سال) و یک پرتابگر ماهر (32 ساله) بودند. هماهنگی درون‌عضوی شامل هماهنگی بین مفاصل شانه و آرنج بود و با استفاده از نمودارهای زاویه-زاویه نمایش داده شد. نقاط شروع و پایان پرتاب‌ها با استفاده از روش درون‌یابی خطی یکسان‌سازی و به 100 نقطه زمانی نرمالیزه شدند. همچنین، خطای الگوی حرکت با استفاده از فرمول NoRMD محاسبه شد. نتایج نشان داد که تفاوت آشکاری بین پرتابگران ماهر و مبتدی در هماهنگی درون‌عضوی مفاصل شانه-آرنج در هر دو فاز حرکتی مهارت پرتاب دارت وجود دارد. همچنین تفاوت قابل‌ملاحظه‌ای بین الگوی حرکت پرتابگران مبتدی با پرتابگر ماهر وجود داشت (50NoRMD=). نتایج پژوهش باتوجه به ویژگی‌های فضایی-زمانی اجرای مهارت پرتاب دارت در پرتابگران ماهر و مبتدی و ملاحظات کاربردی آن در زمینه بهبود مهارت و جلوگیری از خطای حرکتی مورد بحث قرار گرفت. https://mbj.ssrc.ac.ir/article_3469_ca851e9f71b25d2d588b7e0d4de3d627.pdf