پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی رفتار حرکتی 2538-273X 14 49 2022 12 22 The Effect of Focus of Attention in Mental Imagery on Kinematics of Basketball Free Throw تأثیر کانون توجه در تصویرسازی بر کینماتیک پرتاب آزاد بسکتبال 17 36 2538 10.22089/mbj.2020.9060.1895 FA آرزو طحان گروه رفتارحرکتی و علوم شناختی، دانشکده علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه شهیدبهشتی، تهران، ایران 0000-0003-3803-0152 مهین عقدایی استادیار دانشگاه شهیدبهشتی علیرضا فارسی دانشیار دانشگاه شهیدبهشتی تهران 0000-0002-2086-6632 Journal Article 2020 06 09 The purpose of this study was to investigate the effect of focus of attention in mental imagery on kinematics of basketball free throw. Twenty female students (21 ±1.2 years old, without experience in basketball) were randomly selected from the students of Shahid Beheshti University and randomly divided into two distant focusing imagery groups. The task was 20 free basketball shoots, which were performed in two conditions of imagery: the imagery of far external attention (attention to the ring) and the imagery of near external attention (attention to the ball’s path). The wrist kinematic data was also recorded by six motion analyzer cameras (OSPREY manufacturing USA motion Analysis Company and data analyses with cortex 2.6 version software).The results of analysis of variance revealed that there was no difference between the two groups of far and near external attention imagery in the kinematic variables of displacement range of the wrist joint (P =0/386). However, the displacement range of the wrist joint in the posttest between two groups was significantly higher than the pretest condition (P =0/072). The results of this study are based on Wulf’s constrained action hypothesis, which states that attention to external signs associated with motion can be useful for performance. The effect of the optimal distance in the focus of attention and the degrees of freedom theory of Bernstein, support the idea that the release of degrees of freedom for beginners may help to perform the exercise more efficiently. هدف این پژوهش، مطالعه تاثیر کانون توجه بیرونی بر کینماتیک پرتاب آزاد بسکتبال بود.20 نفر از دانشجویان (دامنه سنی 2/1±21 سال، زن، بدون تجربه در بسکتبال)، به صورت در دسترس از بین دانشجویان دانشگاه شهیدبهشتی انتخاب و به طور تصادفی به دو گروه تصویرسازی کانون توجه بیرونی دور و نزدیک تقسیم شدند. تکلیف، 20 پرتاب آزاد بسکتبال بود که در دو شرایط تصویرسازی کانون توجه بیرونی دور (توجه به حلقه) و کانون توجه بیرونی نزدیک (توجه به مسیر توپ) انجام شد. داده های کینماتیکی مفصل مچ توسط شش دوربین موشن آنالایزر ثبت شد. نتایج آزمون تحلیل واریانس مرکب نشان داد که بین دو گروه تصویرسازی کانون توجه بیرونی دور و نزدیک در دامنه جابه‌جایی مفصل مچ، تفاوتی وجود نداشت (05/0 < p). اما دامنه جابه‌جایی مفصل مچ در دو گروه به طور معناداری نسبت به شرایط پیش‌آزمون بیشتر بود (386/0 P). با این حال دامنه جا به جایی مفصل مچ بین دو گروه در پس آزمون به طور معناداری بیشتر از پیش آزمون بود (072/0 P). نتایج این مطالعه از فرضیه عمل محدود شده وولف که بیان می‌کند توجه به نشانه های بیرونی و مرتبط با حرکت می تواند برای اجرا مفید باشد، اثر فاصله بهینه در کانون توجه بیرونی و نظریه درجات آزادی برنشتاین که بر رهایی درجات آزادی در طول تمرین که به اجرای موثرتر برای افراد مبتدی اشاره دارد، حمایت می کند. https://mbj.ssrc.ac.ir/article_2538_1bf0c59238dd24a7f09a889483a50e8f.pdf

پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی رفتار حرکتی 2538-273X 14 49 2022 12 22 The effect of six weeks of linear pedagogy on the kinematics pattern of walking in 3-5 years old children تاثیر شش هفته آموزش خطی بر الگوی کینماتیکی راه رفتن در کودکان 3-5 سال 37 58 3503 10.22089/mbj.2022.11579.1995 FA مریم قربانی dylaman رسول یاعلی استادیار رفتار حرکتی دانشگاه خوارزمی تهران 0000-0002-8159-4570 حسن صادقی بیومکانیک ورزشی/ دانشکده تربیت بدنی خوارزمی امیر لطافتکار بیومکانیک ورزشی/ دانشکده تربیت بدنی خوارزمی Journal Article 2021 10 26 Purpose: The aim of this study was the effect of educational intervention on gait kinematic characteristics in motor in children 3-5 years old.<br />Methods: Twenty-four children aged 3-5 years old were randomly divided into two groups (intervention group: 12 per, and control group: 12 per). The intervention group practiced for six weeks and two sessions a week. The range of motion of the hip, knee and ankle joints was measured on the sagittal plane at the moment the heel contact the ground and the moment the toe off from the ground, before and after the intervention. <br />Results: Paired t-test showed that educational intervention had a significant effect on the change of lower extremity kinematic variables at the level of α = 0.05 (In the intervention group: at the moment of heel contact with the ground, the amount of dorsiflexion of the ankle increased by 35.5% after the intervention, knee flexion decreased by 20.62% and hip flexion decreased by 20%. Also, at the moment of toe off from the ground, the amount of plantar flexion of the ankle increased by 37.73% after the intervention, knee flexion decreased by 16.74% and hip extension increased by 37.61%). Based on the results of ANOVA analysis, there was a significant difference between the exercise and control groups in the kinematic variables of walking.<br />Conclusion: The results showed that a linear pedagogy course is suitable for changing the kinematic pattern of walking in children 3-5 years old. هدف: هدف از این پژوهش تاثیر مداخله آموزشی بر ویژگی های کینماتیکی راه رفتن در کودکان 3-5 سال بود.<br />روش بررسی: بیست و چهار کودک 3-5 سال به طور تصادفی در دو گروه (گروه مداخله: 12 نفر و گروه کنترل: 12 نفر) قرار گرفتند. گروه مداخله به مدت شش هفته و هفته ای دو جلسه به تمرینات پرداختند. دامنه حرکتی زوایای مفاصل ران، زانو و مچ پا در صفحه ساجیتال در لحظه برخورد پاشنه با زمین و لحظه جدا شدن انگشت شست پا از زمین، قبل و پس از مداخله اندازه گیری شد. <br />یافته ها: آزمون t همبسته نشان داد که مداخله آموزشی بر تغییر متغیرهای کینماتیکی اندام تحتانی در سطح 05/0=α، اثر معنا دار دارد (در گروه مداخله: در لحظه برخورد پاشنه با زمین میزان دورسی فلکشن مچ پا بعد از اجرای مداخله 5/35% افزایش یافته، فلکشن زانو 62/20% و فلکشن ران 20% کاهش یافته است. همچنین در لحظه جدا شدن شست پا از زمین میزان پلانتار فلکشن مچ پا بعد از اجرای مداخله 73/37% افزایش یافته، فلکشن زانو 74/16% کاهش یافته و اکستنشن ران 61/37% افزایش یافته است). بر اساس نتایج تحلیل واریانس یک طرفه، بین گروه تمرینی و کنترل در متغیرهای کینماتیکی راه رفتن، تفاوت معنا دار وجود داشت.<br />نتیجه گیری: نتایج نشان داد که یک دوره مداخله آموزشی برای تغییر الگوی کینماتیکی راه رفتن در کودکان 3-5 سال مناسب است. https://mbj.ssrc.ac.ir/article_3503_87f7ee4fdb57bdfd52179947211b7ebb.pdf

پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی رفتار حرکتی 2538-273X 14 49 2022 12 22 Effect of Solitary and Group Purposeful-Movement Plays on Visual-Motor Skills in Girls Aged Eight Years تأثیر بازی‌های حرکتی هدفمند انفرادی و گروهی بر مهارت‌های بینایی-حرکتی در کودکان دختر هشت ساله 59 86 3480 10.22089/mbj.2022.12336.2022 FA نرگس برهانی دیزجی گروه رفتار حرکتی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران. شهاب پروین پور استادیار گروه رفتار حرکتی دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی دانشگاه خوارزمی 0000-0003-2142-3347 صالح رفیعی عضو هیات علمی پژوهشگاه تربیت بدنی 0000-0003-1230-1102 Journal Article 2022 03 05 The purpose of this study was to compare the effect of solitary and group purposeful movement plays on the visual-motor skills of eight-year-old girls. To this end, using a quasi-experimental method with multi-group pre-test and post-test design, 40 girls with a mean age of 8.53 years were randomly assigned to solitary play (n = 13), group play (n = 12), and control (n = 15) groups. The Test of Visual-Motor Skills was used to measure variables before and after the experimental period (eight weeks, 16 sessions of 60 minutes) and one month after the end of the period. The results showed that visual-spatial skills (p < 0.001), visual analysis skills (p < 0.001) and visual-motor integration and visual fixation (p < 0.001) increased significantly from the pre-test to the post-test and remained unchanged until the follow-up test (p < 0.05). Based on the comparisons of groups at the post-test and follow-up test, the score of visual-spatial skills (p < 0.01) and visual-motor integration and visual fixation (p < 0.01) in the solitary play condition were significantly higher than group play, while the score of visual analysis skills in the group play condition was significantly higher than solitary play (ps < 0.05). Based on the findings, solitary plays in an eight-week course are more effective in improving visual-spatial skills, visual-motor integration, and visual fixation than group play among eight-year-old girls, and in contrast, group plays are more effective in improving visual analysis skills than solitary plays. هدف این پژوهش مقایسه تأثیر بازی‌های حرکتی هدفمند انفرادی و گروهی بر مهارت‌های بینایی-حرکتی دختران هشت ساله بود. به این منظور، با بکارگیری روش نیمه تجربی با طرح پیش‌آزمون و پس‌آزمون چند گروهی، 40 دختر با میانگین سن 53/8 سال به صورت تصادفی در گروه‌های بازی انفرادی (13 نفر)، بازی گروهی (12 نفر) و کنترل (15 نفر) جای گرفتند. آزمون مهارت‌های بینایی- حرکتی، قبل و بعد از دوره آزمایشی (هشت هفته‌ای، 16 جلسه 60 دقیقه‌ای) و نیز یک ماه پس از اتمام مداخلات برای سنجش متغیرها استفاده شد. نتایج نشان داد که مهارت‌های بینایی- فضایی (001/0 > p)، مهارت‌های تجزیه و تحلیل بینایی (001/0 > p) و یکپارچگی بینایی- حرکتی و تثبیت چشمی (001/0 > p) در هر دو شرایط آزمایشی، از پیش‌آزمون به پس‌آزمون به طور معنادار افزایش یافت و تا آزمون پیگیری بدون تغییر ماند (05/0 > p). براساس مقایسه‌ گروه‌ها در پس‌آزمون و آزمون پیگیری، نمره مهارت‌های بینایی- فضایی (01/0 > p) و یکپارچگی بینایی- حرکتی و تثبیت چشمی (01/0 > p) در شرایط بازی‌های انفرادی به طور معناداری بالاتر از بازی‌های گروهی بود، در حالی که نمره مهارت-های تجزیه و تحلیل بینایی در شرایط بازی‌های گروهی به طور معناداری بالاتر از بازی‌های انفرادی قرار داشت (05/0 > p). براساس یافته‌ها، بازی‌های انفرادی طی یک دوره هشت هفته‌ای در بهبود مهارت‌های بینایی- فضایی و یکپارچگی بینایی- حرکتی و تثبیت چشمی دختران هشت ساله اثربخش‌تر از بازی‌های گروهی و در مقابل، بازی‌های گروهی در بهبود مهارت-های تجزیه و تحلیل بینایی اثربخش‌تر از بازی‌های انفرادی هستند. https://mbj.ssrc.ac.ir/article_3480_e8e0dd181e4ee545195120626098bfba.pdf

پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی رفتار حرکتی 2538-273X 14 49 2022 12 22 Comparison the effect of Instructional and Motivational Self-Talk on Performance and Learning of Handball Skills مقایسۀ تأثیر خودگفتاری آموزشی و انگیزشی بر عملکرد و یادگیری مهارت‌های هندبال 87 112 3500 10.22089/mbj.2022.12603.2025 FA مریم منصوری دانشگاه فرهنگیان- پردیس نسیبه محمد جوادی پور دانشیار دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران سارا باقری دانشگاه فرهنگیان، پردیس نسیبه 0000-0003-2626-0831 Journal Article 2022 04 21 Psychological factors such as self-talk play a role in skill improvement. The aim of this study was to compare Instructional and motivational self-talk on performance and learning of basic handball skills in Karaj female students. The present study was applied with research design pre-test, post-test and a control group and used the wall-pass and penalty throw tests in handball. The research samples consisted of 60 female high school students in Karaj (13-18 years old). Sampling was availability and samples divided into three groups randomly: Instructional self-talk, motivational self-talk and control. Subjects performed basic skills for six weeks, three sessions per week and 45 minutes per session, in three blocks and each block containing 10 trails. Before performing the task, the subjects in the Instructional self-talk group used "straight body" and "straight elbow" for throwing and "pay attention" and "see your teammate" for pass, and in the motivational self-talk group used "now" for pass and "firm" for throw. The results of intragroup repeated measures analysis variance, MANOVA and one-way ANOVA showed that Instructional and motivational self-talk in compare with the control group, had a significant effect on performance and learning of basic handball skills (P≤05) But there is no significant difference between two experimental groups (P>0.05). Self-talk, regardless of its kinds, has a facilitating effect on motivation and, consequently, performance by changing the cognitive, emotional, and behavioral aspects. Thus, self-talk can motivate key elements of the skill pattern and improve skills by drawing subject attention to the relevant task. عوامل روانشناختی از قبیل خودگفتاری در توسعه مهارت نقش دارد. هدف این پژوهش مقایسۀ خودگفتاری آموزشی و انگیزشی بر عملکرد و یادگیری مهارت‌های پایه هندبال در دانش‌آموزان دختر شهر کرج بود. پژوهش حاضر کاربردی با طرح پیش‌آزمون-پس‌آزمون با گروه کنترل بود و از آزمون‌های پاس‌کاری با دیوار و پرتاب پنالتی زین در هندبال استفاده کرد. نمونه‌های پژوهش را 60 دانش‌آموز دختر مدارس متوسطۀ شهر کرج (13 تا 18 سال) تشکیل دادند. آنها به‌صورت در دسترس انتخاب شدند و به-صورت تصادفی در سه گروه خودگفتاری آموزشی، خودگفتاری انگیزشی و کنترل قرار گرفتند. آزمودنی‌ها به مدت شش‌هفته، هر هفته سه‌جلسه و هر جلسه 45 دقیقه، مهارت‌های پایه را در سه بلوک، هر بلوک شامل 10 کوشش اجرا کردند. آزمودنی‌ها قبل از اجرای تکلیف، در گروه خودگفتاری آموزشی از عبارات "بدن صاف"، آرنج صاف" برای پرتاب و "دقت کن و یارت را ببین" برای پاس و در گروه خودگفتاری انگیزشی از عبارات "حالا" برای پاس و "محکم" برای پرتاب استفاده کردند. نتایج تحلیل واریانس درون‌گروهی با اندازه‌گیری تکراری، تحلیل واریانس مرکب و تحلیل واریانس یک‌طرفه نشان داد که در مقایسه با گروه کنترل، خودگفتاری آموزشی و انگیزشی بر عملکرد و یادگیری مهارت‌های پایه هندبال تأثیر معناداری دارد (05/0P≤) ولی بین دو گروه تجربی تفاوت معناداری وجود ندارد (05/0P>). خودگفتاری فارغ از نوع آن با تغییر جنبه‌های شناختی، عاطفی و رفتاری، اثر تسهیل‌کننده‌ای بر انگیزش و به تبع آن، عملکرد دارد. بنابراین خودگفتاری می‌تواند با جلب توجه فراگیر به تکلیف مربوط، عناصرکلیدی الگوی مهارت را تحریک کند و موجب بهبود مهارت‌ها ‌شود. https://mbj.ssrc.ac.ir/article_3500_e2065cb56f5533494522c46a72f1dfb0.pdf

پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی رفتار حرکتی 2538-273X 14 49 2022 12 22 Effect of motor imagery and action observation combination on learning of Badminton high serve in different age group with emphasis on role of mirror neuron تاثیر ترکیب تصویرسازی حرکتی و مشاهده عمل بر یادگیری سرویس بلند بدمینتون در رده های سنی مختلف با تاکید بر نقش نورون های آینه ای 113 138 3713 10.22089/mbj.2022.12555.2023 FA فاطمه محمدی گروه رفتار حرکتی و مدیریت ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه اصفهان مهدی رافعی بروجنی استادیار گروه رفتار حرکتی و مدیریت ورزشی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه اصفهان، اصفهان، ایران 0000-0001-8139-6139 Journal Article 2022 04 19 The purpose of this study was to determine the effect of combining motor imagery and action observation on retention and transfer of Badminton Long Service skill in different age groups with emphasis on the role of mirror neurons. This study was semi experimental with non-equivalent pretest-posttest control group design. Thirty healthy females in adolescent(14±2.2 years), adult(34±3.6 years) and older adult(63±1.4 years) age groups conveniently selected and assigned in 10 person groups. Scott and Fox Badminton Long Service was done during pre-test and then electroencephalography was used to record mirror neuron activation pattern from C3, C4 and CZ of brain areas during baseline and combination of motor imagery and action observation. Participants watched a video of the proper performance of the badminton long service containing six repetitions three times in each session, while simultaneously performing PETTLEP motor imagery. The intervention was performed three days a week for six weeks. Then, participants participated in retention test after three days without intervention and one day latter transfer test was done. Data were analyzed using mixed analysis of variance and analysis of covariance. Results revealed that following the intervention, the performance of all intervention groups significantly improved. There were no significant differences between retention and transfer test of badminton long service and mirror neuron activation during combination of action observation and motor imagery between different age groups. Therefore, Age did not have a significant effect on learning of badminton long service when participant participated in the combination of motor imagery and action observation intervention. هدف این پژوهش تعیین تاثیر ترکیب تصویرسازی‌حرکتی و مشاهده‌عمل بر یادداری و انتقال مهارت سرویس بلند بدمینتون در رده‌های سنی مختلف با تاکید بر نقش نورون‌های آینه‌ای بود. این تحقیق از نوع نیمه تجربی با طرح پیش‌آزمون پس-آزمون با گروه کنترل بود. سی نفر خانم سالم در گروه‌های سنی نوجوانان (2/2 ± 13 سال)، بزرگسالان (6/3 ± 34 سال) و سالمندان (4/1 ± 63 سال) به صورت دردسترس انتخاب و در گروه‌های ده نفری قرار گرفتند. تست سرویس بلند بدمینتون اسکات و فاکس در پیش‌آزمون اجرا و سپس فعالیت نورون‌های آینه‌ای در سه ناحیه C3، C4 و CZ در حالت پایه و در حین ترکیب تصویرسازی و مشاهده‌عمل توسط دستگاه الکتروانسفالوگرافی ثبت شد. شرکت‌کنندگان هر جلسه سه‌بار یک ویدئو از اجرای صحیح حرکت که حاوی شش تکرار بود مشاهده می‌کردند درحالی‌که همزمان به شیوه پتلپ تصویرسازی انجام می-دادند. این مداخله سه روز در هفته در طول شش هفته اجرا شد. پس از سه روز بی‌تمرینی آزمون یادداری و یک روز پس از آن، در آزمون انتقال شرکت کردند. داده‌ها با استفاده از روش‌های آماری تحلیل واریانس مختلط و تحلیل کوواریانس تجزیه و تحلیل شد. یافته‌های تحقیق نشان داد همه گروه‌ها به‌طور معنی‌داری پیشرفت کردند اما بین یادداری و انتقال سرویس بلند بدمینتون و فعالیت نورون‌های آینه‌ای در ترکیب تصویرسازی حرکتی و مشاهده‌عمل در نوجوانان، بزرگسالان وسالمندان تفاوت معنی‌دار وجود‌نداشت. درنتیجه سن تاثیر معنی‌دار در استفاده ترکیب تصویرسازی حرکتی و مشاهده‌عمل بر یادگیری سرویس بلند بدمینتون نداشته و همه گروه‌ها نسبت به پیش‌آزمون در مرحله یادداری و انتقال پیشرفت کرده‌اند. https://mbj.ssrc.ac.ir/article_3713_7553e94d39fd4649ff75386a83ed3789.pdf

پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی رفتار حرکتی 2538-273X 14 49 2022 12 22 The effect of a horse therapy training program on some psychological indicators and sensory-motor function in aggressive children تأثیر یک دوره برنامه تمرینی اسب درمانی بر برخی شاخص های روانشناختی و عملکرد حسی_ حرکتی در کودکان پرخاشگر 139 164 3501 10.22089/mbj.2022.12276.2020 FA محمد مهدی امینی دانشگاه آزاد مشهد 0000-0003-3131-6879 زهرا منصورجوزان دانشجوی دکتری رفتار حرکتی, گروه رفتارحرکتی , دانشکده علوم وزشی, دانشگاه تبریز, تبریز زهرا جلایر گروه تربیت بدنی, دانشکده علوم انسانی, دانشگاه آزاد اسلامی, مشهد Journal Article 2022 04 16 The aim of this study was to investigate the effect of a horse therapy training program on some psychological indicators and sensory-motor function in aggressive children. The present study was applied and in terms of causal and comparative methods. Twenty aggressive children aged 4 to 6 years (selected by purposive sampling), participants were divided into experimental and control groups and 10 people were randomly assigned to each group. The instruments used included Connors psychological nerve test, Aggression Questionnaire in preschool children, and Espense child anxiety scale for parents. The protocol was performed for sixteen weeks and two two-hour sessions each week. After the intervention, the two groups were compared using analysis of covariance. Findings showed that a course of equine therapy training program has an effect on psychological indicators and sensory-motor function of aggressive children (P <0.01). The use of equine therapy protocol is effective in improving the treatment process of aggression and associated psychological factors such as attention deficit and anxiety (P> 0.05). Based on this finding, the level of attention also shows improvement after the treatment period. It seems that equine therapy can improve attention and reduce aggression in children, it is recommended that psychotherapists use these exercises along with other pediatric interventions to improve attention and reduce aggression. هدف از انجام پژوهش حاضر بررسی تأثیر یک دوره برنامه تمرینی اسب درمانی بر برخی شاخص های روانشناختی و عملکرد حسی_ حرکتی در کودکان پرخاشگر بود. تحقیق حاضر از نوع کاربردی و از حیث شیوه علی و مقایسه‌ای بود. 20 کودک پرخاشگر 4 تا 6 ساله ( به شیوه‌ی نمونه‌گیری هدفمند انتخاب شدند)، شرکت کنندگان به دو گروه آزمایش و کنترل تقسیم شده و به تصادف در هر گروه 10 نفر گمارده شدند. ابزارهای مورد استفاده شامل آزمون عصب‐ روانشناختی کانرز، پرسشنامه پرخاشگری در کودکان پیش دبستانی، مقیاس اضطراب کودک اسسپنس برای والدین بود. پروتکل به مدت شانزده هفته و هر هفته دو جلسه دو ساعتی انجام پذیرفت. پس از مداخله دو گروه با استفاده از آزمون تحلیل کواریانس مقایسه شد. یافته های پژوهش نشان داد یک دوره برنامه تمرینی اسب درمانی بر شاخص های روانشناختی و عملکرد حسی- حرکتی کودکان پرخاشگر تاثیر دارد (01/0 P <) . استفاده از پروتکل اسب درمانی بر بهبود روند درمان پرخاشگری و عوامل روانی همراه با آن از قبیل اختلال توجه و اضطراب مؤثر است (05/0 P >). بر مبنای این یافته، سطح توجه نیز پس از دوره درمان بهبود را نشان می‌دهد. به نظر می‌رسد اسب درمانی می تواند باعث بهبود توجه و کاهش پرخاشگری در کودکان شود، توصیه می شود روان درمانگران از این تمرینات در کنار سایر مداخات درمانی کودکان، جهت بهبود توجه و کاهش پرخاشگری استفاده نمایند. https://mbj.ssrc.ac.ir/article_3501_d494020ff8ec181ef98ed97ac3f25453.pdf

پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی رفتار حرکتی 2538-273X 14 49 2022 12 22 The relative age effect in attending in the highest level of sport and winning medals in Iranian taekwondo athletes اثر سن نسبی بر حضور در بالاترین سطح ورزش و کسب مدال در تکواندو کاران ایرانی 165 186 3715 10.22089/mbj.2022.9699.2043 FA علی پشابادی دانش آموخته دکتری دانشگاه خوارزمی 0000-0001-5950-4703 مجید نیری فدراسیون تکواندو ج.ا. ایران مصطفی سلطانی دانشگاه رجا 0000-0001-7657-4228 عبدالرحمن خضری گروه رفتار حرکتی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه تهران، تهران،ایران. Journal Article 2022 08 29 Relative age have been widely investigated in the context of youth sports in recent decades. The phenomenon of Relative Age Effect (RAE) deal with recognizing (dis)advantages of relative age in children and adolescents born in same colander year. The present study aimed to investigate effect of relative age in Iranian taekwondo athletes and examine the relationship between relative age and the success of taekwondo athletes regrading league appearance, appearance in national team and medal winning. The information of 1843 male and female taekwondo athletes who are active in taekwondo clubs, were collect and analyzed according to their gender. Athletes with a history of 10 years of activity between 2011 and 2021 years were included in the study. The RAE described, and the chi-square test used to examine the relationship between relative age and success variables. The results showed the RAE in Iranian men (p=0.02) and women (p=0.04) taekwondo athletes, and the relative age of men had a significant effect in their appearance in the league (p=0.02). This finding was not significant for women (p=0.46). In addition, the relative age effect on the success rate in winning medals (p=0.17) and the opportunities to appearance in the national teams (p=0.19) was not significant. Similar to youth sport in the world, the relative age effect in Iranian taekwondo athletes is also a problem, and it seems that the (dis)-advantage due to the time of birth in the same calendar year plays a significant role in the final success pathway of the athletes. سن نسبی به طور گسترده در زمینه ورزش در رده‌های پایه در سالهای اخیر مورد بررسی قرار گرفته است. پدیده اثر سن نسبی (RAE) به شناسایی مزایا و معایب سنی نسبی کودکان و نوجوانان متولد یک سال می‌پردازد. مطالعه حاضر در پی بررسی اثر سنی نسبی در تکواندوکاران ایرانی بود و به بررسی ارتباط سن نسبی با میزان موفقیت تکواندوکاران در زمینه‌های حضور در لیگ، حضور در تیم ملی و کسب مدال در مسابقات رسمی پرداخته شد. برای انجام این بررسی داده‌های 1843 تکواندو کار زن و مرد فعال در باشگاه‌های تکواندو گردآوری شد و به تفکیک جنسیت مورد تحلیل قرار گرفت. ورزشکاران دارای سابقه 10 سال فعالیت بین سال‌های 2011 تا 2021 وارد مطالعه شدند. اثر سن نسبی مورد توصیف قرار گرفت و برای بررسی ارتباط سن نسبی با متغیرهای موفقیت، از آزمون برازش خی دو استفاده شد. نتیجه تحلیل‌ها نشان دهنده وجود اثر سن نسبی در تکواندو کاران ایرانی زن (04/0=p) و مرد (02/0=p) ایرانی بود و سن نسبی در مردان نقش معنی‌داری در حضور یا عدم حضور آن‌ها در لیگ داشت (02/0=p). این یافته برای زنان (46/0=p) معنی‌دار نبود. همچنین اثر سن نسبی در میزان موفقیت در کسب مدال (17/0=p) و شانس حضور در تیم‌های ملی (19/0=p) معنی‌دار نبود. اثر سن نسبی در در تکواندوکاران ایرانی مانند ورزش‌ پایه در جهان یک مسئله و به نظر می‌رسد برتری‌های ناشی از زمان تولد در سال تقویمی یکسان، در مسیر موفقیت نهایی ورزشکاران نقش قابل اعتنایی دارد. https://mbj.ssrc.ac.ir/article_3715_d2d2c6e2445eef2bcff6bf0fdf69846c.pdf