نوع مقاله : مقاله پژوهشی

نویسندگان

1 گروه علوم رفتاری، شناختی و فناوری ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران

2 دانشکده علوم حرکتی، ورزشی و سلامتی، دانشگاه گراتس، ۸۰۱۰، گراتس، اتریش

چکیده

اگر چه اثر خستگی عضلانی مچ پا بر تغییرات کنترل قامت و همکوشی‌های عضلانی بررسی شده است، اما نیاز به بررسی بیشتر مشارکت ابعاد خستگی عضلانی (محیطی و مرکزی) بر تغییرات کنترل قامت و همکوشی‌ عضلات می‌باشد. بنابراین هدف این پژوهش تعیین اثر انقباضات عضلانی زیربیشینه بر تغییرات کنترل قامت و همکوشی‌های عضلانی بود. دوازده شرکت کننده ۳۳-۲۵ سال) به صورت داوطلبانه در این مطالعه شرکت کردند. ابتدا تحریک‌های الکتریکی بر عصب درشت نئی اعمال شد تا موج M، خستگی مرکزی و خستگی محیطی شرکت‌کننده‌ها طی انقباضات ارادی بیشینه اندازه گیری شوند. سپس شرکت‌کنندگان نوسان جلو-عقب بر روی صفحه نیرو انجام دادند تا میزان همکوشی‌های عضلانی ده عضله و مرکز فشار آنها ثبت شوند. شرکت‌کننده‌ها پروتکل خستگی عضلانی حاصل از انقباضات زیربیشینه را بر روی دینامومتر انجام دادند و پس از آن متغیرهای مربوط به قبل از خستگی مجددا اندازه‌گیری شدند. اثر خستگی عضلانی با آزمون آماری تی وابسته و تعداد هم‌انقباضی‌ها با آزمون زد فیشر آزمون شد. خستگی حاصل از انقباضات زیربیشینه موجب افزایش معنادار ناحیه نوسان مرکز فشار شد. واریانس فعالیت عضلات، همکوشی‌های عضلانی بعد از خستگی عضلانی کاهش و تعداد هم انقباضی‌های عضلانی نیز به طور معناداری افزایش یافتند. همچنین خستگی مرکزی (۶۴/۱۶ درصد) به طور معناداری مشارکت بیشتری نسبت به خستگی محیطی (۳۲/۲ درصد) بعد از انقباضات زیربیشینه داشت. بنابراین با توجه به نتایج این مطالعه د بررسی مکانیسم‌های محیطی و مرکزی حاصل از خستگی عضلات مچ پا می‌تواند برای برنامه‌ریزی تمرینات توانبخشی و تعادلی مفید باشد.

کلیدواژه‌ها

عنوان مقاله [English]

Effect of central and peripheral muscle fatigue contribution after ankle submaximal fatiguing contractions on muscle synergies and postural control

نویسندگان [English]

  • zeinab Hatami bahmanbegloo 1
  • Alireza Farsi 1
  • Hamidollah Hassanlouie 1
  • Markus Tilp 2

1 Sport and physical education, Shahid beheshti university, Tehran

2 Institute of Movement Science, Sport and Health, University of Graz, Mozartgasse 14, A- 8010 Graz, Austria

چکیده [English]

Although the effect of ankle muscles on postural control and muscle synergies has well been investigated, it is needed to study more about the contribution of central and peripheral fatigue of submaximal contractions on postural control and muscle synergies. The aim of this study was to investigate the effect of submaximal fatiguing exercise that induce preferentially central fatigue on muscle synergy and postural control. For this purpose, 12 volunteer subjects participated in this study. The tibia nerve was electrically stimulated to assess the M-wave, central fatigue (voluntary activation) and peripheral fatigue (rest imposed twitch) during voluntary maximal contractions on dynamometer. Moreover, electromyography activity of ten muscles and COP were recorded to assess muscle synergy and postural stability respectively during anterior-posterior voluntary sway on force plate. In order to induce fatiguing exercise the subjects performed submaximal fatiguing contractions on dynamometer and all of the mentioned variables again were measured. The effect of the fatiguing protocol tested with paired-samples T Test and Z Fisher Test. Submaximal contractions induced greater increases of COP sway area. Muscles activation, muscle synergies variance decreased and the number of co-contractions increased significantly after submaximal contractions (P = 0.01). Contribution of central fatigue (16.64%) significantly greater than peripheral fatigue (2.32%) after submaximal contractions (P = 0.02). The results of this study showed that more central fatigue after submaximal contraction leads to more COP changes. Therefore, investigating central and peripheral mechanisms following ankle fatiguing contractions may be useful for scheduling rehabilitation and balance training programs.

کلیدواژه‌ها [English]

  • Postural Stability
  • muscle synergy
  • submaximal contractions
  • maximal contractions
  • voluntary activation